Τον πατέρα μου τον ξέρετε. Συνταξιούχος δάσκαλος. Παραδοσιακός. Οικογένεια , πατρίς , θρησκεία. Μ΄ αυτή τη σειρά. Ηπειρωτικής καταγωγής άρα… βλάχικο κεφάλι. Με την κορούλα του όμως αναγκάζεται σε πολλά να βάλει νερό στο κρασί του. Μου λέει προχθές. "Νομίζω (!) ότι δε θα ψηφίσεις ό,τι κι εγώ. Τουλάχιστον βρε παιδί μου όχι αυτόν τον εθνικό μειοδότη που πήγε να πάρει γραμμή από Νέα Υόρκη. Έστω αυτόν το μ… τον Αλαβάνο ( εδώ κάπου ξέχασε την καλή του ανατροφή) ή ακόμη και την Παπαρήγα ( τις κυρίες δεν τις βρίζουμε ) " . Κάπου εκεί του εξηγώ ότι δεν….παίρνω γραμμή από κανένα και λήγει η πολιτισμένη συζήτηση .
Α ρε μπαμπά, σου αφιερώνω ένα αγαπημένο τραγούδι , http://www.youtube.com/watch?v=FHb0V9B5f6g&feature=related αν και δε θα το δεις μια που ακόμη με ρωτάς , αν αυτό το μηχάνημα που έχω βγάζει και φωτοτυπίες…. Μ΄ αυτό ξεκίνησε το φεστιβάλ της ΚΝΕ τον περασμένο Αύγουστο στην Ικαρία. Κι ήταν από κείνες τις μαγικές νύχτες με τις μυρωδιές και τους ήχους, τα κίτρινα φώτα , την ενέργεια, τους ανθρώπους…
Στις βραδιές που κάνεις save για τους χειμώνες.
Τελικά δεν τα πήρε όλα το καλοκαίρι. Κάτι άφησε. Όπως το χνάρι πάνω στην άμμο από τα κύματα στις φουρτουνιασμένες θάλασσες στην Ικαρία.
Μα τι έγινε πάλι ; Εγώ γι ΄αλλού ξεκίνησα κι αλλού το ποστ με πήγε.
