Έχω μπροστά μου το γραπτό του Γιάννη. Και πρέπει να το βαθμολογήσω. Αλλά έχω μπροστά μου και τα πελώρια αγέλαστα μάτια του. Που με κοιτούν με χαμηλωμένο το κεφάλι. Ψηλός, αδύνατος ο Γιάννης περπατάει αδέξια με γυρτούς προς τα μέσα τους ώμους, σα να θέλει να πιάσει όσο λιγότερο χώρο γίνεται. Να κρυφτεί…Το γραπτό του πολύ αδύνατο. Τι βαθμό να του βάλω; Να δω πάλι στα μάτια του την απογοήτευση. Να επιβεβαιώσω την αρνητική εικόνα που ήδη έχει για τον εαυτό του… Πώς να πάρω το βάρος από τους γερμένους ώμους του;
Και πώς να πάρω το φόβο από τα μάτια της Μαρίας ; Ελληνίδα που οι γονείς της μόλις το καλοκαίρι επέστρεψαν από Γερμανία. Γράφει «το καλοκαίρι δεν έβγενα έξω γιατί δεν ήξερα καλά τη γλώσα και σύμερα ακόμη και φοβάμαι πως τα άλα παιδιά θα με κοροιδέβουνε. Όταν είσε σε μια ξένι χώρα νιώθεις φόβο, άγκος και ντρέπεσαι »
Και τώρα εγώ πρέπει να κάνω σ΄ αυτά τα παιδιά τρόπους ανάπτυξης παραγράφου. Και όχι ούτε η καλή κουβέντα μου ούτε το χαμόγελο αρκούν. Αυτά τα παιδιά θέλουν ουσιαστική βοήθεια και συμπαράσταση. Κι ούτε αυτό το ποστ ούτε οι διαπιστώσεις θα τα βοηθήσουν. Σαν την παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Όλοι βλέπουν τον «τραυματία». Κάποιοι θα προσπεράσουν , κάποιοι θα κοντοσταθούν. Το θέμα είναι ποιος θα βοηθήσει…
2 σχόλια:
Ερώτηση πρώτη: Το άρση δεν γράφεται με 'η'? Ρωτάω γιατί και εμένα τα ελληνικά μου δεν είναι και στα φόρτε τους πια.
Ερώτηση δεύτερη: Γιατί δεν τους λες το γνωστό: Η αποτυχία στο σχολείο μπορεί να σημαίνει μια επιτυχημένη καριέρα ως δημοσιογράφος στον Αντέννα,αρθρογράφος στο Βήμα, ή στην καλύτερη περίπτωση παρουσιάστρια στον πρωινό καφέ κτλ.
Πολύ κατάκαρδα παίρνουν τους κακούς βαθμούς. Αλλά η ζωή αποδεικνύει ότι οι κακοί βαθμοί δεν είναι παρά μόνο ένα σκαλοπάτι προς την επιτυχία.
Φιλιά πολλά
Mε -η- γράφεται.Αφενός ποιητική αδεία και αφετέρου ,για να μην εμφανίζεται στις μηχανές αναζήτησης σε όσους ψάχνουν για το ευγενές άθλημα...
Βασικά δε μιλάω για την ενδεχόμενη "αποτυχία" στην μετέπειτα καριέρα τους, που όπως πολύ σωστά υπαινίχτηκες είναι πολύ σχετική... Μιλάω για την αποτυχία, και τη χαμηλή αυτοεκτίμηση που βιώνουν τώρα. Είναι οδυνηρό να το βλέπεις στα μάτια τους. Και σε κάποια άλλα μάτια συμμαθητών τους μια απίστευτη έπαρσι (με γιώτα κι αυτή )χωρίς καν αντίκρυσμα...
Τέλος πάντων καμιά φορά εγώ είμαι αυτή που τα παίρνει όλα κατάκαρδα και γίνομαι πολύ μελό... Της νύχτας τα καμώματα...
Δημοσίευση σχολίου