Κι αφού δεν έχω κουραστεί

Σήμερα ακούω όλη μέρα Λίνα.

Μοιάζει με Κυριακή βραδάκι. Που λάμπουν τ’ άστρα, λάμπει κι η καρδιά.

Και κάπου απέναντι είναι το νησί…

Σαν μια πίστα από φώσφορο.

Σαν ταξιδάκι αναψυχής

μ΄ ένα κρυμμένο τραύμα.

Ενώ παίζουν τα ραδιόφωνα τραγούδια

για  το τίποτα γραμμένα.  

Και τι μάς νοιάζει πια ;

Αφού κι η νύχτα πήρε τα κουπιά,

άσε με δω στα σκοτεινά

να προχωρώ

(η τελευταία λέξη τραγουδισμένη όπως θέλει ο Σταμάτης.

Δυνατά, συλλαβή-συλλαβή, βήμα-βήμα ..) 

προσ-φεύγω

Πορεία προς το μέτωπο
Πορεία προς τη μεθόριο
Απορία για την άνευ ορίων πώρωση

(παρηχήσεις της οριακής πορείας του ανθρώπινου είδους )

Μην πετάξεις τίποτα (ξανά)

https://www.youtube.com/watch?v=fGRM2vXuphE


ιχνογραφώ
ηχογραφώ
ηχώ της γραφής
γραφήχοι
άηχη γραφή

Σταυρός στον ουρανό

Risky-τσο

Αν ένα σκίτσο είναι ικανό να απειλήσει τις ιδέες σου, σκέψου ξανά σε τί πιστεύεις.

Η μουσική της φύσης

Ακόμη  δυο σύρματα και θα γινόταν πεντάγραμμο...

hu(n)gs

αδιανόητες αγκαλιές

άδειες νοητές αγκαλιές

αγκαλιές θηλιές

Η θλίψη περνάει από μέσα

Ο Καζαντζάκης και το παρτσακλό ή το θέατρο ξανασταυρώνεται

Στο μάθημα της Θεατρολογίας λέω στα παιδιά να γράψουν έναν θεατρικό διάλογο με αφορμή τον Αρχοντοχωριάτη του Μολιέρου. Να χρησιμοποιήσουν και στοιχεία από τη σημερινή εποχή , για να βγάλουν γέλιο και ο διάλογος να είναι ανάμεσα στον Αρχοντοχωριάτη κυριο Ζουρνταίν και τον υπηρέτη του.

Διάλογος μαθήτριας

-Αρχοντοχωριάτης : Ε, παιδί, έλα γρήγορα εδώ!
-Μήτσος (υπηρέτης) : Μάλιστα κύριε. Με φωνάξατε ;
-Αρχοντοχωριάτης : Γιατί άργησες,  βρε παρτσακλό ; Βάλε γρήγορα λίγη μουσική ν' ακούσουμε. Βάλε Καζαντζάκη. 

Τόση έμπνευση κι ούτε....

Τόση πίκρα κι ούτε ένα amaretto.

Tόσα πουλιά κι ούτε ένα στον αέρα.

Τοσο δούλα κι ούτε ένας Άντερσεν.

Τόσα καλοκαίρια κι ούτε να με χέσεις.

Τόσο πολύ κι ούτε ένα φτάνει...

Κουίζ

Πριν αρχίσει η σχολική γιορτή για την επέτειο του Πολυτεχνείου η ψεκασμένη καθηγήτρια λέει στα παιδιά να γράψουν  στον πίνακα σαν γκράφιτι , ένα σύνθημα.
Έχοντας στο μυαλό της τα " Δε θα περάσει ο φασισμός" και "Σήμερα πεθαίνει ο φασισμός" τι καταλήγει να πεί μπερδεύοντας τα ρήματα ;

Kαι

Σήμερα που το γέλιο του θανάτου μ΄ έπνιξε σα βρόχος στο λαιμό. Κρατήθηκα από αγκαλιές-οφειλές χρόνων. Και κρεμάστηκα από άλλες, που ήταν πολλές. Αλλά για τόσο λίγο.

Ψαριά

Αρχαία ελληνικά στην Α΄ Λυκείου. Πρώτο θρανίο ο Κώστας. Μεγάλο ζούζουλο και μαλωμένος με τα αρχαία. Όλη την ώρα  φτιάχνει  φράντζα και  πειράζει τους γύρω του.
Τι μ΄έπιασε και μένα σήμερα ...Του λέω λοιπόν :
- Κώστα,  "αλίευσε" από την παράγραφο που διαβάσαμε, επίθετα  που χαρακτηρίζουν το Λύσανδρο.
Σε δευτερόλεπτα παίρνει το στυλό το κάνει καλάμι και κάνει πως ψαρεύει από τη σελίδα του βιβλίου....
Γελάω (μόνο εγώ κι ο διπλανός του , γιατί οι πίσω δεν έχουν οπτική επαφή με το δρώμενο)
- Εμ .... ικανός
- Ωραία! Άλλο ;
- Επίμονος ,  ευφυής  και....ναύαρχος
Η τάξη εξανίσταται "Αυτο κυρία δεν είναι επίθετο" . Πετιέται ο διπλανός του
-Άστο φίλε... μπότα ψάρεψες.

Έχω γελάσει τρελά αλλά δε μπορώ να μη  σκεφτώ ότι τα παιδιά αυτά με την απίστευτη φαντασία και το χιούμορ βαριούνται  και ίσως χάνονται σ΄ ένα  σχολείο που τα  αντιμετωπίζει μονοδιάστατα και δεν λαμβάνει υπόψη του τις ιδιαίτερες ικανότητές τους. Γιατί το "νέο σχολείο" μυρίζει σα μπαγιάτικο ψάρι. 

Περι

http://www.youtube.com/watch?v=3Zxu0xd4BWg&feature=share
Μου το τραγουδούσε η μάνα μου , όταν της κρατούσα μούτρα....

Κατάληψη

(Στο σχολείο)
Εγω: μπλα μπλα μπλα....δεν μπόρεσε να καταλάβει την Κων/πολη....μπλα μπλα μπλα
Γιώργος : Σαν κι εμένα , κυρία. Κανείς δε μπορεί να με καταλάβει.

Για τον αποκάτω τίτλο

Η μία λέξη στην άλλη : ξεκόλλασουλέωκορέουςθαπιάσουμε

Φώσκοτος

Η φυσική δέχεται ότι ακόμη και στο σκοτάδι υπάρχουν φωτόνια.

Εωσφόρος σημαίνει «αυτός που φέρνει την αυγή». Ο πρώτος των αγγέλων που εξ-έπεσε.
Κάθε αυγή λοιπόν γεννιέται μέσα από τα σκοτεινά σπλάχνα της νύχτας. Και ίσως καμιά πτώση εκ των άνω δεν είναι αμετάκλητη.
Όλα , ο χώρος κι ο χρόνος, το φως και το σκοτάδι , το σχετικό και το απόλυτο, το καλό και το κακό. Η αρχή και το τέλος. Τίποτα δεν είναι με στεγανά διαχωρισμένο.
Σε κάθε διάλεξη αστροφυσικής που παρακολουθώ αποκομίζω το ίδιο μέσα από τα συμφραζόμενα. Ότι όλα είναι ένα. Και ότι το ένα είναι το όλον.

Υστερόφωτον: Αν ζήσω άλλα εκατό χρόνια ίσως δω να «αποδεικνύεται» ότι μπιγκ μπανγκ δεν υπήρξε , γιατί απλούστατα δεν νομίζω ότι υπήρξε ποτέ αρχή σε όλο αυτό . Το ένα

Eίμαστε όλοι ποτάμια

http://www.youtube.com/watch?v=_O0n48SlLrg&feature=share

Με αφορμή το we are all Greeks παίζω πάλι με τις λέξεις. Μετά το we are all freaks λοιπόν φρίκαρα , πήρα θάρρος (!) κι άρχισα  να σκέφτομαι κι άλλα π.χ. το we are all creeks (= ρυάκια, ποταμάκια). Και θυμήθηκα κάποτε στην Αμερική ,τον πατέρα μου, που ομιλεί απταίστως την γαλλική  και την τουρκική αλλά ουχί την αγγλική,  να παρατηρεί καθώς ταξιδεύαμε με το αυτοκίνητο : "Βρε παιδιά, αυτοί οι αμερικάνοι όλο με τους Ελληνες καταγίνονται". Η αλήθεια είναι ότι κάθε 5 με 10 μίλια στην countryside υπηρχαν πινακίδες  για μας τους creeks...

Moυ λύπεις

Έψαχνα εικόνα να ντύσει μια προσωπική αντωνυμία και ένα ουσιαστικό ρήμα.

Αγύριστα κεφάλια

http://www.youtube.com/watch?v=gr1HS7nOPLE
Μήνες το ψάχνω...Μπράβο στο Χανιωτάκη που το ανέβασε. Το βίντεο βέβαια είναι "άκυρο" όπως λένε κι οι μαθητές μου αλλά οι στίχοι κι η μουσική είναι "έγκυρα"...

cross in the river

"Wed go down to the river


And into the river wed dive

Oh down to the river wed ride"


Aς είναι το 2012 γεμάτο βουτιές σε θάλασσες και σε ποτάμια. Νερένιες βουτιές.  Όχι από τις άλλες.