Τελευταία έξοδος, Βλήτα Χεηγουορθ

Σήμερα στη μεσημεριάτικη σιέστα είδα ένα απίστευτο όνειρο. Κανονική ταινία. Σε στρατόπεδο αμερικάνων , ένας αιχμάλωτος μέσα σε ξύλινη καλύβα. Κι ενώ απέξω περνούν οι φρουροί και τον επιτηρούν , αυτός ανοίγει ένα άνοιγμα στην επίπεδη οροφή. Ο φόβος του είναι μήπως τον ανακαλύψουν αλλά οι φρουροί – βλάκες όπως πάντα – ενώ μπαίνουν στην καλύβα δεν κοιτούν ποτέ προς τα πάνω. Έτσι τελικά καταφέρνει να ξεφύγει με μια δική του ιδιότυπη πτητική μηχανή με φτερά προσαρμοσμένα στα χέρια , σαν το Δαίδαλο ένα πράγμα. Οι υπόλοιποι αιχμάλωτοι και οι χαμηλόβαθμοι φρουροί τον βλέπουν αλλά τους κάνω νόημα να μη μιλήσουν , γιατί το θέαμα είναι τόσο όμορφο καθώς πετάει σαν άγγελος ντυμένος στα λευκά στον ουρανό , και δεν πρέπει να τον καταλάβουν οι ¨΄μεγάλοι¨ και τον σκοτώσουν. Στο μεταξύ σε άλλο σημείο του στρατοπέδου, οι φίλοι του αιχμαλώτου ετοιμάζονται για επίσημες διαπραγματεύσεις με τον εχθρό. Κάποιος όμως τους ενημερώνει για την απόδρασή του και τους λέει ότι δεν πρέπει να χάσουν χρόνο , γιατί οι εχθροί τους αναζητούν , για να τους συλλάβουν. Προλαβαίνουν λοιπόν πριν τραπούν σε φυγή να πάρουν μαζί τους από το δωμάτιο που έμεναν μόνο ένα πράγμα. Ρίχνω μια αγωνιώδη ματιά στο δωμάτιο , για να αποφασίσω . Γιατί φυσικά στο όνειρο είμαι , μια ο αιχμάλωτος , μια αυτός που τον παρακολουθεί να φεύγει και μια ο διαπραγματευτής…. Κι ενώ είμαι έτοιμη ν΄ αποφασίσω ντριιιιιν το ξυπνητήρι για απογευματινή δουλειά…

Ελπίζω να μην ξέρει κανείς να εξηγεί τα όνειρα….Θα ξεφυλλιστούμε πάλι!

Κι ελπίζω να μην  to be continued σήμερα το βράδυ, γιατί ποιος να τρέχει και να αποφασίζει τώρα…

Aυτό που απέναντι...

http://www.youtube.com/watch?v=dBZU0Ki3Qw0

κοιτάζω είναι το πρώτο μου ποδήλατο. Μπλε και ασημί. Χωρίς «βοηθητικές». Μάθημα με τον ξάδερφο . Να «μάθω». Στη γειτονιά, στην κατηφόρα. «Μη μ΄αφήνεις , έτσι ; ». «Εντάξει». Στη δεύτερη προσπάθεια «Δημήτρη ; » Γυρνάω να δω. Ο Δημήτρης είκοσι μέτρα πιο πίσω. «Γιατί με….» Γκντουπ. Πάρτην κάτω. Στραπατσάρισμα. Αλλά μ΄ένα χαμόγελο μέχρι τ΄ αυτιά.Τρισευτυχισμένη. Γιατί αυτά τα είκοσι μέτρα τα έκανα μόνη μου, χωρίς «στηρίγματα».

Τότε που οι κατηφόρες ήταν πρόκληση. Και δεν μας έκοβαν τη φόρα.

Ξανάλλαξα mood. O θυμός κύκλους κάνει.

…μπορεί να μ/ας περάσει (;)

Eπίκαιρο, παντός καιρού

http://www.youtube.com/watch?v=OJRu5zTf_e4&feature=related

Aλλάζω mood

http://www.youtube.com/watch?v=l5-ErFFemAQ&feature=related

Όπως έλεγε κι ο Σταμάτης χθες στην Ξάνθη. Μια τρελή βραδιά λοιπόν καρναβαλιού είπαμε να ξεκινήσουμε χωρίς εισιτήριο στην τσέπη και το πολύ πολύ να πιούμε έναν καφέ στην παλιά πόλη, βρε αδερφέ! Και άντε βρήκαμε ένα εισιτήριο στο φουγιέ τυχαία από συντοπίτισσα . Το άλλο ; Sold out , μας λένε, με τίποτα. Βρε αμάν … Οι σεκιουριτάδες ανένδοτοι… Απόγνωση! Ήρθαμε στην πηγή και δε θα πιούμε νερό ; Να μην σας τα πολυλογώ ευτυχώς η Μαρία είναι από τις γυναίκες που νομίζω ότι θα μπορούσε να μπει και στο πεντάγωνο , αν ήθελε! Όχι στο δικό μας. Εκεί μπαίνω κι εγώ. Το άλλο λέω , το καλό!

Δεν είχα ξαναδεί τη σπείρα σπείρα. Οι φωνές τους ε ξ α ι ρ ε τ ι κ έ ς…. Η «κουπαστή», το «άλλο Δράμα δε θα ζήσω» και «το σίδερο μ΄ ατμό» ήταν απογειωτικά. Να μη θυμηθώ και ένα ποτ πουρί τραγουδιών με τη λέξη «αγάπη» που όμως μετατράπηκε σε αράπη και τα τραγουδούσαν όλοι μαζί στον μαύρο της παρέας. «Ξύπνα αράπη μου, η νύχτα τέλειωσε…» και « Η του αράπη μας είναι λίγο πιο μικρή από το σύμπαν..»

Πολλή ενέργεια, πολλή. Ωραίες «γέφυρες» από το ένα τραγούδι στο άλλο, όλοι να τα δίνουν όλα, ερμηνείες θεατρικές….Κάπως έτσι το φανταζόμουν και κάπως έτσι ήταν.

Παρόλα αυτά δε θα ήθελα να συνεργαστώ μαζί του…. Καλά που δεν απαντούσα στα τηλέφωνα, όταν με παρακαλούσε να πάω πρώτη φωνή στο σχήμα!

Σε κάποια στιγμή μας έβαλε κάτι φωνές… Τρόμαξα. Επειδή κάποιοι μιλούσαν λέει , και δεν είναι εδώ μπουζούκια λέει, και αν θέλετε να πάτε ν΄ ακούσετε τη Βανδή λέει. Είπε και κάποιες άλλες κακιούλες , για να μην χρησιμοποιήσω άλλους χαρακτηρισμούς ( η τσούχτρα μέσα μου σήμερα απεργεί…)

Αλλά τι τα θες ; Έτσι είναι οι καλλιτέχνες. Μας έχει χαρίσει τέτοια ευφυία, τέτοιες μουσικές… Τέτοιες ανατάσεις και αναστάσεις που…

Αυτά . Ελπίζω να μην περιμένατε καμιά κριτική μουσική ανάλυση περιωπής.

Καμιά φορά ακούω και Βανδή….

εκτός από τα εντός

Και δεν ξέρω αν ήταν από πάντα εδώ
ή το έφερα από μακριά
Από εδώ μέσα…

Ξέρω μόνο πως θέλω να φύγει
ή να μείνει
Εκεί έξω.

όλα σινεμά τα βλέπω

http://www.youtube.com/watch?v=klSrUJ7fv7E

To τελευταίο τραγούδι που ακούω «σήμερα». Το τραγούδι του Μάρκου. Για τον ψεύτικο ντουνιά. Γιατί μπορεί όλα να είναι ψεύτικα. Και μπορεί εμείς να διαλέγουμε τι είναι για μας αληθινό. Καμιά φορά βγάζουμε τα κόκκινα γυαλιά μας . Και βλέπουμε τα πράγματα. Όπως είναι ; Και μετά ξαναβάζουμε άλλο χρώμα γυαλιά , για να δούμε άλλη προβολή…
 

Καλή σας εσπέρα.

Φεύγω για σινεμά. "Its complicated"....