Σήμερα ακούω όλη μέρα Λίνα.
Μοιάζει με Κυριακή βραδάκι. Που λάμπουν τ’ άστρα, λάμπει κι η
καρδιά.
Και κάπου απέναντι είναι το νησί…
Σαν μια πίστα από φώσφορο.
Σαν ταξιδάκι αναψυχής
μ΄ ένα κρυμμένο τραύμα.
Ενώ παίζουν τα ραδιόφωνα τραγούδια
για το τίποτα γραμμένα.
Και τι μάς νοιάζει πια ;
Αφού κι η νύχτα πήρε τα κουπιά,
άσε με δω στα σκοτεινά
να προχωρώ
(η τελευταία λέξη τραγουδισμένη όπως θέλει ο Σταμάτης.
Δυνατά, συλλαβή-συλλαβή, βήμα-βήμα ..)
