Παρασκευή 30 Απριλίου 2010

Σχεδόν

 "H διαφορά ανάμεσα στη σωστή λέξη και στη σχεδόν σωστή είναι σαν τη διαφορά ανάμεσα στην αστραπή και στην πυγολαμπίδα" Mark Twain
Δεν μπορώ να μην κάνω τους απαραίτητους συνειρμούς. Η αστραπή. Που φωτίζει στιγμιαία τον ανταριασμένο ουρανό. Και μετά η βροντή . Κι ο απόηχός της. Και ταυτόχρονα ή λίγο μετά,  η βροχή. Που ποτίζει το διψασμένο χώμα.
Ενώ η πυγολαμπίδα τί είναι ; Η γνωστή κολοφωτιά... Άρα οι λέξεις πυγολαμπίδες είναι ουσιαστικά λέξεις του... 
Για να μην  πούμε τι γίνεται με τις σχεδόν λάθος λέξεις...

* τώρα που το ξαναδιαβάζω αυτό το ποστ μου φαίνεται μάλλον της... πυγολαμπίδας παρά της αστραπής! Δε βαριέσαι. Αν θέλετε να κεραυνοβοληθείτε, να πάτε αλλού...!
 Σήμερα είμαστε στα σχεδόν.

                                                      

Πέμπτη 29 Απριλίου 2010

Και δεν σου...

Φτάνουν όλα αυτά. Γιατί δε μας λυπάσαι ;
http://www.youtube.com/watch?v=f2pVEOuNjdQ

Δευτέρα 26 Απριλίου 2010

Έμμονας


Ερμηνεύουμε τα πράγματα ανάλογα με τις εμμονές μας. Ο  καθένας μας εμμένει σε μια μοναδική θεώρηση των πραγμάτων. Σπάνια οι εμμονές μας συναντιούνται. Όσο σπάνιο είναι να συλλάβεις σε μια φωτογραφία την ίδια στιγμή στη φύση με κάποιον άλλο. Το ευτυχές ή το ενδιαφέρον είναι τελικά ότι αυτός ο κόσμος είναι ένα ατέλειωτο παζλ φτιαγμένο από τα εμμονοκομμάτια μας. Καμιά φορά συναντούμε αυτόν που έχει βάλει το γειτονικό κομμάτι. Απο-σπασμένη κι αποσπασματική ακόμη η εικόνα του όλου. Αλλά λίγο μεγαλύτερη. Λίγο πιο φωτισμένη . Λιγότερο σκοτεινή και ενδοσυστρεφόμενη. Και εντέλει μοιρασμένη. Όχι πια τόσο δεμμονοποιημένη....

* ο Αίμονας , σύντροφος της Αντιγόνης , ως γνωστόν , αυτοκτόνησε. Πόσοι έχουν τη δύναμη να σκοτώσουν τις ίδιες τους τις εμμονές ή τουλάχιστον να τις μοιραστούν ;

Κυριακή 18 Απριλίου 2010

Να μπορούσα

για μια στιγμή μοναχά – ποιος θα μπορούσε ν΄ αντέξει παραπάνω ; - να κοινωνήσω όλη τη γνώση  του κόσμου…

Αφορμή γι΄ αυτήν την παράλογη και εκ των «πραγμάτων» μη πραγματοποιήσιμη ευχή στάθηκε το γεγονός ότι αυτή την εβδομάδα έκανα δυο «βουτιές» στην κβαντική φυσική. Η πρώτη με μια θεατρική παράσταση βασισμένη στην προσωπικότητα και το έργο του νομπελίστα φυσικού Φάινμαν και η άλλη χθες με μια διάλεξη για τη μουσική του κόσμου και τη δημιουργία του σύμπαντος από το χαρισματικό ομιλητή , καθηγητή του Πανεπιστημίου της Κρήτης Σ. Τραχανά. Ελπίζω να βρω το χρόνο και τη διάθεση να γράψω κάτι για τη διπλή αυτή μέθεξη στο εγγύς μέλλον. Αν βέβαια υποθέσουμε ότι ο χρόνος είναι γραμμικός…

Πόσες

φορές μπορεί να πεθάνει στη ζωή του ένας άνθρωπος από την ίδια ακριβώς αιτία ; Την ίδια σκέψη , την ίδια κουβέντα , το ίδιο αδιέξοδο ; Μέχρι να πει «φτάνει». Ή μέχρι το οριστικό του πιο βέβαιου και αμετάκλητου στη ζωή.

Κυριακή 11 Απριλίου 2010

Tu risa

Mια που εγώ σας έμαθα τα ποίηματα του παγκοσμίως άγνωστου Pablo Neruda , οφείλω να συνεχίσω την επιμόρφωση. Προς γνώσιν και χρήσιν. Για να τα αφιερώνετε στους αγαπημένους σας...
Quita me el pan, si quieres,              Πάρε μου το ψωμί, αν θέλεις,
quita me el aire, pero                       πάρε μου τον αέρα, όμως
no me quites tu risa.                         μη μου παίρνεις το γέλιο σου.


Νο me quites la rosa,                       Μη μου  παίρνεις το ρόδο,
la lanza que desgranas,                     την αιχμή της λόγχης σου,
el agua que de pront                        το νερό που αίφνης
estalla en tu alegria,                          στη χαρά σου αναβλύζει,
la repentina ola                                 το ξαφνικό το κύμα
de plata que te nace                          τ΄αργυρό που σε γεννά.


Mi lucha es dura y vuelvo       Ο αγώνας μου σκληρός κι επιστρέφω
con los ojos cansados                       κάποιες φορές με μάτια
a veces de haber visto                       κουρασμένα απ΄το να βλέπω
la tierra que no cambia,                     τη γη που δεν αλλάζει
pero al entrar tu risa                          αλλά σαν μπω το γέλιο σου
sube al cielo busc                     ανεβαίνει ως τα ουράνια να με βρει
y abre para mi todas                         και μου ανοίγει όλες
las puertas de la vida                        τις πόρτες της ζωής.


Amor mio, en la hora                        Αγάπη μου, την πιο σκοτεινή
mas oscura desgrana                         την ώρα δείξε την αιχμή
tu risa y si de pronto                          του γέλιου σου κι αν αίφνης
ves que mi sangre mancha                 δεις το αίμα μου να βάφει
las piedras de la calle                         τις πέτρες του δρόμου
rie, porque tu risa                              γέλα , γιατί το γέλιο σου
sera para mis manos                          θα είναι για τα χέρια μου
como una espada fresca                    σαν δροσερο σπαθί.

Απόδοση : Αγαθή Δημητρούκα

Παρασκευή 2 Απριλίου 2010

Πέμπτη 1 Απριλίου 2010

Believe it or not...




Σήμερα που είναι Πρωταπριλιά , Αpril fool's day για τους φίλους μας τους Άγγλους , θυμήθηκα το τραγούδι των Beatles " The fool οn the hill" και την ιστορία που συμπτωματικά έτυχε να διαβάσω κάποτε σχετικά μ΄αυτό. "An event which prompted this song happened when Paul was walking his dog Martha, on Primrose Hill one morning. As he watched the sun rise, he noticed that Martha was missing. Paul turned around to look for his dog, and there a man stood, who appeared on the hill without making a sound. The gentleman was dressed respectably, in a belted raincoat. Paul knew this man had not been there seconds earlier as he had looked in that direction for Martha. Paul and the stranger exchanged a greeting, and this man then spoke of what a beautiful view it was from the top of this hill that overlooked London. Within a few seconds, Paul looked around again, and the man was gone. He had vanished as he had appeared. A friend of McCartney's, Alistair Taylor, was present with Paul during this strange incident, and wrote of this event in his book, Yesterday.Both Paul and Alistair could not imagine what happened to this man. He had seemed to vanish in thin air. The nearest trees for cover were too far to reach by walking or running in a few seconds, and the crest of the hill was too far as well to reach in that short time. What made the experience even more mysterious, was that just before this man first appeared, Paul and Alistair were speaking to each other of the beauty they observed of the view towards London and the existence of God. ( από το site  : songfacts )

Θα "καταθέσω" εδώ μια  ιστορία που μου συνέβη πριν από λίγο καιρό. Γυρνώντας από το σχολείο κάποια μέρα φουρκισμένη από κάτι , ούτε πια θυμάμαι τι , σκεφτόμουν everything happens for a reason και μ...κίες "δεν υπάρχει θεός , δεν υπάρχει δικαιοσύνη , δεν υπάρχει τίποτα". Εκείνη ακριβώς τη στιγμή έριξε μερικές ψιχάλες στο παρμπριζ του αυτοκινήτου  για μερικά μόνο δευτερόλεπτα. Η μέρα ηλιόλουστη , ούτε ένα συννεφάκι στον ουρανό , κανένα ποτιστικό μηχάνημα γύρω και βέβαια κανένα πουλί υπεριπτάμενο που να έχει  καταναλώσει πολλές μπύρες... Ξέρω τι θα σκεφτείτε, τυχαίο γεγονός που το ερμήνευσα όπως ήθελα , για να βγάλω τα δικά μου συμπεράσματα... Και ξέρω επίσης τη θεωρία ότι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη  να πιστεύουν  σ΄ ένα ανώτερο ον για τους λόγους που όλοι ξέρουμε... Δεν ξέρω, πραγματικά.  Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν ξέρω πια τί να πιστέψω. Απλά μερικές μέρες  η ανάγκη που λέγαμε είναι τόσο έντονη που κάνει τα πράγματα δεδομένα και αδιαμφισβήτητα. Και άλλες φορές πάλι...

Τουρλουμπούκι το ποστ όπως πάντα. Αν και υπάρχει μια βαθύτερη σχέση στα γραφόμενα. Αν θέλετε, πιστέψτε το!