Στη γενέτειρα προχθές θεατρική παράσταση. "Το γάλα". Απλό το σκηνικό . Στο βάθος σημύδες... Και το ξύλο τους καίγεται εύκολα , είπε ο Μιχάλης . Σαν τους ανθρώπους που έβλεπε να καίγονται στο δρόμο ο Λευτέρης , ο σχιζοφρενής γιός της Μάνας. Με τ' Άσπρα Χέρια του να μοιάζουν τόσο λογικά μες το παράλογο του κόσμου.
Απλό το σκηνικό. Η ιστορία εκτυλίσσεται στο εσωτερικό ενός φτωχικού σπιτιού. Μετανάστες από τη Ρωσία . Παλεύουν . Να ξεχάσουν , για να αφομοιωθούν. Το φαγητό όμως πάντα ρώσικο. Πώς να ξεγελάσεις τις αισθήσεις; Πώς να τραφεί η ψυχή ;
Μέχρι τα μισά του έργου αναρωτιόμουν για τον τίτλο. "Το γάλα" . Όπως πάντα οι αλήθειες είναι εκεί μπροστά μας και δεν τις βλέπουμε. Η πρώτη τροφή . Η μητρική αγάπη . Κι όλοι μας -πάντα - μικρά παιδιά, που αναζητούμε στα τυφλά ένα στήθος ν' ακουμπήσουμε. Ακόμα κι αν είναι άδειο πια. Από γάλα.
Κι ο Θεός ; Ο Θεός ορίζεται στο σύμπαν ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου. Με μια μπάλα πάνω σε μια λευκή διαχωριστική γραμμή. Και με μια ανοιχτή αγκαλιά με τα χέρια υψωμένα σε σχήμα σταυρού. Το ζειμπέκικο της Μεγάλης Πέμπτης.
Οι μεγάλες αλήθειες είναι φτιαγμένες από απλά λόγια , από απλά υλικά . Δε χρειάζονται μαγιά , ψεύτικη μαγεία , πολυτελή σκηνικά και ηχηρά ονόματα . Περιμένουν ίσως πολύ καιρό στο σκοτάδι της Μεγάλης Παρασκευής . Φουσκώνουν όμως με τη ζέστη της ψυχής . Και πλημμυρίζει το σπίτι ευωδιά . Πάσχα. Ανάσταση . Κάθαρση .
Χθες που ερχόμουν είχε φουρτούνα.
Κύμματα.
Πάλευα.
Μνήμη.
Ρίχνει σταυρό στη θάλασσα
πετροβολάει το χώμα
Δώδεκα χρόνια πέρασαν...
