Ωκεαν - είδα

Ναι..το ξέρω ότι στα Χανιά γίνεται χαμός. Πλημμύρες, κατολισθήσεις, άνθρωποι που κινδύνευσαν...Αλλά από την άλλη έχει μια τέτοια μοιραία γοητεία η οργή της φύσης. Θα ήθελα να είμαι ψηλά στη Ρόζα Νέρα να βλέπω τη θεομηνία. Τον ουρανό στο χρώμα της στάχτης, τον αέρα να λυσσομανά και τα κύματα να σφυροκοπούν το λιμάνι. Ένα λιμάνι σαν πρόσοψη σκηνικού θεάτρου, που αντέχει στη μάνητα της φύσης. Η ομορφιά άλλωστε πάντα αντέχει. Και ενέχει πάντα ομορφιά ο κόσμος μας. 

Δευτέρες με λιακάδα

Οι έξω λιακάδες δεν έχουν σημασία...

Να έχει λιακάδα στον ουράνιο θόλο των κλειστών βλεφάρων...

Να κλείνεις τα μάτια και οι σκέψεις σου να λούζονται στο φως

Βλεφάρης ο Συδλεκτικός

 Ένα φίλος στο φβ , λόγω της 1ης του Φλεβάρη ανεβάζει το "Πότε θα κάμει ξαστεριά" τονίζοντας το δεύτερο στίχο : πότε θα φλεβαρίσει..... What???? Παθαίνω δυσλεκτικό και αναφυλακτικό σοκ μαζί. Δηλαδή δεν λέει , πότε θα "βλεφαρίσει"; Και τόσα χρόνια που τον θεωρούσα τόσο ποιητικό στίχο....Ότι δηλαδή θα αλλάξει ο καιρός και μετά τη νύχτα , θα ανοίξουν τα βλέφαρα στη μέρα που ξημερώνει ....Δεν πειράζει . Άλλο ένα γκρέμισμα βεβαιοτήτων. Άλλο ένα γκρέμισμα από  στεγ(α)νά  ματόκλαδα ενός στυλίτη ξεχασμένου.

Πίσω από το συγκεκριμένο ριζίτικο υπάρχει η εξής ιστορία
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CE%B9%CE%B6%CE%AF%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1_%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CE%B4%CE%B9%CE%B1

 Ρίξτε ένα φλέβαρο!

Αυτήκοος

Στο σχολείο. Διάλογοι μεταξύ εμού και των ιδίων εμών μαθητών.

- Τι επινόησαν στην Πέργαμο;

-Το περγαμόντο!

-Τι βρίσκεται -ως προς την έκταση- ανάμεσα στο διήγημα και το μυθιστόρημα;

-Αχ εδώ το έχω…Η νουτέλα!

-Κυρία , το Πιπί είναι εδώ;

-Παρντόν;

(τελικά το παιδί ρωτούσε: Η κυρία του Π.Π. είναι εδώ; Όπου Π.Π. το μάθημα της Πολιτικής Παιδείας)

-Άναξ και θηλυκό η άνασσα. Από εδώ βγαίνει και η "παντάνασσα" δηλαδή η βασίλισσα των πάντων.

-Α…Κι εγώ τόσο καιρό νόμιζα πως ήταν μπαντάνασα και είχε να κάνει με φουλάρια!

Ευθυγράμμιση

Σήμερα έπρεπε να παρευρεθώ σε μια πολύ σημαντική εκπαιδευτική συνάντηση στη Θεσσαλονίκη. Ο νόμος του Μερφυ χτύπησε άλλη μια φορά. Από χθες με έπιασε μια τρομερή οσφυαλγία, τουτέστιν λουμπάγκο. Άρχισα να γέρνω κανονικά. Σαν τον πύργο της Πίζας, σαν τον Τιτανικό , σα μπούμερανγκ , σα wannabe κεφαλαίο Γ βρε αδελφέ… Για τον πόνο δε θα μιλήσω. Θα απογοητεύσω τους σαδιστές αναγνώστες. Αλλά έχουσιν γνώσιν οι φύλακες. Επιστράτευσα τις τελευταίες λέξεις της ιατρικής : έμπλαστρα, εντριβές, ξεματιάσματα, τάματα στον Άγιο Παντελεήμονα.

Και ω του θαύματος! Σήμερα πήρα να ισιώνω. Να ευθυγραμμίζομαι με τον άξονα του κόσμου. Φαίνεται πως η καταστροφή αποσοβήθηκε… (βλ. εδώ ). Στη συνάντηση βέβαια δεν πήγα. Θα επικαλεστώ το Μέρφυ, τη γλωσσοφαγιά, τη μετατόπιση των πόλων τέλος πάντων. Ποιος άλλωστε μπορεί να αμφισβητήσει τέτοια κωλύματα ;

Θα μου συγχωρήσετε τον παραλληλισμό Εγώ-Ο κόσμος όλος. Διαβάστε και λίγη ψυχολογία!

Κι αφού δεν έχω κουραστεί

Σήμερα ακούω όλη μέρα Λίνα.

Μοιάζει με Κυριακή βραδάκι. Που λάμπουν τ’ άστρα, λάμπει κι η καρδιά.

Και κάπου απέναντι είναι το νησί…

Σαν μια πίστα από φώσφορο.

Σαν ταξιδάκι αναψυχής

μ΄ ένα κρυμμένο τραύμα.

Ενώ παίζουν τα ραδιόφωνα τραγούδια

για  το τίποτα γραμμένα.  

Και τι μάς νοιάζει πια ;

Αφού κι η νύχτα πήρε τα κουπιά,

άσε με δω στα σκοτεινά

να προχωρώ

(η τελευταία λέξη τραγουδισμένη όπως θέλει ο Σταμάτης.

Δυνατά, συλλαβή-συλλαβή, βήμα-βήμα ..) 

προσ-φεύγω

Πορεία προς το μέτωπο
Πορεία προς τη μεθόριο
Απορία για την άνευ ορίων πώρωση

(παρηχήσεις της οριακής πορείας του ανθρώπινου είδους )

Μην πετάξεις τίποτα (ξανά)

https://www.youtube.com/watch?v=fGRM2vXuphE


ιχνογραφώ
ηχογραφώ
ηχώ της γραφής
γραφήχοι
άηχη γραφή

Σταυρός στον ουρανό

Risky-τσο

Αν ένα σκίτσο είναι ικανό να απειλήσει τις ιδέες σου, σκέψου ξανά σε τί πιστεύεις.

Η μουσική της φύσης

Ακόμη  δυο σύρματα και θα γινόταν πεντάγραμμο...

hu(n)gs

αδιανόητες αγκαλιές

άδειες νοητές αγκαλιές

αγκαλιές θηλιές

Η θλίψη περνάει από μέσα

Ο Καζαντζάκης και το παρτσακλό ή το θέατρο ξανασταυρώνεται

Στο μάθημα της Θεατρολογίας λέω στα παιδιά να γράψουν έναν θεατρικό διάλογο με αφορμή τον Αρχοντοχωριάτη του Μολιέρου. Να χρησιμοποιήσουν και στοιχεία από τη σημερινή εποχή , για να βγάλουν γέλιο και ο διάλογος να είναι ανάμεσα στον Αρχοντοχωριάτη κυριο Ζουρνταίν και τον υπηρέτη του.

Διάλογος μαθήτριας

-Αρχοντοχωριάτης : Ε, παιδί, έλα γρήγορα εδώ!
-Μήτσος (υπηρέτης) : Μάλιστα κύριε. Με φωνάξατε ;
-Αρχοντοχωριάτης : Γιατί άργησες,  βρε παρτσακλό ; Βάλε γρήγορα λίγη μουσική ν' ακούσουμε. Βάλε Καζαντζάκη. 

Τόση έμπνευση κι ούτε....

Τόση πίκρα κι ούτε ένα amaretto.

Tόσα πουλιά κι ούτε ένα στον αέρα.

Τοσο δούλα κι ούτε ένας Άντερσεν.

Τόσα καλοκαίρια κι ούτε να με χέσεις.

Τόσο πολύ κι ούτε ένα φτάνει...

Κουίζ

Πριν αρχίσει η σχολική γιορτή για την επέτειο του Πολυτεχνείου η ψεκασμένη καθηγήτρια λέει στα παιδιά να γράψουν  στον πίνακα σαν γκράφιτι , ένα σύνθημα.
Έχοντας στο μυαλό της τα " Δε θα περάσει ο φασισμός" και "Σήμερα πεθαίνει ο φασισμός" τι καταλήγει να πεί μπερδεύοντας τα ρήματα ;

Kαι

Σήμερα που το γέλιο του θανάτου μ΄ έπνιξε σα βρόχος στο λαιμό. Κρατήθηκα από αγκαλιές-οφειλές χρόνων. Και κρεμάστηκα από άλλες, που ήταν πολλές. Αλλά για τόσο λίγο.

Ψαριά

Αρχαία ελληνικά στην Α΄ Λυκείου. Πρώτο θρανίο ο Κώστας. Μεγάλο ζούζουλο και μαλωμένος με τα αρχαία. Όλη την ώρα  φτιάχνει  φράντζα και  πειράζει τους γύρω του.
Τι μ΄έπιασε και μένα σήμερα ...Του λέω λοιπόν :
- Κώστα,  "αλίευσε" από την παράγραφο που διαβάσαμε, επίθετα  που χαρακτηρίζουν το Λύσανδρο.
Σε δευτερόλεπτα παίρνει το στυλό το κάνει καλάμι και κάνει πως ψαρεύει από τη σελίδα του βιβλίου....
Γελάω (μόνο εγώ κι ο διπλανός του , γιατί οι πίσω δεν έχουν οπτική επαφή με το δρώμενο)
- Εμ .... ικανός
- Ωραία! Άλλο ;
- Επίμονος ,  ευφυής  και....ναύαρχος
Η τάξη εξανίσταται "Αυτο κυρία δεν είναι επίθετο" . Πετιέται ο διπλανός του
-Άστο φίλε... μπότα ψάρεψες.

Έχω γελάσει τρελά αλλά δε μπορώ να μη  σκεφτώ ότι τα παιδιά αυτά με την απίστευτη φαντασία και το χιούμορ βαριούνται  και ίσως χάνονται σ΄ ένα  σχολείο που τα  αντιμετωπίζει μονοδιάστατα και δεν λαμβάνει υπόψη του τις ιδιαίτερες ικανότητές τους. Γιατί το "νέο σχολείο" μυρίζει σα μπαγιάτικο ψάρι. 

Περι

http://www.youtube.com/watch?v=3Zxu0xd4BWg&feature=share
Μου το τραγουδούσε η μάνα μου , όταν της κρατούσα μούτρα....

Κατάληψη

(Στο σχολείο)
Εγω: μπλα μπλα μπλα....δεν μπόρεσε να καταλάβει την Κων/πολη....μπλα μπλα μπλα
Γιώργος : Σαν κι εμένα , κυρία. Κανείς δε μπορεί να με καταλάβει.