Ιέ μου, ιέ μου

Μην ανησυχείτε πια για το νεό ιό! Mπήκα στην Επιτροπή γρίπης του σχολείου ! Τώρα μπήκα.... Με βάλανε. Μια που όλοι οι συνάδελφοι ανήκουν σε ομάδες υψηλού κινδύνου (...) και ήμουν η μόνη χαμηλού κινδύνου, χαμηλής αυτοεκτίμησης, χαμηλοβλεπούσα και χαμερπής.

Άσε που μ΄αρέσουν και τ΄αξιώματα. Αυτή η αίσθηση εξουσίας είναι μεθυστική... Επίτροπος σου λέει ο άλλος. Λίγο πράμα είναι ; Θα αλλάξω το κατεστημένο στο χώρο της υγείας ! Και όπως όλες οι αλλαγές που σέβονται τον εαυτό τους, θα ξεκινήσω από το όνομα ( θυμηθείτε τι ριζοσπαστικές αλλαγές έγιναν , όταν π.χ. το Ενιαίο Λύκειο μετονομάστηκε σε Γενικό... ήρθαν τα πάνω κάτω ) . Επειδή λοιπόν το "ιός" μου φαίνεται λίγο καθαρευουσιάνικο και απαρχαιωμένο , λέω να τον ονομάζουμε από εδώ και πέρα "γιό"...

Mπορεί βέβαια να υπάρξουν και μερικές παρεξηγησούλες...

" Τα μαθες ; Η Κατερίνα έχει γιο !"

"Άσε, δικιά μου, με κόλλησε ο γιος της Μαριγούλας..."

"Μάνα με τους εννιά σου γιους..."

Thats life....

Το απόγευμα κηδεία.Το βράδυ γάμος.
Τελικά αυτό το μπλογκ μέσα σ΄ ένα χρόνο τα πέρασε όλα. Βαφτίσια, μνημόσυνα, γάμους, κηδείες. Από Βορρά προς Νότο. Και πάλη βορρά
Το επόμενο ποστ - αν - θα είναι από κει.
Τέλος πάντων...

Quiero ser libre

http://www.youtube.com/watch?v=gqHh2U4TSJQ&feature=related
(paloma negra - μαύρο περιστέρι)
ya no se si maldecirte o por ti rezar...
Από τα πιο σπαραχτικά τραγούδια. Σε στίχο και ερμηνεία.

Α piece of cake

Σήμερα λοιπόν στο συμμάζεμα του καλοκαιριού – που κάτι μου λέει ότι θα πάει ως το φθινόπωρο – βρήκα, ω του θαύματος, μια μάσκα ματιών από αυτές που τις βάζεις στο ψυγείο για μια ώρα και μετά τη φοράς και γίνεσαι αγνώριστη… Λάφυρο από τα περσινά ψώνια στη Νέα Υόρκη , όπου προφανώς κάτι άλλο θα μου γυάλισε στο μάτι και μέσα στο πακετάκι με τα δώρα της Εstee ήταν και η περί ου ο λόγος, η cooling eye mask. Eίναι σαν αποκριάτικη μάσκα – οι συνειρμοί δικοί σας…– με λαστιχάκι από πίσω κι ένα ωραίο γαλάζιο τζελ στο εσωτερικό. Coool…σκέφτηκα , ώρα για μπωτέ, ταυτόχρονα με τις δουλειές…. Τη βάζω λοιπόν η καλή σου και σκέφτομαι ότι μια που δε βλέπω τίποτα , ευκαιρία να νιώσω πώς θα ήταν, αν δεν έβλεπα… Ορκίζομαι λοιπόν να μην τη βγάλω ότι κι αν γίνει… Μετά από πέντε λεπτά κι ενώ άρχισα να βαριέμαι, χτυπάει το τηλέφωνο. Εύκολη αποστολή, σκέφτηκα, - είναι που ζω και σε μέγαρο… – μια έτσι κάνω και τσουπ το έπιασα το τηλέφωνο. Ωραίααααα. Τι είναι όμως αυτό που μυρίζει ; Something is burning during my cooling beaute ! Xτυπώντας στη διαδρομή στα πενιχρά μου έπιπλα, μόλις που πρόλαβα να κατεβάσω τη λεμονάτη σάλτσα που τσιτσίριζε απ’ το κακό της…. Ευτυχώς που δεν έψηνα κέικ , γιατί θα είχε μείνει μόνο a piece….
Να μην σας τα πολυλογώ , δεν ξέρω αν έγιναν τα μάτια μου αγνώριστα αλλά οι δυο μελανιές στα πόδια και ένα καμένο τηγάνι σίγουρα δεν ήταν τα soothing effects που μου υποσχέθηκε η Εstee. Aμερικάνοι, τι να πεις ;

Παίζεις

http://www.youtube.com/watch?v=ONkRApnVzus