Μar a dentro . « Η θάλασσα μέσα μου». Tην ταινία την είχα στα προσεχώς. Δανεική. Κι επειδή δεν ήθελα να καταλήξει κι αγύριστη, προσπαθούσα να έχω την κατάλληλη διάθεση, όταν τη δω. ‘Όχι πολύ χαρούμενη, για να μη με ρίξει. Όχι πολύ λυπημένη , για να μη με ρίξει στα τάρταρα.
Σήμερα πρωί λοιπόν ήγγικεν η ώρα. Μια που κανονίστηκε και ουζάκι για το μεσημέρι, σκέφτηκα ότι στην έσχατη περίπτωση οι φίλοι άλλη μια φορά, εκτός από τους dj can save my life.
Λογάριαζα όμως χωρίς τον Χαβιέ Μπαρδέμ…. Τα μάτια μου κόκκινα όλη μέρα , να έχουν ως φόντο σε ότι έβλεπα σήμερα τα μάτια του επί 28 χρόνια τετραπληγικού Ραμόν Σαμπέδρο. Με εκείνο το χαμόγελο και «Όταν εξαρτάσαι από τους γύρω σου… μαθαίνεις να κλαις με το χαμόγελο ». Και ευθανασία, και δικαίωμα στη ζωή, στο θάνατο , στην αγάπη, στην αξιοπρέπεια και διαμάχη με τη εκκλησία. Και γράμματα από την κόλαση….
Διάβασα μετά κριτικές για την ταινία. Από διθυραμβικές μέχρι επικρίσεις για μελό που εκβιάζει συναισθήματα και « αντιγραφές» από μουσικό βίντεο της Μπιορκ.
Tη σημασία έχει ; Αν μια ταινία την έχεις «μέσα» σου για την υπόλοιπη μέρα και ποιος ξέρει για πόσο ακόμη, τι σημασία έχει ; Όταν ο κάθε θεατής παίρνει από την ταινία ό,τι μιλάει στην ψυχή του , τι σημασία έχει; Στο internet κάποιος σχολίαζε τα επιχειρήματα της εκκλησίας κατά της ευθανασίας, άλλος πως του λείπει η θάλασσα που κάποτε έβλεπε από το μπαλκόνι του σπιτιού του. Εγώ δε μπορώ να ξεχάσω τη σκηνή στη θάλασσα που κάποιος σώζει τον «ήρωα» από βέβαιο θάνατο χαρίζοντας του μια τετραπληγική ζωή, για να στέλνει γράμματα από την κόλαση…
Τι σημασία έχει;
« Μου είπαν ότι είσαι εδώ, πέταξα και ήρθα…»
