hombreλόγια

Φυσούσε πολύ προχθές. Κι έβρεχε . Πολύ. Οι ψιχάλες, ριπές σχεδόν παράλληλες. Σχεδόν να μην βρίσκουν το γήινο στόχο.

Στον ουρανό ομπρέλες - λόγια. Ξεφύγαν απ’ τα χέρια. Σαν τις πίσω σελίδες ενός ημερολογίου, που (δε) θέλεις να διαβάσει κανείς, που θα ήθελες να μην είχες γράψει. Λόγια λοιπόν. Πάντα λόγια . Μεταμφιεσμένα σε ομπρέλες. Ομπρέλες που μοιάζουν ανοιχτές. Μοιάζουν. Τίποτα πιο ερμητικά κλειστό από μια μαύρη ανοιχτή ομπρέλα που κλυδωνίζεται στον ουρανό. Να προστατέψει ; Να προστατευτεί ; Από τι ; Αγέρωχη, με τις ακίδες γύρω, , μην σπάσει. Μην την πλησιάσει κανείς . Να μην πλησιάσει κανένα. Και ενίοτε φονικό όργανο για κάτι σύννεφα περαστικά… Σ’ αυτά μιλάει ; Ποιος ξέρει ; Αλλόκοτες οι ομπρέλες και τα λόγια τους.

Αν επιστρέφαν ίσως ; Down to earth. Eκεί που πάντα οι πράξεις ήταν πιο σημαντικές από τα λόγια. Τα απτερόεντα.

Στη φωτό ένα – κατά σύμπτωση – μισό ουράνιο τόξο. Ιδωμένο από το μπαλκόνι μου. Μετά από κείνη τη βροχή. Και τον αέρα.

Nα φωτίσω τις αιτίες....

που μ' αφήνουνε μισό

Άγγελοι με δανεική κιθάρα

Mόλις μίλησα με τον Άγγελο. «Εγώ σου τα λεγα ρε άτομο. Εκεί κάτω είναι άγριοι. Άντε δεν πειράζει, σε λίγους μήνες πάλι δικιά μας θα ‘σαι. Μου έλειψαν τα αλλοπρόσαλλά σου!»

Αλλοπρόσαλλα… Όπως η διάθεση μου αυτόν τον καιρό ….

Οι βόλτες στη θάλασσα εξελίσσονται σε ψυχοθεραπευτικές συνεδρίες. Και μόνο που το λέω μου φαίνεται περίεργο… Βόλτες στη θάλασσα. Πέντε λεπτά από το σπίτι μου. Να βλέπω κάθε μέρα το τοπίο, αστικό και φυσικό, ν’ αλλάζει.

Τα ταβερνάκια κλείσανε πια τα περισσότερα. Οι τουρίστες φύγαν. Έμειναν μόνο τα καφενεία και τα ταβερνάκια για τους ντόπιους. Ντόπιους ; Καλύτερα για τους κατοίκους… Εδώ οι περισσότεροι είναι αλλοδαποί, οικονομικοί μετανάστες. Γειτονιά εργατών με σκαμμένα και συχνά σκυθρωπά πρόσωπα. Παντού ακούς ρώσικα και αλβανικά. Η Σελίνου είναι το όριο. Κάπως σαν τη γωνία Αριστοτέλους και Εγνατίας στη Θεσσαλονίκη. Προσομοίωση.

Δίπλα στη θάλασσα ωστόσο, πάνω στο μώλο, μια ταβέρνα έχει βγάλει τραπεζάκια. Στην άκρη, σα να αναδύεται μέσα από τη θάλασσα , κάθεται μια παρέα ανδρών ακόμη με τα ρούχα της δουλειάς. Και τραγουδούν με μια κιθάρα. Τους καημούς της ; Τους καημούς τους ; Το ίδιο δεν είναι ;

«Αν είναι η μοίρα μου σακατεμένη» . Ο άνδρας που παίζει την κιθάρα χαμηλώνει το κεφάλι όταν τραγουδάει « ό,τι αγαπάω εγώ πεθαίνει» Κι η φωνή του γίνεται βραχνή.
«και ξαναρχίζω απ’ την αρχή» σηκώνει τα μάτια προς τον έναστρο ουρανό και ανεβάζει την ένταση της φωνής. Θαρρείς , για να ακουστεί… Μήπως τα όμορφα τραγούδια δεν είναι προσευχές ; Και λυτρωμός ;

Ξεκίνησα τη βόλτα με σκυμμένο το κεφάλι. Και τώρα βλέπω κι εγώ τον έναστρο ουρανό. Κοινωνώ. Κοινωνία αγγέλων. Ψάλλουσι. Με δανεική κιθάρα , από μια παρέα στη θάλασσα. Τραγούδια – προσευχές.

Αλλοπρόσαλλα πράγματα….

Η ζωή ( δε ) συνεχίζεται…

Mια γυναίκα μ’ ένα μωρό. Πάνω σε μια σχεδία. Στη θάλασσα. Το καράβι βυθίστηκε. Χθες ή μήπως παλιότερα ; Το μωρό, ό,τι αγάπησε πιο πολύ στη ζωή της, δεν αναπνέει. Πια. Η μάνα γονατίζει τελετουργικά. Το ακουμπάει με προσοχή πάνω στη θάλασσα. «Μη μου κρυώσει » σκέφτεται αυτόματα. Σκέψη , όχι γραφή. Το αφήνει μέσα από τα χέρια της . Χάνεται μέσα στα νερά. Σκηνή αντίστροφη από τη σκηνή της γέννας. Οι πρωταγωνιστές ίδιοι. Και πάλι όπως και τότε αέρας – νερό – αμνιακό υγρό – φως – σκοτάδι . Όλα μπερδεμένα. Αλλά και τόσο ξεκάθαρα. Νόμοι της φύσης. Αφήνει να φύγει ό,τι έχει πεθάνει. Ακόμη κι αν γεννήθηκε. Μέσα της.

Ξαπλώνει ανάσκελα πάνω στη σχεδία. Αφήνει την αλμύρα και το ζωοδότη ήλιο να συνεχίσουν. Το έργο τους.

Πνοή ξανά...

Σκέψου την αναπνοή…. Καλύτερα κάποιου ανθρώπου που κοιμάται. Το ρυθμό της. Εισπνοή, εκπνοή. Ο ήχος , σαν φύσημα. Και η κίνηση του στήθους.

Σκέψου τώρα τη θάλασσα. Πώς εισπνέει το οξυγόνο και αποτραβιέται. Πώς εκπνέει. Τα κύματα που σκάζουν στην ακρογιαλιά. Ο ήχος, σαν φύσημα. Και η κίνηση του στήθους.

Γυναίκα η θάλασσα. Που αναπνέει. Που κοιμάται ή κάνει πως κοιμάται. Ακούει όμως. Τα λόγια που εξομολογούνται, όσοι κοιμούνται δίπλα της…