Ιστορία μου...

Ιστορία γενικής παιδείας στη Γ΄ τάξη . Αφού η σχέση μου με τα παιδιά πέρασε κρίση -εγώ δηλαδή την πέρασα , αυτά δεν κατάλαβαν τίποτε από το δράμα μου - αποδέχτηκα παθητικά τη μοίρα μου. Ότι το μάθημα δε θα γίνει όπως θα το ήθελα και ότι αν ο άλλος δε θέλει , δε θέλει. Τελεία . Με τη γνωστή μου ανευελιξία , μου πήρε τέσσερις μήνες , πολύ κλάμα, διαπιστώσεις του τύπου “είμαι μια αποτυχημένη” και άλλα ωραία….για να το καταλάβω. Αλλά στο τέλος το κατάλαβα. Με το υπάρχον σύστημα και τους συγκεκριμένους μαθητές , το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να το παίξω τρελή. Για να σωθώ από την τρέλα δηλαδή….

Έτσι πια μπαίνω στην τάξη σαν την καλή χαρά και , βλέποντας απέναντι την ανία σαν ομίχλη που κόβεται με το μαχαίρι, αυτοσαρκάζομαι « καλά μου παιδάκια ξέρω ότι με περιμένατε με ανυπομονησία! Για να δούμε ποιος θυμάται τι είδαμε στα προηγούμενα επεισόδια ». Αν είμαι τυχερή κανα δυό θυμούνται , τι περίπου είπαμε. Οι ερωτήσεις μου φυσικά απαιτούν μονολεκτική απάντηση (μην είμαστε και πλεονέκτες ! ) . Κι αν δεν την ξέρει κανείς την απάντηση , για να έχει και feedback η άμοιρη καθηγήτρια , είμαι ικανή να κάνω κολοτούμπες και παντομίμα , για να εκμαιεύσω μια κάποια απάντηση…. Ναι, λέω και το πρώτο γράμμα… καμιά φορά και τη μισή λέξη ! Και , όταν επιτέλους τη φωνάζουν όλοι εν χορώ τους λέω και μπράβο! Ο tempora…

Σήμερα λοιπόν είχα και συμπρωταγωνίστρια στην παράσταση ! Aφού έδωσα το τρέηλερ του σημερινού επεισοδίου , προσποιήθηκα ότι δεν είμαι καλή στη Γεωγραφία και σήκωσα μια μαθήτρια στον πίνακα, για να δούμε μαζί τις αποικίες των μεγάλων δυνάμεων στον κόσμο του 20ου αιώνα. Με το που σηκώνεται λοιπόν στον πίνακα , κάνει πως βγάζει το παλτό της…! Ε, συγνώμη , άνθρωπος είμαι κι εγώ και γέλασα! Και κυρίως , όταν έδειχνε τις διάφορες χώρες κοιτώντας όχι το χάρτη αλλά την τάξη… Αφού λοιπόν τις δείξαμε , τέλος πάντων, της είπα να καθίσει. « Μα δεν τελείωσα …» μου λέει. Έχουν και χιούμορ τα σκασμένα ! Αν και είχα πολλές απαντήσεις κατά νου, η θέση μου δεν το επέτρεπε να της απαντήσω αναλόγως… Έτσι της είπα « Η Ιστορία δεν τελειώνει ποτέ….». Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε !

* αι εις το εξωτερικόν διαμένουσαι αναγνώστριαι , για να καταλάβουν «τελειωτικά» τα βαθιά νοήματα του ποστ πρέπει να μάθουν για την Πετρούλα….

http://www.youtube.com/watch?v=YTCBwyKwbCU

"Φωτογραφία με πολύ κίτρινο"

Δεν έχω διαβάσει πολλά βιβλία στη ζωή μου. Πάντα είχα και θα έχω ενοχές γι’ αυτό. Είναι κι αυτά τα στερεότυπα του επαγγέλματος. Τελευταία όμως προσπαθώ να το «ερμηνεύσω» κι αυτό όπως τόσα άλλα. Κατέληξα λοιπόν πως τα βιβλία θέλουν χρόνο, κανάκεμα, να τους αφεθείς. Να μη φεύγεις . Κι εγώ πάντα φεύγω. Από τόπους . Από πράγματα. Από ανθρώπους . Από μένα .
Ξέφυγα πάλι.
Επανέρχομαι.
Είναι απίστευτο λοιπόν πως βιβλία που θεωρούσα ξεχασμένα, επανέρχονται στη μνήμη με μια μόνο εικόνα. «Αυτή η φωτογραφία έχει πολύ κίτρινο», σκέφτηκα τις προάλλες. «Και καφέ…». Χρώματα της γης. Της χειμωνιάτικης γης. Όταν η φύση είναι σε κατάσταση θανάτου. Προσωρινού βέβαια μια που έρχεται η ανάσταση της άνοιξης αλλά ποιος έχει όρεξη τώρα για μεταφυσική…. Σημασία – τώρα – έχει ο θάνατος του χειμώνα που μας υπενθυμίζει τη θνητότητά μας . Με πολύ κίτρινο. Του χώματος . Όπως ακριβώς είδε ο Τάσος Ρούσσος στο βιβλίο του τις φωτογραφίες που είναι προσημάνσεις θανάτου. Όταν έχουν πολύ κίτρινο. Και την προσπάθεια του ήρωα να αλλάξει τη μοίρα του. Αλλάζουν όμως τα χρώματα; Σε ποια παλέτα να ανακατέψεις το κίτρινο, για να βγάλεις το κόκκινο, το μπλε και κυρίως το πράσινο ;
«Η ώχρα είναι πολύ δυνατό χρώμα. Όλα τ’ αλλάζει» , έλεγε ο δάσκαλος…

http://www.tasosroussos.gr/pezografia.htm

Fuct.... he is right .

"There are no facts, only interpretations."
- Friedrich Nietzsche

Άγιος... και δεν είναι άλλος

Κοίτα τώρα . Μ’ έβαλες ν’ ακούω μουσικές. Και πώς να διαλέξω ένα μόνο τραγούδι; Δύο λοιπόν. Ένα για το καλοκαίρι και ένα για το χειμώνα του έρωτα.
(Άγιος ο έρωτας ) http://www.youtube.com/watch?v=OZVhaeX4-jA&feature=related
(Δεν είμαι άλλος ) http://www.youtube.com/watch?v=svMOKb-aWhQ&feature=related

Να είστε όλοι καλά , όπου και μ’ όποιον αγαπάτε.

Κλειδώνω πόρτες και παράθυρα

Λίγο - εντάξει πολύ - μετά το ηλιοβασίλεμα της μέρας http://www.youtube.com/watch?v=FLZvW_jd5Pg

Que....

Mετά από απαίτηση πολλών αναγνωστών, σας μεταφέρω εδώ μερικούς στίχους του Sabina τους οποίους και έχω αποπειραθεί να ετερο-κτονήσω μέσα από τη μετάφρασή μου. Αλλά οι λέξεις δε φοβούνται τις σφαίρες…

Όπως βλέπετε κάθε στίχος ξεκινάει με το «να». Οι συνειρμοί με το «Αν…» του Κίπλιγκ δικοί σας.

Que el diccionario detenga las balas
Οι λέξεις να εμποδίζουν τις σφαίρες

Que las persianas corrian la aurora
Οι περσίδες να διορθώνουν το φως της αυγής

Que gane el quiero la guerra del puedo
Να κερδίζει το θέλω τον πόλεμο με το μπορώ

Que los que esperan no cuenten las horas
Αυτοί που ελπίζουν να μην μετρούν τις ώρες

Que los que matan se mueran de miedo
Αυτοί που σκοτώνουν να πεθαίνουν από φόβο

Que el fin del mundo te pille bailando
Το τέλος του κόσμου να σε βρει να χορεύεις

Que los Otonos te doren la piel
Κάθε Οκτώβρης να σου χρυσίζει το δέρμα

Que las verdades no tengan complejos
Οι αλήθειες να μην έχουν κόμπλεξ

Que las mentiras parezcan mentiras
Τα ψέματα να μοιάζουν με ψέματα

Que no te den la razon los espejos
Να μη σε δικαιώνουν οι καθρέφτες

Que te aproveche mirar lo que miras
Να σου αρέσει να κοιτάς αυτό που βλέπεις

Que no se ocupe de ti el desamparo
Να μην ασχοληθεί η ερημιά μαζί σου

Que ser valiente no salga tan caro
Το να είσαι θαρραλέος να μην σου κοστίζει τόσο ακριβά

Que ser cobarde no valga la pena
Το να είσαι δειλός να μην αξίζει τον κόπο

Que no te compren por menos de nada
Να μην σε αγοράζουν για λιγότερο απ’ το τίποτα

Que no te vendan amor sin espinas
Να μην σου πουλάν έρωτα χωρίς αγκάθια

Que no te duerman con cuentos de hadas
Να μην σε αποκοιμίζουν με παραμύθια για νεραΐδες

Que no te cierre el bar de la esquina
Να μην κλείσει το μπαρ της γωνίας

Que el corazon no se pasa de moda
Η αγάπη να μη θεωρείται ντεμοντε…..

Θ

Έχω ένα θεματάκι από χθες….
Αν τελικά στη ζωή είναι πιο σημαντικό να συνειδητοποιείς τι θέλεις ή τι δε θέλεις.
Μη βιαστείτε να απαντήσετε ότι είναι το ίδιο. Αυτά τα δύο διαφέρουν όσο η θάλασσα από τον Οθέλλο !
Το σκεφτόμουν όταν στο μάθημα των Ισπανικών , η κυρία μας, για να μας διδάξει την υποτακτική , μας έφερε στίχους από ένα τραγούδι του Joaquin Sabina “que gane el quiero la guerra del puedo” τουτέστιν “να κερδίζει το θέλω τον πόλεμο με το μπορώ ”. Θυμήθηκα το κλασικό της μάνας μου «δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δε θέλω» . Το μεταλλάσσω « υπάρχει αυτό που θέλω και υπάρχει αυτό που δε θέλω».

Σας ζάλισα με τα τσιτάτα …
Προς το παρόν θέλω να περάσω ένα τέλειο σαββατοκύριακο.
Θα πάω σε κρητικό τραπέζι , το μεσημέρι. Θα παρακολουθήσω αφιέρωμα για το Ρίτσο. Θα ακούσω το λατρεμένο Μαχαιρίτσα που ήρθε γι’ αρπαχτή. ΔΕΝ Θέλω να πάω στη χοροεσπερίδα της Γ΄ λυκείου στο κέντρο με το ευφάνταστο όνομα «γλεντοκοπήματα», «γλεντομαχαιρώματα» ή κάτι τέτοιο. Αλλά ΜΠΟΡΩ να κάνω κι αλλιώς;
Ο(χι)θέλλο, εσύ τι θα κανες στη θέση μου; Άσε ….ξέρω….!

Θου κύριε φυλακην το στόματι μου…