Θεριά οι ανθρώποι δεν μπορούν

http://www.youtube.com/watch?v=flAoYK91PiE&feature=related

μοίρα-άσμενη

Μια από τις πρώτες φράσεις που έμαθαν τα ανιψάκια μου στο αμερικάνικο νηπιαγωγείο "We share" και η επίπληξη , όταν κάναν τα δικά τους "Υοu don't share...."

Πού το θυμήθηκες ;

http://www.youtube.com/watch?v=TwwAvip1YBY

Mας το τραγουδούσε η μάνα μου , όταν κάναμε πράξεις....αγανακτήσεως "σημαντικές".
Φανταστείτε πόσο ....αγανακτισμένη ήταν.

Ω γλυκύ μου Εαρς

Μετά την αναπάντεχη είναι η αλήθεια πασχαλινή επίσκεψή μου στο Καρς, στα σύνορα Τουρκίας με Αρμενία, έσπευσα, ας πούμε, να αγοράσω το βιβλίο του Ορχάν Παμούκ «Το χιόνι», στο οποίο ο ήρωας , τούρκος ποιητής και πολιτικός εξόριστος πηγαίνει με λεωφορείο στο χιονισμένο Καρς , για να καλύψει δημοσιογραφικά τις επερχόμενες εκλογές αλλά και μια σειρά  αυτοκτονιών νεαρών γυναικών στη μικρή συνοριακή πόλη.

Μια συνταξιδιώτισσα μου φρόντισε να εφοδιάσει όλο το γκρουπ με τα δύο πρώτα κεφάλαια στα αγγλικά (http://bookbrowse.com/). Διάβασα λοιπόν τις πρώτες σελίδες μέσα στο αεροπλάνο ταξιδεύοντας πάνω από τα χιονισμένα βουνά της Τουρκίας , ευτυχώς όχι μεσούσης χιονοθυέλλης, όπως στο βιβλίο… Με μια άνοιξη (έαρ) που δεν έλεγε να’ ρθει…

Στις συστάσεις λοιπόν , ξέρετε , ο συγγραφέας σημειώνει πώς ο ήρωας αντιπαθεί το ονοματεπώνυμό του γι’ αυτό ζητάει να τον αποκαλούν με τα αρχικά του , Κ. Α. Φυσικά γίνεται άμεσα ο συνειρμός με τη λέξη «καρ» που στα τούρκικα σημαίνει χιόνι αλλά και με την πόλη «Καρς» που συμπρωταγωνιστεί στο βιβλίο.

Η χιονοκρουσμένη αναγνώστρια έκανε βέβαια αυτομάτως τους δικούς της συνειρμούς. Αν και δεν αντιπαθώ καθόλου το όνομά μου ( το επίθετο είναι λίγο βαρύγδουπο αλλά δε βαριέσαι) σκέφτηκα ότι ,αν ήθελα να με φωνάζουν με τα αρχικά του ονόματος μου, θα με φώναζαν Ε.Α. Πρόσθεσα λοιπόν και το «ρ» που ,ω του θαύματος, σχηματίζει τη λέξη εαρ…. Και το μόνο που μένει λοιπόν είναι να ταξιδέψω σε μια πόλη που τη λένε εαρς. Α , ναι και να γίνω ποιήτρια , να με εξορίσουν λόγω πολιτικών πεποιθήσεων , να αναγνωρίσω ανοιχτά τη γενοκτονία των Αρμενίων και να υποστηρίξω τα πολιτικά δικαιώματα των Κούρδων… Με πολλά απ’ αυτά δε θα είχα κανένα πρόβλημα…

Απαντόνειρο

Tελευταία τα όνειρα που βλέπω είναι σχεδόν προφητικά. Ένα μεγάλο φρεάτιο γεμάτο μαύρη ρευστή πίσσα μπροστά από το σπίτι ενός κοριτσιού που αρρώστησε την επομένη και κινδύνευσε να χάσει τη ζωή του. Μια πανέμορφη σκηνή με αυτόφωτες χρωματιστές σαπουνόφουσκες που αναδύονταν από τα πράγματα κι έσκαζαν χαρούμενα πάνω στα χέρια μου μες το σκοτάδι , την είδα να ζωντανεύει μετά από δέκα μέρες μπροστά στα μάτια μου ως η τελευταία πράξη μιας συγκλονιστικής θεατρικής παράστασης. Αναρωτιέμαι όπως πάντα για τις κρυφές κι ανεκμετάλλευτες δυνατότητες του μυαλού και της ψυχής μας. Αλλά δεν αναρωτιέμαι πια για ερωτήματα που με βασάνιζαν χρόνια , γιατί ξέρω πολύ καλά ότι τις απαντήσεις τις έχουμε κρυμμένες μέσα μας από πάντα και με μια πνοή, με το φύσημα ενός τοπικού νότιου ανέμου, ανεβαίνουν στα χείλη ή στα μάτια. Δεν είναι πάντα αυτές που θα θέλαμε αλλά είναι αυτές που από πάντα ξέραμε πως είναι. Και πορευόμαστε , ονειρευόμαστε , ταξιδεύουμε με αποσκευές γεμάτες με άλλα ερωτηματικά . Τα παλιά τα πετάμε πια , σαν ρούχα παραφορεμένα που κουραστήκαμε να τα βλέπουμε να λιώνουν πάνω μας.

(η τελευταία πρόταση-επίλογος-απάντηση αφαιρέθηκε από το χρήστη)

Στα..

Με το τραγούδι "Το λάθος" της Ασλανίδου γελάω πια πάντα. Γιατί ενώ στην αρχή έκλαιγα , σε κάποιες από τις ακροάσεις διαπίστωσα ότι το "Σ' ανταμώνω στα κρυφά , εκεί στα σκοτεινά, γεννιέμαι Σταφυλιά" θα μπορούσε ωραιότατα να θεωρηθεί ένα γυναικείο όνομα δέντρου. Πως λέμε λεμονιά, ροδιά κτλ. Ε, γιατί όχι και Σταφυλιά ; Και μάλιστα πρόκειται μάλλον για γυναίκα πολύ μοιραία , αφού ο άλλος "γεννιέται" όταν την ανταμώνει στα σκοτεινά...

Σε όλους ....φυλιά!

Αν , να , νυξ, νύξη

Άνυξη. Τι εποχή… Μετά την πολιορκία του χειμώνα, ελευθερώνει μια Νύχτα σπαρμένη με μάγια . Γιατί η ανοιξιάτικη νύχτα είναι η πρωθιέρεια όλων των νυχτών . Των πριν και των νυχτών από δω και πέρα . Στον άχρονο χρόνο.

Στο μυρωμένο σκοτάδι , που μοιάζει με γένεση όλες οι υποθέσεις υποτάσσονται σε ανοιχτούς υπαινιγμούς .

Το πέταγμά σου

http://www.youtube.com/watch?v=lqvIOsAfEpE&feature=related

Μετά από μια πολύ άσχημη πτήση πριν από μερικά χρόνια , δεν υπάρχει φορά που να μην ανέβω στο αεροπλάνο κάνοντας επιθανάτιες σκέψεις , μια που σκέφτομαι ότι πιθανότατα αυτή να είναι η τελευταία ώρα μου πάνω (;) στη γη . Σ΄αυτά τα ταξίδια , καθώς εκεί κάτω αλλά και γύρω όλα μοιάζουν τόσο ασήμαντα , ξεπροβάλλουν ξαφνικά αυτά που είναι τελικά τα σημαντικά.

Μοιάζει λίγο με αυτά τα ψυχολογικά τεστ που γίνονται στις παρέες μεταξύ τυριού κι αχλαδιού. Αν πέθαινες τώρα σε ποιους θα τηλεφωνούσες και τι θα τους έλεγες ; Και γιατί γαμώτο δεν τους το λες ούτως ή άλλως ; Και γιατί μίλησες ή δε μίλησες έτσι στους ανθρώπους που αγαπάς ; Και γιατί έδωσες χώρο και λόγο σε ανθρώπους που δε θα έπρεπε να βρίσκονται στη ζωή σου ; Και γιατί στο πάνω πάνω παίρνεις τον εαυτό σου τόσο σοβαρά ; Σε λίγα λεπτά θα είσαι εκεί κάτω , ένα από αυτά τα μυρμηγκάκια και θα συνεχίσεις τη ζωούλα σου. Δεν είναι ώρα να κόψεις κάποια δεσμά που θα σου επιτρέψουν μικρά ή μεγάλα πετάγματα  επί γης  ;

Μετά την προσγείωση βέβαια ουδεμία σκέψη αναγνωρίζεται…

Αμόλα καλούμπα

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα θυμάμαι ότι όλα τα ξαδέρφια πηγαίναμε στους αγρούς κοντά στα σπίτια μας , για να πετάξουμε αετό. Καμιά φορά ερχόταν κι οι μεγάλοι . Ο θείος είχε ως μόνιμη συμβουλή «Αμόλα καλούμπα. Αμόλα καλούμπα. »

Πάντα μου έμοιαζε σα ναυτικό πρόσταγμα .Ο θείος έλεγε πως σημαίνει να χαλαρώσουμε λίγο το σκοινί, να μην το έχουμε τεντωμένο , γιατί ο χαρταετός θα έπεφτε... Έψαξα σήμερα στο γκουγκλ και ιδού το μήνυμα της ημέρας : φράση που προέρχεται από το πέταγμα του χαρταετού και χρησιμοποιείται ως προτρεπτικό συνέχισης. Σημαίνει άσε τα πράγματα να κυλήσουν κι επίσης μην μένεις στάσιμος, προχώρα.

Βέβαια όσοι ξέρουν να πετούν λένε πως το μυστικό βρίσκεται στα ζύγια και στον καιρό…

Στο σκίτσο το παιδάκι , μόλις σήκωσε τον αετό. Είναι σε οριακό σημείο…Πρέπει οπωσδήποτε να αμολήσει καλούμπα…

Αξί-ζεις

 

Τα ΡωΤ του έρωτα

Σε ερωτώ λοιπόν Έρωτα και σε διπλορωτώ. Αναρωτήθηκες ποτέ για για τα αξημέρωτα βράδια και τους αξαστέρωτους ουρανούς των ερωτόπληκτων και ερωτοπονεμένων;

Φτερωτέ ερωτύλε, σταυρωτή. Είσαι ο πρωταίτιος για τον ακρωτηριασμό των ανοχύρωτων ψυχών. Ενορχηστρωτής των αφανέρωτων και ανεκπλήρωτων ερώτων. Περπατάς καμαρωτός και με τις ερωτοσαϊτες σου μοιράζεις δυσεκπλήρωτες υποσχέσεις για έρωτες που μένουν αδιασταύρωτοι και διαβρωτικοί. Για έρωτες αποτεφρωτήρες. Που φέρνουν πρωτοβρόχια στις αλύτρωτες καρδιές. Πρωτοστατείς σε πρωτοφανείς ερωτοληψίες . Ερωτοτροπείς με τις τρωτές πτυχές μας και γινόμαστε πρωτομάρτυρες απ΄τη στιγμή που πρωτοεμφανίζεσαι.

Ανεξαργύρωτος είσαι τελικά αλλά μακάρι για κάποιους ανθόστρωτος και κάθε φορά πρωτόγνωρος και λυτρωτής.

* Για το συγκεκριμένο κείμενο χρησιμοποίησα το λεξικό της Πύλης για την ελληνική γλώσσα
http://www.greek-language.gr/greekLang/index.html

ΔυσΛεξία

http://www.youtube.com/watch?v=GcHkTSqeGoU

  temO,    teAmo ,   temato

"Que causa por Dio

no se muere nunca"

Mια εμμονή

Να βλέπω κάθε βράδυ σε τι φάση είναι η σελήνη.
Να , όπως στη φωτογραφία.
Σαν το κασόνι με το αρνί του μικρού πρίγκηπα. Όχι πολύ άρρωστο , όχι πολύ γέρικο , όχι πολύ κριάρι."Ακριβώς όπως το ήθελα".
Είναι που δεν το βλέπω ;

Η θεωρία...

Kαι ξαφνικά τρομάζω όχι τόσο με τους συσχετισμούς που κάνω αλλά κυρίως με το ότι παντού βρίσκω συσχετισμούς και ίχνη. Κι όσο κοιτάω τα ίδια πράγματα ακόμη περισσότερα...

Και σκέφτομαι ξανά εκείνη τη θεωρία που είχα ακούσει σε μια από τις διαλέξεις για το σύμπαν - που ειρήσθω εν παρόδω μου αρέσουν περισσότερο από τις συχνά βαρετές φιλολογικές . Δύσκολο να θυμηθώ τα ακριβή λόγια . Πιο πολύ θυμάμαι την αίσθηση που μου άφησε η θεωρία ότι πέρα από την συνέχεια του χρόνου υπάρχει και η συνέχεια του χώρου κι ότι όλοι είμαστε ενωμένοι σ' ένα αδιάσπαστο σύνολο χωρίς κενά μεταξύ μας. Και ότι σε όλο αυτό το κουβάρι του χωροχρόνου τίποτα δεν πεθαίνει , τίποτα δεν εξαφανίζεται . Απλώς όλα μετ-ουσιώνονται. Κι αυτός ο τρελός σφιχταγκαλιασμένος χορός των πάντων συνεχίζεται για πάντα. Στο άπειρο και στο παντού. ( ελπίζω να εξήγησα αρκετά απλά αυτό που νομίζω πως κατάλαβα )

Η α παραγράφος δε σχετίζεται τελικά πολύ με τη βου. Αλλά δεν πειράζει. Ας είναι κάτι άσχετο με όλα τα σχετικά

....της σχετικότητας

Y

Al final la rechazo tu recibes es igual de la rechazo tu has dado . O casi igual. De extranjero. Pero, por lo menos, hay un poco de justicia.

"Kι ήταν Κυριακή βραδάκι"

Kαι

στην αγάπη μπήκανε τυφλοί. Ο καθένας με τα δικά του τραύματα . Με  τα δικά του καρφιά.

Τηλέφωνο , μπάλα, πάτωμα , σχήμα

http://www.youtube.com/watch?v=jXGOH_FkdYQ

O Πασχαλίδης είπε στη συναυλία τις προ-άλλες ότι αν κάποιος βάλει αυτό το τραγούδι σε κοπελιά στο τηλέφωνο , αυτή θα τον έχει για τελείως λούζερ και θα φάει γκολ από τ΄αποδυτήρια.... ( διατηρώ τις επιφυλάξεις μου αλλά η Παντελής διάσταση απόψεων  ήταν πάντα  ένα από τα ματς των δύο φύλων )

Αυτό που ξέρω είναι ότι αν  κάποιος άκουγε αυτό το τραγούδι σε κάποια φάση της ζωής του 38 φορές τη μέρα,  και πολλά γκολ έφαγε και κατηγορία έπεσε και στα πατώματα έπεσε... Πολυσύνδετο σχήμα . Που μετά το κλικ του τηλεφώνου γίνεται ασύνδετο...

Κόντρα στον καιρό

http://www.youtube.com/watch?v=0UKNYb94Kqo&feature=related

Ακροβατώ.
Βρέχει και σήμερα.
Το σκοινί γλιστρά.
Μα δε ζαλίζομαι.