αγαπάω κι αδιαφορώ

Οξύμωρο. Όσοι (μας) αγαπούν δεν αδιαφορούν. Το είπε κι ένας Ισπανοινδός γκουρού , ο Πάμπλο Νεχρού Γκάντι.
'Το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος,  είναι η αδιαφορία"
Δεν πειράζει. Το πολύ πολύ να χαραμίσουμε λίγη ζωή ακόμη.
http://www.youtube.com/watch?v=H8nyhTG6dC8&feature=related

Έξω από

όλα τ΄άλλα,  είναι που πια συχνότερα απογοητεύομαι και σπανιότερα γοητεύομαι...

Fuck.
http://www.youtube.com/watch?v=Y4uojESZ054

Ψάχνοντας για τη "γόησσα" του Γερμανού που τόσο με γοήτευε κάποτε( ο Γερμανός όχι η γόησσα) βρήκα τελικά τον.......κλήρο!

Christmas spring...

Είμαι Θεσσαλονίκη και ο εφτάχρονος ανηψιός μου ο Μάριος με άλλους δύο φίλους του, ίδιο ύψος ίδια κοψιά μπαίνουν τρέχοντας με τα τρίγωνα και τα χριστούγεννιάτικα σκουφάκια , ξέρετε αυτά με τα αστεράκια που αναβοσβήνουν. Τα αυτιά και των τριων απέξω μοιάζουν με  ξωτικά.... Δίνουν και μια παράσταση για τη θειά και τρέχουν να παίξουν στο υπόγειο. Στο δρόμο φωνάζουν "ρε παιδιά πως θα μοιράσουμε τα λεφτά ? " ΄Παύση και μετά ακούγεται ο Μάριος " έλα μωρε θα πατήσουμε kompioyteraki dot com" . Κοιταζόμαστε με την αδερφή μου. Υπάρχει τέτοια σελίδα? ρωτάω. Όχι, μου λέει, τώρα θα την έβγαλε απ'  το μυαλό του.

Christmas definitely stings. Too much time to think durante las vacaciones....

But what the hell...Xριστούγεννα είναι θα περάσουν

Ένας Μάριος - or whatever or whoever - μπορεί να φέρει την άνοιξη μέσα στην καρδιά του χειμώνα.

Αν μη τι άλλο , για να σου θυμίσει ότι για όλα τα προβλήματα υπάρχει λύση αρκεί να πατήσεις ________ dot com....

*τώρα είμαι εγώ στο υπόγειο και γράφω. Αν με πάρει χαμπάρι ο μικρός ότι γράφω γι΄αυτόν (πάλι) την έβαψα...Άλλο που δε θέλω...!!!

Αν

Αύριο γιορτάζουν οι Αναστασίες. Ιt never came to me that μετά από το μακρύτερο ταξίδι της νύχτας μέσα στη μέρα ακολουθεί Ανάσταση. Με φωτιά ή χωρίς…

http://www.youtube.com/watch?v=5YYGQuG9Yrk&feature=related
* Περίεργη αυτή η ερμηνεία της Τσανακλίδου. Α-ταιριαστά χαρούμενη. Άλλωστε οι καρδιές που είναι τρελές κι αδύναμες καμιά φορά αφήνουν τους γκρεμούς για μετά. Μαγκιά τους…

Χρόνια πολλά αδερφάκι μου!

Χαμένοι...

Ningún viaje es auténtico si el viajero no está dispuesto a perderse en el interior de si mismo.

Y es que quizá olvidamos que quién se pierde tan solo puede encontrarse.

"Κανένα ταξίδι δεν είναι αυθεντικό, αν ο ταξιδιώτης δε είναι διατεθειμένος να χαθεί στον ίδιο του τον εσωτερικό κόσμο. Και ίσως ξεχνάμε ότι μόνο όποιος χάνεται μπορεί να βρεθεί."

Και      να    που η  ισπανίδα συνάδελφος έρχεται να μου θυμίσει μια αγαπημένη τανία.
Μάλιστα το ότι μετάφράζω στα ελληνικά από τα ισπανικά τα λόγια του αμερικανού πρωταγωνιστή είναι τελικά η ουσία της ταινίας...

στην μετάφραση λοιπόν
αλλά και στην παράφραση
και στη δι-ερμηνεία

*αν και δε συμφωνώ με το τρέηλερ. everything needs translation...



http://www.youtube.com/watch?v=FNn-2CTXzAw

Το κλίμα λιώνει....

http://www.boston.com/bigpicture/2009/12/2009_in_photos_part_2_of_3.html
Η φωτό είναι από την παραπάνω ιστοσελίδα.

 Ένα αγόρι αγγίζει το γλυπτό από πάγο που παριστάνει μια πολική αρκούδα. Καθώς λιώνει αποκαλύπτεται ο μεταλλικός σκελετός της. Κοπεγχάγη, στη 15η διάσκεψη των ενωμένων εθνών για την κλιματικές αλλαγές στον πλανήτη.

Captatio benevolentiae (ας πούμε )

Mπαίνω να κάνω Αντιγόνη του Σοφοκλή στο Β2 τελευταία ώρα. Χαμός. Περιμένω ένα δυο λεπτά μπας και φιλοτιμηθούν. Τίποτα. Βρε παιδιά ησυχάστε….. Nada . Αντε να λύσουμε, να ξεκινήσουμε…Ξανά μανά nada. Οκ. Αρχίζω λοιπόν και λέω : Το ξέρατε ότι τα νεύρα στον ανθρώπινο οργανισμό έχουν μήκος 70 χιλιόμετρα; Κοιτάξτε να μου τα κάνετε όλα κρόσσια.. Αρχίζουν να γελάνε. Δηλαδή, με ρωτάνε, αν κάποιος είναι πολύ ψηλός έχει ακόμη περισσότερα ; Ε, βέβαια , τους λέω. Να, η Αντιγόνη ας πούμε ήταν αρκετά ψηλή, φαντάζεστε νεύρα που θα είχε; (παρεμπιπτόντως ιδέαν δεν έχω περί του ύψους της και ποιος έχει άλλωστε.... ) Σχολιάζουν : Φυσικό είναι, μ΄ αυτήν την Ισμήνη που έμπλεξε. Μεγάλο λαμόγιο. Αλλά και η Αντιγόνη να την παρακαλάει. Άστη μωρέ αφού δε θέλει…

Κι έτσι ξεκινήσαμε το μάθημα

Άχρηστη πληροφορία

Το λάμα αν σε συμπαθήσει μπορεί να σε φτύσει.

Αν σε αντιπαθήσει δηλαδή τι μπορεί να σε κάνει ;

Αυτό το ξέρατε ;

Τα πάντα όλα και τα κοάλα τίποτα!

Aυτό το ξέρατε...

Είναι μερικές μέρες που γαμιούνται τα πάντα...

άρτι ανακαλυφθέν, ακουσθέν και .. μοιρασθέν!

http://www.youtube.com/watch?v=19-1DH8o_Hc&feature=player_embedded

Δεν είναι μόνο ο Καββαδίας , είναι και όλοι οι αγαπημένοι μου μαζί...Θηβαίος, Τσανακλίδου, Ανδρέου, Ζερβουδάκης, Μαχαιρίτσας. Απανωτοί οργασμοί....Συγγνώμη αλλά πως αλλιώς να περιγραφεί αυτή η ευτυχής συγκυρία και συνεύρεση ; ..... : )))

Oφηλία

Κανείς δεν οφείλει τίποτα σε κανέναν.

Εκτός ίσως από το να μην.... αν δεν....

Tα όρια από το  παιχνίδι στον εμπαιγμό  δυσδιάκριτα.

*"Οφηλία" πίνακας του Redon

I couldn΄t help it

Να... κι αν είναι....

Να.... κι αν δεν είναι...

Eφτά

I feel totally burnout. In general… Σκέφτομαι ότι όταν πρωτοδιορίστηκα ένας παλιότερος συνάδερφος με είχε προειδοποιήσει ότι στα εφτά χρόνια δουλειάς θα την πάθω την κρισάρα , - «όπως λένε για τα εφτά χρόνια γάμου» - αλλά τελικά δεν ήμουν προετοιμασμένη γι΄ αυτό…. Κι ενώ είμαι μέσα στη μαυρίλα και σκέφτομαι τα εφτά κακά της μοίρας μου, θυμάμαι ξαφνικά έναν άλλο συνάδελφο που μας τραγουδούσε σε μάζωξη τότε στις αρχές, στο μήνα του μέλιτος δηλαδή και πριν τα γαμ-ήλια burnout,  το τραγούδι «εφτά φορές τη μάζεψα» του Μενιδιάτη και τα γέλια που κάναμε…. Κι ενώ πάλι γι΄ αλλού το ξεκίνησα , ακούω στο you tube τα σουξέ του Μενιδιάτη … http://www.youtube.com/watch?v=etcM1rZqwz8&feature=PlayList&p=0FCF746EBEEEC8A3&playnext=1&playnext_from=PL&index=37

* Με τoν όρo «σύνδρoμo burnout ή σύνδρoμo oλoκληρωτικής εξάντλησης» αναφέρεται η κατάσταση εκείνη, κατά την oπoία τo άτoμo βιώνει εξάντληση, απoπρoσωπoπoίηση και αίσθημα αναπoτελεσματικότητας, ως απoτέλεσμα ψυχoπιεστικών συνθηκών στην επαγγελματική τoυ ζωή. Τo σύνδρoμo εμφανίζεται συχνότερα σε άτoμα πoυ επιτελoύν κoινωνικό λειτoύργημα, όπως σε ιατρoύς, νoσηλευτές, εκπαιδευτικoύς και κoινωνικoύς λειτoυργoύς.

"Αυτός δεν είναι πόλεμος. Είναι ντροπή "

"Τόση ομορφιά. Χαράμι. Στενά μυαλά. Μεγάλο κρίμα..."

The best job ever

Εξηγώ σήμερα στην Α΄ ότι η λέξη «τηλεόραση» είναι από το τηλε= μακριά και όραση. Μου λέει μια μαθήτρια « Α, εγώ δεν βλέπω τηλεόραση από μακριά…Βλέπω από πολύ κοντά και φωνάζει η μαμά μου»

Πλάκα πλάκα ψάχνοντας μετά για τη λέξη βρήκα ότι το παιδάκι δεν είχε και άδικο, αφού η λέξη τηλεόραση είναι πιθανότατα ακριβής μετάφραση της λέξης television, ενώ η σωστότερη στα ελληνικά θα ήταν τηλεθέαμα ή ακόμη και τηλοψία

Στην Αντιγόνη του Σοφοκλή συναντάμε το ρήμα κωκύω που σημαίνει θρηνώ. Με ρωτάνε τα παιδιά «Είναι συνηρημένο ; Δηλαδή κάνει κωκύω-ω ; » . Όχι , τους λέω. Πετάγεται ένας μαθητής που δεν το άκουσε από τα μετόπισθεν. «Κυρία, θέλω κοκό.» Παρντόν ; ρωτάω αρχαϊστί «Θέλω να θρηνήσω…! » μου λέει

Στη Γ΄ Επιτάφιος του Θουκυδίδη. Ρωτάω «Μήπως ξέρει κάποιος πως λέγεται το σκεύος, το δοχείο τέλος πάντων που έβαζαν τις στάχτες των νεκρών; » «Σταχτοδοχείο ! » φώναξαν εν χορώ. Θα μου πεις, έτσι όπως διατύπωσα κι εγώ την ερώτηση…

Στη Γ΄ θεωρητική κατεύθυνση, νεοελληνική ιστορία. Κάνουμε μάθημα για Τρικούπη και Δηλιγιάννη. Να τους πω, σκέφτομαι , κανένα κουτσομπολιό , γιατί μόνο τότε βλέπω τη λάμψη στο μάτι μερικών… Τους λέω λοιπόν ότι η Σοφία , αδερφή του Τρικούπη ήταν παράφορα ερωτευμένη με το Δηλιγιάννη , πολιτικό αντίπαλο του αδερφού της και ότι για αυτό τον απελπισμένο έρωτα έχει γράψει ο Φρέντυ Γερμανός ένα βιβλίο το «Γυναίκα από βελούδο» . Φρέντυ , ποιος Φρέντυ ; Μόνο μια μαθήτρια τον ήξερε … Και εξηγεί στις άλλες. «Καλέ, ο μπαμπάς της Ναταλίας!» Μπορώ να φανταστώ τι θα σχολίαζε ο Φρέντυ με εκείνο το λεπτό του χιούμορ….

Πολλές φορές σκέφτομαι ότι παρά την κούραση , το διάβασμα , τις καθημερινές προκλήσεις, λόγω αυτής της ( πολυδιάστατης είναι αλήθεια) επαφής με τα παιδιά, κάνω….

Στερεότυπά μου...!

Αυτό εστάλη σήμερα στο σχολείομας. Γελάσαμε τρελά!

Το εύψυχον

Mόλις παρακολούθησα τους "Πρωταγωνιστές" και την  Κωνσταντίνα Κούνεβα. Συγκλονιστική. Ήμουν πέρσι στα Χανιά, όταν έμαθα την ιστορία της. Το πανό συμπαράστασης ήταν για πολλές μέρες κρεμασμένο κοντά στην πλατεία της αγοράς. Η συνδικαλίστρια από τη Βουλγαρία που δέχτηκε επίθεση με βιτριόλι...

Πόσο απλά παρουσιάζει τα πράγματα ένας άνθρωπος που έχει σκεφτεί πολύ πάνω στα ανθρώπινα.. Για την κοινωνία, για τη βία, για το φόβο, για τις κομματικές και θρησκευτικές ταμπέλες, για την έλλειψη εκδικητικότητας,  για τη δίκαιη και αυτονόητη διεκδίκηση των δικαιωμάτων,για το σεβασμό στο συνάνθρωπο και στο περιβάλλον, για την οικογένεια, για την αγάπη .Τι μεγαλείο ψυχής!

Πολλές φορές επαναλάμβανε τη λέξη φόβος. Ο φόβος των ανθρώπων. Λέξη ξεστομισμένη από έναν άνθρωπο που πάλεψε με τους φόβους του και τους νίκησε.

"Το  εύδαιμον το ελεύθερον , το δ'  ελεύθερον το εύψυχον". Η Κούνεβα είναι ελεύθερη. Από πολλά. Και θα αποτελέσει έμπνευση. Για πολλούς. Ελπίζω.

Χάπι!

ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ

ΑΛΛΑ Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ!!

(πάλι από μέηλ )

Pardon my French!

Μαντινάδα που μου έστειλε μια φίλη από Χανιά..

ΤΣΙ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ

ΧΤΥΠΟΥΝΕ ΒΡΑΧΟ ΒΡΑΧΟ

ΚΑΙ ΤΣΙ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΛΕΣ

ΣΤ' ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΟΥ ΤΣΙ ΓΡΑΦΩ

*Στην εικονογράφηση , οι βράχοι....

H εποχή της αγάπης

Πήγα χθες ή μάλλον προχθές στη Θεσσαλονίκη για μια μέρα , για το αφιέρωμα στο Χατζιδάκι από το Φραγκούλη στο μέγαρο μουσικής . Ξεκίνησε λοιπόν με αυτό το τραγούδι http://www.youtube.com/watch?v=W0yQG8UfJ8c το οποίο , αν και φανατική του Μάνου, δεν είχε τύχει  να το ακούσω. Ο Φραγκούλης ήταν πολύ  καλός αλλά όχι απογειωτικός. Ίσως φταίει βέβαια το γεγονός ότι περίμενα πολλά, μια που η μουσική αυτή από τη στιγμή που την πρωτοάκουσα ζωντανά στο Σείριο στην Πλάκα ( το 1986-87 ήταν ; ) συντρόφεψε και έντυσε μουσικά μια εσωστρεφή, «ακίνδυνη και ήσυχη» εφηβεία…Κάθε στίχος , κάθε νότα των τραγουδιών του παίρνουν μέσα μου άλλες διαστάσεις καθώς ακούγονται σαν ηχώ από μια άλλη εποχή . Σαν τα παιδικά μας παιχνίδια ή τις εικονογραφήσεις από παλιά παραμύθια που τα ανακαλύπτουμε ξεχασμένα σ΄ ένα πατάρι κι ενώ στα ενήλικα μάτια μας φαίνονται τόσο συνηθισμένα , μάς ξαφνιάζουν γιατί είναι αυτά που μας ταξίδεψαν στους φανταστικούς παιδικούς μας κόσμους.

Η ακουστική στο μέγαρο εκπληκτική. Οι δονήσεις κυριολεκτικές και μεταφορικές.

Ήταν μια ωραία βραδιά. Χαλάλι η σημερινή απογευματινή ίωση που βρήκε πρόσφορα κουρασμένο αλλά μουσικά ανατεταμένο έδαφος

Aυτό το αχ

Mαζεύω τετράδια σήμερα από την Α΄. «Που είναι σήμερα η ….Είναι άρρωστη; » «Όχι » λέει η διπλανή της. Και χαμηλώνει τη φωνή « Ο πατέρας της χειρουργείται» . «Κάτι σοβαρό ; » ρωτάω. Μου απαντά «Όγκος στο κεφάλι» . Τρεις λέξεις. Αλλά μία. Και το ίδιο μούδιασμα στο άκουσμά της. «Να της πεις….»     

Τι να της πει ; Περαστικά ; Πως είναι πολύ μικρή για να το ζήσει όλο αυτό ; Πως ό,τι και να γίνει θα έχει πάντα αυτή τη σκιά στα μάτια σαν κάποιος να έχει χτίσει ένα κομμάτι τοίχου μπροστά της και να κρύβει ένα κομμάτι από το φως; Πως θα της μοιάζει σαν να έχει αλλάξει του χρόνου η ροή και ενώ όλα γύρω της θα συνεχίζουν να κινούνται τα πάντα γι΄ αυτήν θα έχουν σταματήσει;

Διάβασα χθες το μπλογκ του μπαμπά της Λυδίας. Τελειώνει με τη φράση « Θα φύγει ποτέ αυτό το αχ από μέσα μου; »

Δυνάμεις του Αιγαίου

http://www.youtube.com/watch?v=WUSOImv0Dzk

Πριν από δύο χειμώνες είχα ακούσει το Χρίστο Τσιαμούλη στο "Μαο" στην Καβάλα. Δεν ήξερα ότι ήταν των Δυνάμεων του Αιγαίου των οποίων τον  Ήχο Β΄ είχα λιώσει τότε στο κασετόφωνο στη Μπότσαρη. Ψάχνοντας σήμερα για το "μισό φεγγάρι πρόβαλε" , βρέθηκα μπροστά στον αίτιο...

H θάλασσα (από) μέσα (του)

http://www.youtube.com/watch?v=5OFWUOvrHAM

Το αποκοιμισμένο όχι και το ξάγρυπνο ναι...

http://www.youtube.com/watch?v=rBF6GvHYjrs&feature=related

Το Λουδοβίκο το βαρίεμαι ασύστολα και όσες φορές τον είδα live κόντεψα να πάθω ό,τι και το όχι...! Έχω ορκιστεί λοιπόν να μην ξανακάνω το ίδιο λάθος . Εντούτοις το συγκεκριμένο τραγούδι είναι πολύ όμορφο. Ίσως (νυσταγμένο...)

Πρώτη φορά... νονός

http://www.youtube.com/watch?v=57cG48kOmHA&feature=related  
Σταχυολόγηση
Ζήτω η δημοκριτία
Είναι μικιός αλλά δυνατός
Να ποιος θα πάει στην...Κρήτη
Σε όλα θα λες ναι
Αμερικανάκι μοιάζει
Παναζία μου...........

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι

Τον πατέρα μου τον ξέρετε. Συνταξιούχος δάσκαλος. Παραδοσιακός. Οικογένεια , πατρίς , θρησκεία. Μ΄ αυτή τη σειρά. Ηπειρωτικής καταγωγής άρα… βλάχικο κεφάλι. Με την κορούλα του όμως αναγκάζεται σε πολλά να βάλει νερό στο κρασί του. Μου λέει προχθές. "Νομίζω (!) ότι δε θα ψηφίσεις ό,τι κι εγώ. Τουλάχιστον βρε παιδί μου όχι αυτόν τον εθνικό μειοδότη που πήγε να πάρει γραμμή από Νέα Υόρκη. Έστω αυτόν το μ… τον Αλαβάνο ( εδώ κάπου ξέχασε την καλή του ανατροφή) ή ακόμη και την Παπαρήγα ( τις κυρίες δεν τις βρίζουμε ) " . Κάπου εκεί του εξηγώ ότι δεν….παίρνω γραμμή από κανένα και λήγει η πολιτισμένη συζήτηση .

Α ρε μπαμπά, σου αφιερώνω ένα αγαπημένο τραγούδι , http://www.youtube.com/watch?v=FHb0V9B5f6g&feature=related   αν και δε θα το δεις μια που ακόμη με ρωτάς , αν αυτό το μηχάνημα που έχω βγάζει και φωτοτυπίες…. Μ΄ αυτό ξεκίνησε το φεστιβάλ της ΚΝΕ τον περασμένο Αύγουστο στην Ικαρία. Κι ήταν από κείνες τις μαγικές νύχτες με τις μυρωδιές και τους ήχους, τα κίτρινα φώτα , την ενέργεια, τους ανθρώπους…

Στις βραδιές που κάνεις save για τους χειμώνες.

Τελικά δεν τα πήρε όλα το καλοκαίρι. Κάτι άφησε. Όπως το χνάρι πάνω στην άμμο από τα κύματα στις φουρτουνιασμένες θάλασσες στην Ικαρία.

Μα τι έγινε πάλι ; Εγώ γι ΄αλλού ξεκίνησα κι αλλού το ποστ με πήγε.

Κι έχω μια λύπη σα θυμό

http://www.youtube.com/watch?v=b7W0668RmpM&feature=related

Tι έχει γράψει αυτή η γυναίκα... Αυτό το δύσκολο Σεπτέμβρη πολλές φορές έχει σώσει την ψυχή μου , όπως μόνο η μουσική και τα λόγια της μπορούν να σώσουν.

Σ(τ)ηνουσία

http://www.youtube.com/watch?v=oljhba1rpzQ#watch-main-area
Αν και δεν το βρήκα με το Λέκκα. Μακράν καλύτερο...

Kι όμως πηγαίνει και πιο κει

http://www.youtube.com/watch?v=ALXLt48olFc&feature=related

Του το κρατάω αυτού του κόσμου...

Aπλά εκπληκτική...
http://www.youtube.com/watch?v=jJspJ4oQlQ4
Ι heard you ; )

Todo sobre mi ...nada

http://www.youtube.com/watch?v=TI6XDlZ8YvM&feature=related

Στενοχωρία

Άφησα τις μικρότητες των ανθρώπων – και τις δικές μου δηλαδή – να πιάσουν πολύ χώρο μέσα μου. Στριμωγμένα όλα στα κατώγια της ψυχής. Τα λόγια μαζεύτηκαν σε μια απόμερη και ανήλιαγη γωνιά. Δεν θέλουν πια να ξεμυτίσουν , να διεκδικήσουν το χώρο που τους ανήκει. Στρίμωγμα. Λιγόστεψε το φως . Χειμώνιασε. Κι οι μέρες μικραίνουν. Κι οι νύχτες μεγαλώνουν .

*στενοχωρία= έλλειψη χώρου. Ένα από τα αίτια του β’ αποικισμού (8ος- 6ος αι. π.Χ .), που έκανε τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις μητροπόλεις τους…

Ιέ μου, ιέ μου

Μην ανησυχείτε πια για το νεό ιό! Mπήκα στην Επιτροπή γρίπης του σχολείου ! Τώρα μπήκα.... Με βάλανε. Μια που όλοι οι συνάδελφοι ανήκουν σε ομάδες υψηλού κινδύνου (...) και ήμουν η μόνη χαμηλού κινδύνου, χαμηλής αυτοεκτίμησης, χαμηλοβλεπούσα και χαμερπής.

Άσε που μ΄αρέσουν και τ΄αξιώματα. Αυτή η αίσθηση εξουσίας είναι μεθυστική... Επίτροπος σου λέει ο άλλος. Λίγο πράμα είναι ; Θα αλλάξω το κατεστημένο στο χώρο της υγείας ! Και όπως όλες οι αλλαγές που σέβονται τον εαυτό τους, θα ξεκινήσω από το όνομα ( θυμηθείτε τι ριζοσπαστικές αλλαγές έγιναν , όταν π.χ. το Ενιαίο Λύκειο μετονομάστηκε σε Γενικό... ήρθαν τα πάνω κάτω ) . Επειδή λοιπόν το "ιός" μου φαίνεται λίγο καθαρευουσιάνικο και απαρχαιωμένο , λέω να τον ονομάζουμε από εδώ και πέρα "γιό"...

Mπορεί βέβαια να υπάρξουν και μερικές παρεξηγησούλες...

" Τα μαθες ; Η Κατερίνα έχει γιο !"

"Άσε, δικιά μου, με κόλλησε ο γιος της Μαριγούλας..."

"Μάνα με τους εννιά σου γιους..."

Thats life....

Το απόγευμα κηδεία.Το βράδυ γάμος.
Τελικά αυτό το μπλογκ μέσα σ΄ ένα χρόνο τα πέρασε όλα. Βαφτίσια, μνημόσυνα, γάμους, κηδείες. Από Βορρά προς Νότο. Και πάλη βορρά
Το επόμενο ποστ - αν - θα είναι από κει.
Τέλος πάντων...

Quiero ser libre

http://www.youtube.com/watch?v=gqHh2U4TSJQ&feature=related
(paloma negra - μαύρο περιστέρι)
ya no se si maldecirte o por ti rezar...
Από τα πιο σπαραχτικά τραγούδια. Σε στίχο και ερμηνεία.

Α piece of cake

Σήμερα λοιπόν στο συμμάζεμα του καλοκαιριού – που κάτι μου λέει ότι θα πάει ως το φθινόπωρο – βρήκα, ω του θαύματος, μια μάσκα ματιών από αυτές που τις βάζεις στο ψυγείο για μια ώρα και μετά τη φοράς και γίνεσαι αγνώριστη… Λάφυρο από τα περσινά ψώνια στη Νέα Υόρκη , όπου προφανώς κάτι άλλο θα μου γυάλισε στο μάτι και μέσα στο πακετάκι με τα δώρα της Εstee ήταν και η περί ου ο λόγος, η cooling eye mask. Eίναι σαν αποκριάτικη μάσκα – οι συνειρμοί δικοί σας…– με λαστιχάκι από πίσω κι ένα ωραίο γαλάζιο τζελ στο εσωτερικό. Coool…σκέφτηκα , ώρα για μπωτέ, ταυτόχρονα με τις δουλειές…. Τη βάζω λοιπόν η καλή σου και σκέφτομαι ότι μια που δε βλέπω τίποτα , ευκαιρία να νιώσω πώς θα ήταν, αν δεν έβλεπα… Ορκίζομαι λοιπόν να μην τη βγάλω ότι κι αν γίνει… Μετά από πέντε λεπτά κι ενώ άρχισα να βαριέμαι, χτυπάει το τηλέφωνο. Εύκολη αποστολή, σκέφτηκα, - είναι που ζω και σε μέγαρο… – μια έτσι κάνω και τσουπ το έπιασα το τηλέφωνο. Ωραίααααα. Τι είναι όμως αυτό που μυρίζει ; Something is burning during my cooling beaute ! Xτυπώντας στη διαδρομή στα πενιχρά μου έπιπλα, μόλις που πρόλαβα να κατεβάσω τη λεμονάτη σάλτσα που τσιτσίριζε απ’ το κακό της…. Ευτυχώς που δεν έψηνα κέικ , γιατί θα είχε μείνει μόνο a piece….
Να μην σας τα πολυλογώ , δεν ξέρω αν έγιναν τα μάτια μου αγνώριστα αλλά οι δυο μελανιές στα πόδια και ένα καμένο τηγάνι σίγουρα δεν ήταν τα soothing effects που μου υποσχέθηκε η Εstee. Aμερικάνοι, τι να πεις ;

Παίζεις

http://www.youtube.com/watch?v=ONkRApnVzus

Στίγμα

Καμιά φορά νιώθω σα να έχω χάσει τις συντεταγμένες μου στον κόσμο. Να αιωρούμαι πάνω από τόπους και ανθρώπους , γέλια και κλάματα , λόγια και σιωπές , βλέμματα και κλειστά μάτια , ανάσες και ψέματα . Παντού και πουθενά . Εδώ και εκεί . Κυρίως εκεί . ΄Ενα εκεί που κάθε φορά αλλάζει . Σαν μια αποσυντονισμένη πυξίδα.

Nα...

Και τώρα λοιπόν που καλοκαίριασε, σκεφτήκαμε να ξεθάψουμε απ' το χώμα παλιά έπιπλα και παιχνίδια, να παίξουμε με μισοκρυμένες λέξεις, να εμπνευστούμε από απούσες εικόνες , να αποκρύψουμε ονόματα - τα πιο αγαπημένα - να εξομολογηθούμε αυτάρεσκα, να στείλουμε μηνύματα σε πολλαπλούς αποδέκτες, να κρυφοχαμογελάσουμε διαγώνια...

Φαίνεται πια ότι κανείς δε μπορεί και δε θέλει να έχει άλλον τρόπο.

P C ία !

Άκου να δεις! Ψάχνω εναγωνίως περσινά θέματα λογοτεχνίας Α' Λυκείου , για να κάνω copy paste... Φυσικά δεν ήταν στο φάκελο που θα έπρεπε να είναι , οπότε αναγκάστηκα να ψάξω στα ατάκτως ερριμμένα. Βρήκα λοιπόν τυχαία κάποια τραγούδια που τροποποιήσαμε λίγο χρησιμοποιώντας pc-κές λέξεις πέρσι στο σεμινάριο των ΤΠΕ με συναδέλφισσες από το σχολείο. Βουαλά !

Aν κάποτε στο internet πιαστείς
Κανείς δε θα μπορέσει να σε save
Μονάχος βρες την άκρη του escape
Κι αν είσαι τυχερός κάνε restart.

Μια Κυριακή του Μάη και μια Σαρακοστή
Εγώ ήμουνα στο forum και συ μπρος στο pc.

Δεν έχω portal να διαβώ

Άνοιξ το windows να μπει , δροσιά να μπει του Μάη

Όταν κοιτάς το google earth από ψηλά
μοιάζουν τα σπίτα με home page
και ωραίο inter face

H αγάπη σου έχει γίνει σαν υπερδεσμός
Και τον πόνο δεν τον λύνει ούτε η makintosh

Πότε θ΄ ανοίξουμε ένα portal στην καρδιά μας
Ας κάνουμε απόψε ένα start

Λούκοι

Αυτό το μέηλ μου το έστειλαν πριν από λίγο καιρό

Οι Δύο Λύκοι

Ένα βράδυ ένας γέρος (ινδιάνος) της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων.

Είπε: "Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο 'λύκων' που υπάρχουν μέσα σε όλους μας"
Ο ένας είναι το Κακό. - Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονία, η αυτολύπηση, η ενοχή,η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.
Ο άλλος είναι το Καλό. - Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνοια, η γεναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία ..
Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του: "Ποιος λύκος νικάει;"
Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά ............... "Αυτός που ταΐζεις."

Όχι που θα σας άφηνα χωρίς εποπτικά μέσα! http://www.youtube.com/watch?v=E-osqs5wyjA ( Tερέζα Rίχτερ for ever...! )

Αnd the oskar goes to...

Φίλοι μου,
Αγνοήστε το άγχος και τα ντέρτια δια παντός! Αυτά τη δουλειά τους και μεις τη δική μας!

Μια που σήμερα κέρδισα Όσκαρ ερμηνείας οφείλω να ευχαριστήσω τον Πάοκ και τους οπαδούς του και το Θεό που μ' έκανε ψύχραιμη και καπάτσα! ( τώρα ο Θεός θα γελάει αλλά δε θα είναι κι η πρώτη φορά.. )

Λυπάμαι που δε μπορώ να αποκαλύψω περισσότερα... Ωστόσο πρόκειται για θέατρο του παρα-λόγου ή καλύτερα το θρίλερ "Η Λάμψη". Ο ηθοποιός που έπαιζε το Νίκολσον διέπρεψε αλλά και γω στο ρόλο του ποδηλατακίου δεν πήγα πίσω!
http://www.youtube.com/watch?v=cnCMqr1QRQw&feature=related

Πασπάτης, Κολόμβος και σία

Πάνω σε τοίχο βενετσιάνικου σπιτιού στο παλιό λιμάνι : Κολόμβε, γ..ώ την περιέργειά σου!

Πάνω σε θρανίο του σχολείου μου : Αν ο έρωτας είναι τυφλός, πρέπει να πας πασπατεύοντας!

Felipe

"Aποφάσισα να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα , έτσι ώστε μόλις γίνει ωραία να με ειδοποιήσουν"

Θα περιμένει πολύ να τον ειδοποιήσουν...

Του ιδίου : "No dejes para manana el tratar de encarjarle a alguien lo que tienes que hacer hoy"

"Μην αφήνεις για αύριο την προσπάθεια να φορτώσεις σε κάποιον αυτά που πρέπει να κάνεις σήμερα"

Ακόμη προσπαθώ...!

Θ ' ανταμωθούμε μια τρελή Πρωτομαγιά

Τα μάτια μου σήμερα γέμισαν θάλασσα....

Όλα είναι τόσο τρομαγμένα μα τ ' αγαπάω ο φτωχός.

"κάντο δίσκο ν' ακουστεί "

Κάνουμε σήμερα τους Μοιραίους του Βάρναλη. Με ρωτάει μια μαθήτρια " Τι είναι η λατέρνα ; " . Εκπαιδευμένη να μη δείχνω την έκπληξή μου , για να μην αποθαρρύνω ερωτήσεις , της απαντώ. Πάνω στην κουβέντα λοιπόν κάτι είπα για τα πικάπ. ΄Μου λέει λοιπόν η ίδια " Αυτά δεν είναι που έπαιζαν εκείνα τα μεγάλα μαύρα CD ; "

Μη μου ξινίζεις εμένα , γιατί...

θα σου κάνω τη μούρη χυμό!

Ε...Αυτός

Mια σοφή γκουρού μου είπε ότι ίσως το νόημα της ζωής τελικά είναι να μη νοιαζόμαστε μόνο για τον εαυτό μας αλλά και για τους άλλους. Ακολουθώντας λοπόν κατά γράμμα τις συμβουλές της αποφάσισα επί το λαικότερον να μη νοιάζομαι μόνο για τον.... εαυτό μου αλλά και για τους .....εαυτούς των άλλων. Στη φωτό τέσσερις μαζεμένοι.... I hope that makes me less selfish!

Είπα να ρίξω λίγο το επίπεδο στα... μετόπισθεν , γιατί τελευταία το έριξα στα σκληρά και πρέπει να ξαναβρώ τον παλιό , καλό μου... εαυτό !

Kαι τη θυμάται ακόμη...

Στη γενέτειρα προχθές θεατρική παράσταση. "Το γάλα". Απλό το σκηνικό . Στο βάθος σημύδες... Και το ξύλο τους καίγεται εύκολα , είπε ο Μιχάλης . Σαν τους ανθρώπους που έβλεπε να καίγονται στο δρόμο ο Λευτέρης , ο σχιζοφρενής γιός της Μάνας. Με τ' Άσπρα Χέρια του να μοιάζουν τόσο λογικά μες το παράλογο του κόσμου.

Απλό το σκηνικό. Η ιστορία εκτυλίσσεται στο εσωτερικό ενός φτωχικού σπιτιού. Μετανάστες από τη Ρωσία . Παλεύουν . Να ξεχάσουν , για να αφομοιωθούν. Το φαγητό όμως πάντα ρώσικο. Πώς να ξεγελάσεις τις αισθήσεις; Πώς να τραφεί η ψυχή ;

Μέχρι τα μισά του έργου αναρωτιόμουν για τον τίτλο. "Το γάλα" . Όπως πάντα οι αλήθειες είναι εκεί μπροστά μας και δεν τις βλέπουμε. Η πρώτη τροφή . Η μητρική αγάπη . Κι όλοι μας -πάντα - μικρά παιδιά, που αναζητούμε στα τυφλά ένα στήθος ν' ακουμπήσουμε. Ακόμα κι αν είναι άδειο πια. Από γάλα.

Κι ο Θεός ; Ο Θεός ορίζεται στο σύμπαν ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου. Με μια μπάλα πάνω σε μια λευκή διαχωριστική γραμμή. Και με μια ανοιχτή αγκαλιά με τα χέρια υψωμένα σε σχήμα σταυρού. Το ζειμπέκικο της Μεγάλης Πέμπτης.

Οι μεγάλες αλήθειες είναι φτιαγμένες από απλά λόγια , από απλά υλικά . Δε χρειάζονται μαγιά , ψεύτικη μαγεία , πολυτελή σκηνικά και ηχηρά ονόματα . Περιμένουν ίσως πολύ καιρό στο σκοτάδι της Μεγάλης Παρασκευής . Φουσκώνουν όμως με τη ζέστη της ψυχής . Και πλημμυρίζει το σπίτι ευωδιά . Πάσχα. Ανάσταση . Κάθαρση .

Χθες που ερχόμουν είχε φουρτούνα.

Κύμματα.

Πάλευα.

Μνήμη.

Ρίχνει σταυρό στη θάλασσα

πετροβολάει το χώμα

Δώδεκα χρόνια πέρασαν...

Δεκαπέντε μέρες...

χωρίς : ξυπνητήρια , κουζουλά κοπέλια , απίστευτους διευθυντές, ιντερνετ

αλλά και χωρίς : θάλασσα , ρακοποσίες , χιονισμένες Μαδάρες , μυρωδιές από λεμονανθούς...

You lose some, you win some.

Kαλό Πάσχα!

Έρωτα μου...

Bλέπουμε σήμερα στον υπολογιστή του σχολείου τα ονόματα των συναδέλφων που πήραν μετάθεση . Σκαλώνει το μάτι μου σ' ένα επίθετο: Έρωτας! Με το που το λέω στους συναδέλφους γίνεται χαμός.Οι ατάκες πέφτουν βροχή! Τι θα λένε λοιπόν οι μαθητές του;

"Σήμερα την τέταρτη ώρα κάνουμε Έρωτα"
"Ρε συ έκανες τις ασκήσεις του Έρωτα;"
"Αυτός ο Έρωτας μας ζάλισε τον έρωτα!"
"Παλούκι το διαγώνισμα του Έρωτα"
"Αρρώστησε ο Έρωτας. Έχουμε κενό."
"Πολύ μαλάκας τελικά αυτός ο Έρωτας"

Από μικρά κι από τρελά....

Αλέξης ο παρεξηγημένος

Αττική Σύνταξη.

Αυτά τα υποκείμενα πολύ με μπερδεύουν.

Τα παιδία παίζει.

Εγώ παίζει.

Εσύ παίζει.

Αυτοί παίζετε ;

Εγώ εννοείς.

Εσύ εννοεί.

Τίποτα δεν εννοείται (τελικά).

Αχ, αυτά τα κείμενα και τα υποκείμενα τους!

Γι' αυτό λοιπόν είμαστε όλοι τόσο υποκειμενικοί. Σκέτα υποκείμενα !

Τα έχουμε ξαναπεί όμως. Ποιος ξέρει τι κρύβεται κάτω από τα κείμενα και πίσω από τις λέξεις ;

Παλιά με χαλούσαν οι παρεξηγήσεις.Τώρα απλώς με διασκεδάζουν. Ούτως ή άλλως ο καθένας καταλαβαίνει ό,τι θέλει και μπορεί... Δε βαριέσαι, αυτός ο Αλέξης (τελικά), όπως λέει και τ' όνομά του, πάντα θα βρίσκεται πολύ μακριά, όλο και θα διαφεύγει. Της εξήγησης.

Eμείς ξυπνάμε πάλι ζωντανοί

Nα ακούς Της Νάουσας το κάστρο από την Τσαλιγοπούλου και ηπειρώτικα από τον Υφαντή και να συγκινείσαι… Ο Κουρουπάκης μια αποκάλυψη. Θεϊκός : να σου δώσω μια να σπάσεις αχ βρε κόσμε γυάλινε…
http://www.youtube.com/watch?v=sHVOvcitCkA&feature=related

To αυριανό θα ναι μαρτύριο

H πιο μεγάλη ώρα είναι... πότέ.

Πέρασε ο διευθυντής την Παρασκευή απ’ όλες τις τάξεις, για να ανακοινώσει – θυμίσει περιχαρής ότι το Σάββατο από τις 8.30 ως τις 9.30 είναι η ώρα της γης κι όλοι πρέπει να κλείσουμε τα φώτα. Πρώτη απορία των μαθητών « Και στο χωριό μας θα γίνει αυτό; » ( Όλος ο κόσμος το χωριό μου…) . «Ασφαλώς , σε όλον τον κόσμο, είπαμε» απάντησε ο διευθυντής. Μόλις έφυγε μια μαθήτρια μου λέει : « Δηλαδή πρέπει να κλείσω και την τηλεόραση ; Α, όλα κι όλα . Τα φώτα να τα κλείσω αλλά και την τηλεόραση; ». Μια άλλη πετάχτηκε κι είπε ότι αυτή θα τα κλείσει 7.30 με 8.30 , γιατί μετά δεν τη βολεύει… Βγαίνοντας από την τάξη παρατήρησα ότι όλα τα φώτα ήταν ανοιχτά στους διαδρόμους και σε μερικές τάξεις , μέρα μεσημέρι.

Τα παιδιά με ρώτησαν, αν θα συμμετάσχω κι εγώ στην παγκόσμια πρωτοβουλία και τους απάντησα « Ε, βέβαια» χωρίς να κοκκινίσω από την υποκρισία μου. Μια που α) αφήνω τον υπολογιστή μου μέρα νύχτα ανοιχτό. β) αφήνω τη βρύση να τρέχει στην κουζίνα και στο μπάνιο με τις ώρες. γ) τα αγαπημένα μου χριστουγεννιάτικα φωτάκια καίνε όλο το βράδυ δ) ξεχνάω συχνά το σίδερο στην πρίζα. Α λ λ ά α) κάνω ανακύκλωση, β) δεν πετώ ποτέ σκουπίδια στο δρόμο και γ) προσπαθώ … αλλά δε βρίσκω.

Αυτό που θέλω να πω λοιπόν είναι ότι καλές οι φανφάρες και οι παγκόσμιοι ακτιβισμοί αλλά τελικά ο καθένας είναι διατεθειμένος να κάνει ό,τι δεν τον ενοχλεί ιδιαίτερα. Από κει ξεκινούν όλα . Δε θα πω τα τετριμμένα , ότι δηλαδή όλα είναι θέμα παιδείας , γιατί τα διαβάζω κάθε τόσο στις εκθέσεις ( από παιδιά που δεν ξέρουν καν τι θα πει η λέξη ) και τρελαίνομαι. Τέλος πάντων τελικά ίσως έχει δίκιο ένας συνάδελφος που ισχυρίστηκε ότι μάλλον το Cern έχει ανάγκη τη δεδομένη στιγμή από extra ενέργεια. Γελώντας του είπαμε ότι βλέπει πολλές ταινίες με θεωρίες συνομωσίας αλλά…. μήπως έχει δίκιο ;

Η δική μου εκδοχή είναι ότι μια που αλλάζουμε τα φώτα στη γη ( metaforically speaking ) όλο το εικοσιτετραώρο κάθε μέρα , όλο το χρόνο , της δίνουμε και μια ώρα να ξεκουραστεί….

H ουσία και ...οι προθέσεις της

Κατά σύμπτωση προχθές στο αγαπημένο μου ισπανικό μπλογκ : «Άσε με να σου πω» διάβασα το όνομα του Βukay , του οποίου το παραμύθι διαβάσατε στο προηγούμενο ποστ. Μπαίνω λοιπόν στον κόπο να σας μεταφέρω το ποστ της ισπανίδας συναδέλφου (!) , χωρίς φυσικά να ξεχνώ την υπόσχεση που έδωσα στη φίλη μου τη Σοφία και για άλλα παραμύθια… Από αυτά πια…


[ Mπαίνεις σ’ ένα μουσείο τέχνης. Περιδιαβαίνεις για πρώτη φορά στη ζωή σου τη γκαλερί όπου εκτίθενται μια ντουζίνα έργα κρεμασμένα στη σειρά. Ξαφνικά, βλέπεις έναν κενό χώρο στον τοίχο. Καταλαβαίνεις ότι εκεί λείπει ένα έργο και απλώς δεν μπορείς να προσπεράσεις και να το αγνοήσεις. Αντίθετα , η προσοχή σου επικεντρώνεται σ’ αυτόν ακριβώς τον κενό χώρο, τον τόπο που «καταλαμβάνει» το κάδρο που λείπει. Στην ψυχολογία ονομάζεται « η παρουσία της απουσίας»

Οι ζωές μας είναι όπως αυτή η γκαλερί. Μια σειρά από γεγονότα και αναμνήσεις μέσα στις οποίες θα μπορούμε πάντα να συναντήσουμε, έστω και αν δεν το ψάχνουμε, το κενό κάποιων πραγμάτων που λείπουν. Όλοι μας μπορούμε να φανταστούμε μια ζωή πιο τέλεια και αυτό δεν είναι καταστρεπτικό.

Το καταστρεπτικό σε κάθε περίπτωση θα ήταν αυτή η απουσία να χρησίμευε μόνο για να διαγράψει τη δική μας πορεία , να μας δίνει ένα επιχείρημα που μας καταδικάζει να ζούμε εξαρτημένοι από αυτό που λείπει, να ζούμε σκεφτόμενοι μόνο τι θα μπορούσαμε να προσθέσουμε στη δική μας παρούσα ζωή , για να τη βελτιώσουμε.

Με εκνευρίζει που αυτός ο μηχανισμός χαρακτηρίζεται ως « μια υγιής φιλοδοξία», ενώ στην πραγματικότητα είναι μόνο « μια απέραντη ανοησία » ]
--------------------------------------------------------------------------------------------------
( Και σχολιάζει η μπλόγκερ του «Άσε με να σου πω» ) Έτσι παρουσιάζει ο δάσκαλος J. Bukay τον τρόπο του να κατανοήσει την παρουσία της απουσίας. Συμφωνώ απόλυτα με την περιγραφή του και μετά από πολλά χρόνια εξαρτημένη από τον κενό χώρο, το κάδρο που λείπει κτλ. κατάλαβα ότι στη δική μου γκαλερί υπάρχουν κι άλλα έργα τέχνης και είναι αυτά μπροστά στα οποία δικαιολογημένα πρέπει να καθίσω και να σκεφτώ. Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο , κάποιοι θα ορίσουν αυτόν τον κομφορμισμό ως δειλία ή παραίτηση. Το σίγουρο είναι πως υπάρχουν φορές που ΔΕ ΜΠΟΡΕΙΣ να παλέψεις με τις συγκυρίες της ζωής ή του θανάτου ( ό,τι είναι θάνατος για τον καθένα ) κι έτσι καλύτερα να προσπαθείς να ζεις όσο καλύτερα μπορείς.

Tα είπαν όλα. Τι να προσθέσει η φτωχή μεταφράστρια; Εκτός ίσως από το ότι η δουλειά των μεταφραστών είναι εξαιρετικά δύσκολη ... Και ότι ίσως θα έπρεπε να αφήσουμε κατά μέρος τις προθέσεις της ουσίας ( από, παρά , περι....) και να βάλουμε ως πρώτο συνθετικό ένα αριθμητικό. Το πέντε ας πούμε.

Άνοιξη, άνοιξη , γιατί δεν αντέχω...

Όρεξη να χετε ν’ ανοίγετε…
Άνοιξε:
http://www.youtube.com/watch?v=L0wSfmUaK9c ( γιατί… )
http://www.youtube.com/watch?v=JV_fpUHMp44 ( λίγο το παράθυρο ) http://www.youtube.com/watch?v=o4326RVQSQ8 ( το παράθυρο *πάλι * να μπει )
http://www.youtube.com/watch?v=-4EEz_5pOHs ( μάνα , άνοιξε , δε σου χτυπάει ξένος )
http://www.youtube.com/watch?v=DsyO5I5c_1s ( και μην ξανακλειδώσεις )
http://www.youtube.com/watch?v=Zuk7AAbf1QE ( του του τρελού - simply pefect )

και με τόσες ανοιχτές πόρτες , για να μην πουντιάσουμε κιόλας , σειρά έχει ο ….Βαγγέλης!!
http://www.youtube.com/watch?v=IF4VxQ8huTw&feature=related ( βαγγέλη ! )

Mεταμφίεση

Από το βιβλίο “Cuentos para pensar ” του Jorge Bukay . ( μετάφραση και προσαρμογή της αφεντιάς μου )

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια λιμνούλα με νερά πεντακάθαρα και κρυστάλλινα, όπου κολυμπούσαν ψάρια με όλα τα χρώματα του κόσμου και όπου όλοι οι τόνοι του πράσινου αντανακλούσαν μόνιμα το φως.
Σ’ αυτή τη μαγική και διάφανη λιμνούλα πλησίασαν η Λύπη και η Οργή, για να κάνουν μπάνιο παρέα. Έβγαλαν τα ρούχα τους και γυμνές έπεσαν στο νερό. Η Οργή που βιαζόταν ( όπως πάντα συμβαίνει με την Οργή ) – χωρίς να ξέρει γιατί – κολύμπησε γρήγορα κι ακόμη πιο γρήγορα βγήκε από το νερό.
Αλλά η Οργή είναι τυφλή ή τουλάχιστον δε διακρίνει καθαρά την πραγματικότητα. Έτσι λοιπόν βγαίνοντας έβαλε το πρώτο ρούχο που βρήκε μπροστά της. Κι έτυχε εκείνο το ρούχο να μην είναι δικό της αλλά της Λύπης. Έτσι , ντυμένη ως Λύπη , η Οργή έφυγε.
Η Λύπη πάλι , πολύ ήρεμη και διατεθειμένη όπως πάντα να μείνει σ’ έναν τόπο για πάντα, τελείωσε το μπάνιο της και χωρίς βιασύνη – ή καλύτερα χωρίς να συνειδητοποιεί το χρόνο που περνάει – αργά και βαριεστημένα βγήκε από τη λιμνούλα. Στην όχθη λοιπόν κατάλαβε ότι τα ρούχα της έλειπαν.
Όπως όλοι ξέρουμε αν κάτι δεν αρέσει στη Λύπη είναι να μένει γυμνή. Έτσι έβαλε το μοναδικό ρούχο που υπήρχε : το ρούχο της Οργής.
Λένε πως από τότε πολλές φορές συναντάμε την Οργή , τυφλή , σκληρή , τρομερή και θυμωμένη. Αλλά, αν αφιερώσουμε λίγο χρόνο , για να κοιτάξουμε καλύτερα, θα καταλάβουμε ότι αυτή η Οργή που βλέπουμε είναι μόνο μια μεταμφίεση και κάτω από το ρούχο της είναι στην πραγματικότητα η Λύπη. Κρυμένη.

Στη θέση της Οργής θα μπορούσαμε ας πούμε να βάλουμε τον Εγωισμό… Ο τίτλος συνυποδηλωτικός : μαζί – και οι δύο – εσύ.

Kι αυτό το βρίσκω να' ναι άδικο

Θέμα έκθεσης στην Α΄ Λυκείου ( στο περίπου ) «Υπάρχει αδικία στο σύγχρονο κόσμο ; » Παραθέτω απόσπασμα από γραπτό μαθήτριας «Δε μπορώ να πω ότι ζούμε σ’ έναν άδικο κόσμο , γιατί η αδικία διώκεται ποινικά» .
Να χαρώ με την αθωότητα ή να προβληματιστώ με την αφέλεια ; Κύριε δικαστά, τι λέτε ;

Άλλη απάντηση « Αδικία υπήρχε , υπάρχει και θα υπάρχει πάντα. Αλλιώς δε θα είχε εφευρεθεί η λέξη δίκαιο ..»
Η δικαιοσύνη απεφάνθη …Θα χαρώ λοιπόν γι’ αυτόν το συγκεκριμένο προβληματισμό…

http://www.youtube.com/watch?v=7iSbiqlrgzA ( Για το δικό του Θεό , του κόσμου το άδικο )

Ιστορία μου...

Ιστορία γενικής παιδείας στη Γ΄ τάξη . Αφού η σχέση μου με τα παιδιά πέρασε κρίση -εγώ δηλαδή την πέρασα , αυτά δεν κατάλαβαν τίποτε από το δράμα μου - αποδέχτηκα παθητικά τη μοίρα μου. Ότι το μάθημα δε θα γίνει όπως θα το ήθελα και ότι αν ο άλλος δε θέλει , δε θέλει. Τελεία . Με τη γνωστή μου ανευελιξία , μου πήρε τέσσερις μήνες , πολύ κλάμα, διαπιστώσεις του τύπου “είμαι μια αποτυχημένη” και άλλα ωραία….για να το καταλάβω. Αλλά στο τέλος το κατάλαβα. Με το υπάρχον σύστημα και τους συγκεκριμένους μαθητές , το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να το παίξω τρελή. Για να σωθώ από την τρέλα δηλαδή….

Έτσι πια μπαίνω στην τάξη σαν την καλή χαρά και , βλέποντας απέναντι την ανία σαν ομίχλη που κόβεται με το μαχαίρι, αυτοσαρκάζομαι « καλά μου παιδάκια ξέρω ότι με περιμένατε με ανυπομονησία! Για να δούμε ποιος θυμάται τι είδαμε στα προηγούμενα επεισόδια ». Αν είμαι τυχερή κανα δυό θυμούνται , τι περίπου είπαμε. Οι ερωτήσεις μου φυσικά απαιτούν μονολεκτική απάντηση (μην είμαστε και πλεονέκτες ! ) . Κι αν δεν την ξέρει κανείς την απάντηση , για να έχει και feedback η άμοιρη καθηγήτρια , είμαι ικανή να κάνω κολοτούμπες και παντομίμα , για να εκμαιεύσω μια κάποια απάντηση…. Ναι, λέω και το πρώτο γράμμα… καμιά φορά και τη μισή λέξη ! Και , όταν επιτέλους τη φωνάζουν όλοι εν χορώ τους λέω και μπράβο! Ο tempora…

Σήμερα λοιπόν είχα και συμπρωταγωνίστρια στην παράσταση ! Aφού έδωσα το τρέηλερ του σημερινού επεισοδίου , προσποιήθηκα ότι δεν είμαι καλή στη Γεωγραφία και σήκωσα μια μαθήτρια στον πίνακα, για να δούμε μαζί τις αποικίες των μεγάλων δυνάμεων στον κόσμο του 20ου αιώνα. Με το που σηκώνεται λοιπόν στον πίνακα , κάνει πως βγάζει το παλτό της…! Ε, συγνώμη , άνθρωπος είμαι κι εγώ και γέλασα! Και κυρίως , όταν έδειχνε τις διάφορες χώρες κοιτώντας όχι το χάρτη αλλά την τάξη… Αφού λοιπόν τις δείξαμε , τέλος πάντων, της είπα να καθίσει. « Μα δεν τελείωσα …» μου λέει. Έχουν και χιούμορ τα σκασμένα ! Αν και είχα πολλές απαντήσεις κατά νου, η θέση μου δεν το επέτρεπε να της απαντήσω αναλόγως… Έτσι της είπα « Η Ιστορία δεν τελειώνει ποτέ….». Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε !

* αι εις το εξωτερικόν διαμένουσαι αναγνώστριαι , για να καταλάβουν «τελειωτικά» τα βαθιά νοήματα του ποστ πρέπει να μάθουν για την Πετρούλα….

http://www.youtube.com/watch?v=YTCBwyKwbCU

"Φωτογραφία με πολύ κίτρινο"

Δεν έχω διαβάσει πολλά βιβλία στη ζωή μου. Πάντα είχα και θα έχω ενοχές γι’ αυτό. Είναι κι αυτά τα στερεότυπα του επαγγέλματος. Τελευταία όμως προσπαθώ να το «ερμηνεύσω» κι αυτό όπως τόσα άλλα. Κατέληξα λοιπόν πως τα βιβλία θέλουν χρόνο, κανάκεμα, να τους αφεθείς. Να μη φεύγεις . Κι εγώ πάντα φεύγω. Από τόπους . Από πράγματα. Από ανθρώπους . Από μένα .
Ξέφυγα πάλι.
Επανέρχομαι.
Είναι απίστευτο λοιπόν πως βιβλία που θεωρούσα ξεχασμένα, επανέρχονται στη μνήμη με μια μόνο εικόνα. «Αυτή η φωτογραφία έχει πολύ κίτρινο», σκέφτηκα τις προάλλες. «Και καφέ…». Χρώματα της γης. Της χειμωνιάτικης γης. Όταν η φύση είναι σε κατάσταση θανάτου. Προσωρινού βέβαια μια που έρχεται η ανάσταση της άνοιξης αλλά ποιος έχει όρεξη τώρα για μεταφυσική…. Σημασία – τώρα – έχει ο θάνατος του χειμώνα που μας υπενθυμίζει τη θνητότητά μας . Με πολύ κίτρινο. Του χώματος . Όπως ακριβώς είδε ο Τάσος Ρούσσος στο βιβλίο του τις φωτογραφίες που είναι προσημάνσεις θανάτου. Όταν έχουν πολύ κίτρινο. Και την προσπάθεια του ήρωα να αλλάξει τη μοίρα του. Αλλάζουν όμως τα χρώματα; Σε ποια παλέτα να ανακατέψεις το κίτρινο, για να βγάλεις το κόκκινο, το μπλε και κυρίως το πράσινο ;
«Η ώχρα είναι πολύ δυνατό χρώμα. Όλα τ’ αλλάζει» , έλεγε ο δάσκαλος…

http://www.tasosroussos.gr/pezografia.htm

Fuct.... he is right .

"There are no facts, only interpretations."
- Friedrich Nietzsche

Άγιος... και δεν είναι άλλος

Κοίτα τώρα . Μ’ έβαλες ν’ ακούω μουσικές. Και πώς να διαλέξω ένα μόνο τραγούδι; Δύο λοιπόν. Ένα για το καλοκαίρι και ένα για το χειμώνα του έρωτα.
(Άγιος ο έρωτας ) http://www.youtube.com/watch?v=OZVhaeX4-jA&feature=related
(Δεν είμαι άλλος ) http://www.youtube.com/watch?v=svMOKb-aWhQ&feature=related

Να είστε όλοι καλά , όπου και μ’ όποιον αγαπάτε.

Κλειδώνω πόρτες και παράθυρα

Λίγο - εντάξει πολύ - μετά το ηλιοβασίλεμα της μέρας http://www.youtube.com/watch?v=FLZvW_jd5Pg

Que....

Mετά από απαίτηση πολλών αναγνωστών, σας μεταφέρω εδώ μερικούς στίχους του Sabina τους οποίους και έχω αποπειραθεί να ετερο-κτονήσω μέσα από τη μετάφρασή μου. Αλλά οι λέξεις δε φοβούνται τις σφαίρες…

Όπως βλέπετε κάθε στίχος ξεκινάει με το «να». Οι συνειρμοί με το «Αν…» του Κίπλιγκ δικοί σας.

Que el diccionario detenga las balas
Οι λέξεις να εμποδίζουν τις σφαίρες

Que las persianas corrian la aurora
Οι περσίδες να διορθώνουν το φως της αυγής

Que gane el quiero la guerra del puedo
Να κερδίζει το θέλω τον πόλεμο με το μπορώ

Que los que esperan no cuenten las horas
Αυτοί που ελπίζουν να μην μετρούν τις ώρες

Que los que matan se mueran de miedo
Αυτοί που σκοτώνουν να πεθαίνουν από φόβο

Que el fin del mundo te pille bailando
Το τέλος του κόσμου να σε βρει να χορεύεις

Que los Otonos te doren la piel
Κάθε Οκτώβρης να σου χρυσίζει το δέρμα

Que las verdades no tengan complejos
Οι αλήθειες να μην έχουν κόμπλεξ

Que las mentiras parezcan mentiras
Τα ψέματα να μοιάζουν με ψέματα

Que no te den la razon los espejos
Να μη σε δικαιώνουν οι καθρέφτες

Que te aproveche mirar lo que miras
Να σου αρέσει να κοιτάς αυτό που βλέπεις

Que no se ocupe de ti el desamparo
Να μην ασχοληθεί η ερημιά μαζί σου

Que ser valiente no salga tan caro
Το να είσαι θαρραλέος να μην σου κοστίζει τόσο ακριβά

Que ser cobarde no valga la pena
Το να είσαι δειλός να μην αξίζει τον κόπο

Que no te compren por menos de nada
Να μην σε αγοράζουν για λιγότερο απ’ το τίποτα

Que no te vendan amor sin espinas
Να μην σου πουλάν έρωτα χωρίς αγκάθια

Que no te duerman con cuentos de hadas
Να μην σε αποκοιμίζουν με παραμύθια για νεραΐδες

Que no te cierre el bar de la esquina
Να μην κλείσει το μπαρ της γωνίας

Que el corazon no se pasa de moda
Η αγάπη να μη θεωρείται ντεμοντε…..

Θ

Έχω ένα θεματάκι από χθες….
Αν τελικά στη ζωή είναι πιο σημαντικό να συνειδητοποιείς τι θέλεις ή τι δε θέλεις.
Μη βιαστείτε να απαντήσετε ότι είναι το ίδιο. Αυτά τα δύο διαφέρουν όσο η θάλασσα από τον Οθέλλο !
Το σκεφτόμουν όταν στο μάθημα των Ισπανικών , η κυρία μας, για να μας διδάξει την υποτακτική , μας έφερε στίχους από ένα τραγούδι του Joaquin Sabina “que gane el quiero la guerra del puedo” τουτέστιν “να κερδίζει το θέλω τον πόλεμο με το μπορώ ”. Θυμήθηκα το κλασικό της μάνας μου «δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δε θέλω» . Το μεταλλάσσω « υπάρχει αυτό που θέλω και υπάρχει αυτό που δε θέλω».

Σας ζάλισα με τα τσιτάτα …
Προς το παρόν θέλω να περάσω ένα τέλειο σαββατοκύριακο.
Θα πάω σε κρητικό τραπέζι , το μεσημέρι. Θα παρακολουθήσω αφιέρωμα για το Ρίτσο. Θα ακούσω το λατρεμένο Μαχαιρίτσα που ήρθε γι’ αρπαχτή. ΔΕΝ Θέλω να πάω στη χοροεσπερίδα της Γ΄ λυκείου στο κέντρο με το ευφάνταστο όνομα «γλεντοκοπήματα», «γλεντομαχαιρώματα» ή κάτι τέτοιο. Αλλά ΜΠΟΡΩ να κάνω κι αλλιώς;
Ο(χι)θέλλο, εσύ τι θα κανες στη θέση μου; Άσε ….ξέρω….!

Θου κύριε φυλακην το στόματι μου…

Butterfly effect

Tυχαία -όπως συμβαίνει πάντα- πετώντας πάνω από αναζητήσεις , βρέθηκα μπροστά σ’ αυτούς τους στίχους του Πάμπλο Νερούντα. Aqui las tienes…

Como todas las cosas están llenas de mi alma

emerges de las cosas, llena del alma mía.

Mariposa de sueño, te pareces a mi alma,

y te pareces a la palabra melancolía.


Me gustas cuando callas y estás como distante.

Y estás como quejándote, mariposa en arrullo.

Y me oyes desde lejos, y mi voz no te alcanza:

déjame que me calle con el silencio tuyo.

Κι όπως όλα τα πράγματα ποτισμένα είναι από την ψυχή μου,
έτσι αναδύεσαι κι εσύ μες απ' τα πράγματα,
ποτισμένη απ' τη δική μου ψυχή.
Του ονείρου πεταλούδα, της ψυχής μου εσύ της μοιάζεις έτσι,
σαν όπως μοιάζεις και στη λέξη μελαγχολία, καθώς ηχεί.

Μ' αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενιτιά.
Κι άμα κλαις μου αρέσεις,
απ' την κούνια σου μικρή μου πεταλούδα .
Κι ενώ μεν απ' τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου δεν μπορεί να σ' αγγίξει:
Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας
μες στη δική σου σιωπή.

ναυτικός κόμ-πως

Παράλυση

Διάλυση

Ανάλυση

Επί;