Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2009

Στενοχωρία


Άφησα τις μικρότητες των ανθρώπων – και τις δικές μου δηλαδή – να πιάσουν πολύ χώρο μέσα μου. Στριμωγμένα όλα στα κατώγια της ψυχής. Τα λόγια μαζεύτηκαν σε μια απόμερη και ανήλιαγη γωνιά. Δεν θέλουν πια να ξεμυτίσουν , να διεκδικήσουν το χώρο που τους ανήκει. Στρίμωγμα. Λιγόστεψε το φως . Χειμώνιασε. Κι οι μέρες μικραίνουν. Κι οι νύχτες μεγαλώνουν .

*στενοχωρία= έλλειψη χώρου. Ένα από τα αίτια του β’ αποικισμού (8ος- 6ος αι. π.Χ .), που έκανε τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις μητροπόλεις τους…

Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2009

Ιέ μου, ιέ μου


Μην ανησυχείτε πια για το νεό ιό! Mπήκα στην Επιτροπή γρίπης του σχολείου ! Τώρα μπήκα.... Με βάλανε. Μια που όλοι οι συνάδελφοι ανήκουν σε ομάδες υψηλού κινδύνου (...) και ήμουν η μόνη χαμηλού κινδύνου, χαμηλής αυτοεκτίμησης, χαμηλοβλεπούσα και χαμερπής.


Άσε που μ΄αρέσουν και τ΄αξιώματα. Αυτή η αίσθηση εξουσίας είναι μεθυστική... Επίτροπος σου λέει ο άλλος. Λίγο πράμα είναι ; Θα αλλάξω το κατεστημένο στο χώρο της υγείας ! Και όπως όλες οι αλλαγές που σέβονται τον εαυτό τους, θα ξεκινήσω από το όνομα ( θυμηθείτε τι ριζοσπαστικές αλλαγές έγιναν , όταν π.χ. το Ενιαίο Λύκειο μετονομάστηκε σε Γενικό... ήρθαν τα πάνω κάτω ) . Επειδή λοιπόν το "ιός" μου φαίνεται λίγο καθαρευουσιάνικο και απαρχαιωμένο , λέω να τον ονομάζουμε από εδώ και πέρα "γιό"...


Mπορεί βέβαια να υπάρξουν και μερικές παρεξηγησούλες...

" Τα μαθες ; Η Κατερίνα έχει γιο !"

"Άσε, δικιά μου, με κόλλησε ο γιος της Μαριγούλας..."

"Μάνα με τους εννιά σου γιους..."