Δεν έχω διαβάσει πολλά βιβλία στη ζωή μου. Πάντα είχα και θα έχω ενοχές γι’ αυτό. Είναι κι αυτά τα στερεότυπα του επαγγέλματος. Τελευταία όμως προσπαθώ να το «ερμηνεύσω» κι αυτό όπως τόσα άλλα. Κατέληξα λοιπόν πως τα βιβλία θέλουν χρόνο, κανάκεμα, να τους αφεθείς. Να μη φεύγεις . Κι εγώ πάντα φεύγω. Από τόπους . Από πράγματα. Από ανθρώπους . Από μένα .
Ξέφυγα πάλι.
Επανέρχομαι.
Είναι απίστευτο λοιπόν πως βιβλία που θεωρούσα ξεχασμένα, επανέρχονται στη μνήμη με μια μόνο εικόνα. «Αυτή η φωτογραφία έχει πολύ κίτρινο», σκέφτηκα τις προάλλες. «Και καφέ…». Χρώματα της γης. Της χειμωνιάτικης γης. Όταν η φύση είναι σε κατάσταση θανάτου. Προσωρινού βέβαια μια που έρχεται η ανάσταση της άνοιξης αλλά ποιος έχει όρεξη τώρα για μεταφυσική…. Σημασία – τώρα – έχει ο θάνατος του χειμώνα που μας υπενθυμίζει τη θνητότητά μας . Με πολύ κίτρινο. Του χώματος . Όπως ακριβώς είδε ο Τάσος Ρούσσος στο βιβλίο του τις φωτογραφίες που είναι προσημάνσεις θανάτου. Όταν έχουν πολύ κίτρινο. Και την προσπάθεια του ήρωα να αλλάξει τη μοίρα του. Αλλάζουν όμως τα χρώματα; Σε ποια παλέτα να ανακατέψεις το κίτρινο, για να βγάλεις το κόκκινο, το μπλε και κυρίως το πράσινο ;
«Η ώχρα είναι πολύ δυνατό χρώμα. Όλα τ’ αλλάζει» , έλεγε ο δάσκαλος…
http://www.tasosroussos.gr/pezografia.htm
1 σχόλιο:
Άλλοι γράφουν ένα βιβλίο το χρόνο (βλ. πχ. John Updike)και άλλοι δεν διαβάζουν ούτε ένα βιβλίο το χρόνο...
Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές νοσταλγώ την εποχή που συναγωνιζόμασταν με την Ελένη και τον αδερφό μου για το ποιος θα διαβάσει τα περισσότερα βιβλία...
Δημοσίευση σχολίου