Mια γυναίκα μ’ ένα μωρό. Πάνω σε μια σχεδία. Στη θάλασσα. Το καράβι βυθίστηκε. Χθες ή μήπως παλιότερα ; Το μωρό, ό,τι αγάπησε πιο πολύ στη ζωή της, δεν αναπνέει. Πια. Η μάνα γονατίζει τελετουργικά. Το ακουμπάει με προσοχή πάνω στη θάλασσα. «Μη μου κρυώσει » σκέφτεται αυτόματα. Σκέψη , όχι γραφή. Το αφήνει μέσα από τα χέρια της . Χάνεται μέσα στα νερά. Σκηνή αντίστροφη από τη σκηνή της γέννας. Οι πρωταγωνιστές ίδιοι. Και πάλι όπως και τότε αέρας – νερό – αμνιακό υγρό – φως – σκοτάδι . Όλα μπερδεμένα. Αλλά και τόσο ξεκάθαρα. Νόμοι της φύσης. Αφήνει να φύγει ό,τι έχει πεθάνει. Ακόμη κι αν γεννήθηκε. Μέσα της.
Ξαπλώνει ανάσκελα πάνω στη σχεδία. Αφήνει την αλμύρα και το ζωοδότη ήλιο να συνεχίσουν. Το έργο τους.
