Mια εμμονή

Να βλέπω κάθε βράδυ σε τι φάση είναι η σελήνη.
Να , όπως στη φωτογραφία.
Σαν το κασόνι με το αρνί του μικρού πρίγκηπα. Όχι πολύ άρρωστο , όχι πολύ γέρικο , όχι πολύ κριάρι."Ακριβώς όπως το ήθελα".
Είναι που δεν το βλέπω ;

Η θεωρία...

Kαι ξαφνικά τρομάζω όχι τόσο με τους συσχετισμούς που κάνω αλλά κυρίως με το ότι παντού βρίσκω συσχετισμούς και ίχνη. Κι όσο κοιτάω τα ίδια πράγματα ακόμη περισσότερα...

Και σκέφτομαι ξανά εκείνη τη θεωρία που είχα ακούσει σε μια από τις διαλέξεις για το σύμπαν - που ειρήσθω εν παρόδω μου αρέσουν περισσότερο από τις συχνά βαρετές φιλολογικές . Δύσκολο να θυμηθώ τα ακριβή λόγια . Πιο πολύ θυμάμαι την αίσθηση που μου άφησε η θεωρία ότι πέρα από την συνέχεια του χρόνου υπάρχει και η συνέχεια του χώρου κι ότι όλοι είμαστε ενωμένοι σ' ένα αδιάσπαστο σύνολο χωρίς κενά μεταξύ μας. Και ότι σε όλο αυτό το κουβάρι του χωροχρόνου τίποτα δεν πεθαίνει , τίποτα δεν εξαφανίζεται . Απλώς όλα μετ-ουσιώνονται. Κι αυτός ο τρελός σφιχταγκαλιασμένος χορός των πάντων συνεχίζεται για πάντα. Στο άπειρο και στο παντού. ( ελπίζω να εξήγησα αρκετά απλά αυτό που νομίζω πως κατάλαβα )

Η α παραγράφος δε σχετίζεται τελικά πολύ με τη βου. Αλλά δεν πειράζει. Ας είναι κάτι άσχετο με όλα τα σχετικά

....της σχετικότητας

Y

Al final la rechazo tu recibes es igual de la rechazo tu has dado . O casi igual. De extranjero. Pero, por lo menos, hay un poco de justicia.

"Kι ήταν Κυριακή βραδάκι"