Tελευταία τα όνειρα που βλέπω είναι σχεδόν προφητικά. Ένα μεγάλο φρεάτιο γεμάτο μαύρη ρευστή πίσσα μπροστά από το σπίτι ενός κοριτσιού που αρρώστησε την επομένη και κινδύνευσε να χάσει τη ζωή του. Μια πανέμορφη σκηνή με αυτόφωτες χρωματιστές σαπουνόφουσκες που αναδύονταν από τα πράγματα κι έσκαζαν χαρούμενα πάνω στα χέρια μου μες το σκοτάδι , την είδα να ζωντανεύει μετά από δέκα μέρες μπροστά στα μάτια μου ως η τελευταία πράξη μιας συγκλονιστικής θεατρικής παράστασης. Αναρωτιέμαι όπως πάντα για τις κρυφές κι ανεκμετάλλευτες δυνατότητες του μυαλού και της ψυχής μας. Αλλά δεν αναρωτιέμαι πια για ερωτήματα που με βασάνιζαν χρόνια , γιατί ξέρω πολύ καλά ότι τις απαντήσεις τις έχουμε κρυμμένες μέσα μας από πάντα και με μια πνοή, με το φύσημα ενός τοπικού νότιου ανέμου, ανεβαίνουν στα χείλη ή στα μάτια. Δεν είναι πάντα αυτές που θα θέλαμε αλλά είναι αυτές που από πάντα ξέραμε πως είναι. Και πορευόμαστε , ονειρευόμαστε , ταξιδεύουμε με αποσκευές γεμάτες με άλλα ερωτηματικά . Τα παλιά τα πετάμε πια , σαν ρούχα παραφορεμένα που κουραστήκαμε να τα βλέπουμε να λιώνουν πάνω μας.
