hombreλόγια

Φυσούσε πολύ προχθές. Κι έβρεχε . Πολύ. Οι ψιχάλες, ριπές σχεδόν παράλληλες. Σχεδόν να μην βρίσκουν το γήινο στόχο.

Στον ουρανό ομπρέλες - λόγια. Ξεφύγαν απ’ τα χέρια. Σαν τις πίσω σελίδες ενός ημερολογίου, που (δε) θέλεις να διαβάσει κανείς, που θα ήθελες να μην είχες γράψει. Λόγια λοιπόν. Πάντα λόγια . Μεταμφιεσμένα σε ομπρέλες. Ομπρέλες που μοιάζουν ανοιχτές. Μοιάζουν. Τίποτα πιο ερμητικά κλειστό από μια μαύρη ανοιχτή ομπρέλα που κλυδωνίζεται στον ουρανό. Να προστατέψει ; Να προστατευτεί ; Από τι ; Αγέρωχη, με τις ακίδες γύρω, , μην σπάσει. Μην την πλησιάσει κανείς . Να μην πλησιάσει κανένα. Και ενίοτε φονικό όργανο για κάτι σύννεφα περαστικά… Σ’ αυτά μιλάει ; Ποιος ξέρει ; Αλλόκοτες οι ομπρέλες και τα λόγια τους.

Αν επιστρέφαν ίσως ; Down to earth. Eκεί που πάντα οι πράξεις ήταν πιο σημαντικές από τα λόγια. Τα απτερόεντα.

Στη φωτό ένα – κατά σύμπτωση – μισό ουράνιο τόξο. Ιδωμένο από το μπαλκόνι μου. Μετά από κείνη τη βροχή. Και τον αέρα.