Αυτήκοος

Στο σχολείο. Διάλογοι μεταξύ εμού και των ιδίων εμών μαθητών.

- Τι επινόησαν στην Πέργαμο;

-Το περγαμόντο!

-Τι βρίσκεται -ως προς την έκταση- ανάμεσα στο διήγημα και το μυθιστόρημα;

-Αχ εδώ το έχω…Η νουτέλα!

-Κυρία , το Πιπί είναι εδώ;

-Παρντόν;

(τελικά το παιδί ρωτούσε: Η κυρία του Π.Π. είναι εδώ; Όπου Π.Π. το μάθημα της Πολιτικής Παιδείας)

-Άναξ και θηλυκό η άνασσα. Από εδώ βγαίνει και η "παντάνασσα" δηλαδή η βασίλισσα των πάντων.

-Α…Κι εγώ τόσο καιρό νόμιζα πως ήταν μπαντάνασα και είχε να κάνει με φουλάρια!

Ευθυγράμμιση

Σήμερα έπρεπε να παρευρεθώ σε μια πολύ σημαντική εκπαιδευτική συνάντηση στη Θεσσαλονίκη. Ο νόμος του Μερφυ χτύπησε άλλη μια φορά. Από χθες με έπιασε μια τρομερή οσφυαλγία, τουτέστιν λουμπάγκο. Άρχισα να γέρνω κανονικά. Σαν τον πύργο της Πίζας, σαν τον Τιτανικό , σα μπούμερανγκ , σα wannabe κεφαλαίο Γ βρε αδελφέ… Για τον πόνο δε θα μιλήσω. Θα απογοητεύσω τους σαδιστές αναγνώστες. Αλλά έχουσιν γνώσιν οι φύλακες. Επιστράτευσα τις τελευταίες λέξεις της ιατρικής : έμπλαστρα, εντριβές, ξεματιάσματα, τάματα στον Άγιο Παντελεήμονα.

Και ω του θαύματος! Σήμερα πήρα να ισιώνω. Να ευθυγραμμίζομαι με τον άξονα του κόσμου. Φαίνεται πως η καταστροφή αποσοβήθηκε… (βλ. εδώ ). Στη συνάντηση βέβαια δεν πήγα. Θα επικαλεστώ το Μέρφυ, τη γλωσσοφαγιά, τη μετατόπιση των πόλων τέλος πάντων. Ποιος άλλωστε μπορεί να αμφισβητήσει τέτοια κωλύματα ;

Θα μου συγχωρήσετε τον παραλληλισμό Εγώ-Ο κόσμος όλος. Διαβάστε και λίγη ψυχολογία!

Κι αφού δεν έχω κουραστεί

Σήμερα ακούω όλη μέρα Λίνα.

Μοιάζει με Κυριακή βραδάκι. Που λάμπουν τ’ άστρα, λάμπει κι η καρδιά.

Και κάπου απέναντι είναι το νησί…

Σαν μια πίστα από φώσφορο.

Σαν ταξιδάκι αναψυχής

μ΄ ένα κρυμμένο τραύμα.

Ενώ παίζουν τα ραδιόφωνα τραγούδια

για  το τίποτα γραμμένα.  

Και τι μάς νοιάζει πια ;

Αφού κι η νύχτα πήρε τα κουπιά,

άσε με δω στα σκοτεινά

να προχωρώ

(η τελευταία λέξη τραγουδισμένη όπως θέλει ο Σταμάτης.

Δυνατά, συλλαβή-συλλαβή, βήμα-βήμα ..) 

προσ-φεύγω

Πορεία προς το μέτωπο
Πορεία προς τη μεθόριο
Απορία για την άνευ ορίων πώρωση

(παρηχήσεις της οριακής πορείας του ανθρώπινου είδους )