Οι μέρες και οι σφαίρες

Mετά ( και ) τα χθεσινά σφηνώθηκε στο μυαλό μου ο τίτλος του τραγουδιού του Θηβαίου « Μέρες αδέσποτες». Ανατρέχοντας στους στίχους , με σημάδεψε το γεγονός ότι τα ίδια ( περίπου ) λόγια μπορεί να είναι απίστευτα διαχρονικά ( για μέλλον, παρόν και παρελθόν… ) . Το παραφράζω λοιπόν και το μοιράζομαι….


Σφαίρες αδέσποτες σφυρίζουν στο μπαλκόνι μου

Σφαίρες αδέσποτες σφηνώθηκαν στην πόλη μου

σημαδεύουνε το μέλλον πετυχαίνουν το παρόν

και με στρίμωξαν σ' ατέλειωτο κρυφτό

Βαρκούλες αρμενίζουν

Καμιά φορά τo να προσπαθείς να γράψεις για τη θάλασσα μέσα σου είναι σα να τραβάς κουπί… Κι άμα έχει και μποφώρια, δύσκολα φτάνεις σε απάνεμα λιμάνια.
Αν βέβαια είναι αυτό το ζητούμενο….

Vacuum horroris

H βία πάντα ήταν για μένα ένα από τα πιο ακατανόητα πράγματα στον κόσμο. Μια απίστευτη αίσθηση κενού αφήνει. Την μεταλλική γεύση του αίματος στο στόμα. Το φιλί του θανάτου που γεύτηκε ένας δεκαπεντάχρονος. Που θα έπρεπε να τον απασχολούν μόνο τα φιλιά . Της ζωής .
Κενό.