Dancing with skeletons

“If you can't get rid of the skeleton in your closet, you'd best teach   it to dance.”

Bernard Shaw

Ξανά

Μια που σήμερα είναι πέντε χρόνια από τότε που έφυγε ο Κουγιουμτζής ξαναθυμήθηκα κάτι που είχα γράψει στο  άλλο μπλογκ  πριν από τρία χρόνια.... Και μια που το βιβλίο το είχα δανειστεί ( είναι εξαντλημένο νομίζω) ξαναδιαβάζοντας το ποστ είναι σαν να ξαναδιάβαζα το ίδιο το βιβλίο... Και ένιωσα ξανά την ίδια συγκίνηση. Το ξαναμοιράζομαι λοιπόν μαζί σας...

Η χθεσινή ήταν μια παράξενη μέρα. Ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο του Σταύρου Κουγιουμτζή νωρίς το πρωί. Ο τίτλος, γράφει, προέκυψε , όταν από ένα ανοιχτό παράθυρο με κλειστά παντζούρια νεαρός ακόμη, άκουσε για πρώτη φορά στη ζωή του τους ήχους ενός πιάνου.

Αργά το πρωί και νωρίς το απόγευμα βρέθηκα σε ορεινό χωριό των Σερρών σε κηδεία. Παράξενη κι αυτή όπως όλες… Το βράδυ σε θεατρική παράσταση. Κωμωδία ; « Αναμείνατε στο ακουστικό σας»

Και κλείσιμο της μέρας ξανά με Κουγιουμτζή. Πριν το διαβάσω, τα μόνα που ήξερα γι΄ αυτόν ήταν : καλός συνθέτης, τραγουδιστής του ο Νταλάρας, συναυλία στη Θεσσαλονίκη το ’93 και η αίσθηση ότι ήταν ένας συνεσταλμένος άνθρωπος. Και στη συναυλία σα ντροπαλός μου φάνηκε…

Ούτε τώρα ξέρω πολλά γι’ αυτόν. Αλλά πώς έγινε και με συνεπήρε με την απλότητα, τη γνησιότητα και την αθωότητα του… Σα να μου ψιθύριζε όσο διάβαζα στο αυτί… Κι οι αλήθειες του , χάδια και χαστούκια.

Για τα παιδικά χρόνια κοντά στο Γεντί – Κουλέ, τη μάνα την καπνεργάτρια, τον απωθημένο έρωτα, τους φίλους του, το Βασίλη και το Μάρκο το γύφτο που μια που τον είχε για σπουδαίο το ρωτούσε «Άραγες πονάει η ψυχή όταν βγαίνει; ». Για τα μεροκάματα στις χασαποταβέρνες, για τη λατρεία με την κλασική μουσική, για την αναγνώριση που ήρθε αργά, για το όνειρο που είδε με το Χατζιδάκι δυο μέρες πριν πεθάνει ο Μάνος… Για τη ζωή : «Εγώ είχα μια πικρή γεύση απ΄ τη ζωή και γύρευα τους ομοίους μου. Εμείς λίγο ζούσαμε και πιο πολύ ονειρευόμαστε.»

Εντύπωση του είχε κάνει, όταν 15χρονος άκουσε μια παρέα στα Λεμονάδικα να τραγουδάει το « Ας ερχόσουν για λίγο », η ζεστή και ανθρώπινη επικοινωνία ανάμεσα στην παρέα και στο συνθέτη που έγραψε το τραγούδι αν και δεν γνωρίζονταν… Ξεκίνησα το πρωί να διαβάζω Κουγιουμτζή και τελείωσα το βράδυ με το Σταύρο…

Ανοίγω το παράθυρο και τα κλειστά παντζούρια. Πως μου φάνηκε πως μύρισα πασχαλιές ; (όταν ανθίζουν οι πασχαλιές ). Ίσως έμεινε η μυρωδιά απ’ το πρωί. Οι πασχαλιές και τα τριαντάφυλλα που κρατούσαν από τον κήπο τους οι απλές γυναίκες του χωριού. Οι απλές γυναίκες με τις μεγάλες αλήθειες… Μέσα στη ζέστη, πώς μου ήρθε μυρωδιά από νοτισμένο χώμα ; Θα είναι η αίσθηση της βροχής που μου έμεινε από την παράσταση… (χρόνια σα βροχή )

Πονάει η ψυχή όταν βγαίνει… Κάθε φορά. Αλλά με τα τραγούδια ανεβαίνει σα λιβάνι στον ουρανό… Ή σαν περιστεράκι…

http://www.youtube.com/watch?v=p0g8jtsHXsA

Humo sin fuego

Kαι βλέπω από τα δυτικά σύννεφα καπνού

Και αναρωτιέμαι αν είναι ινδιάνικα σήματα καπνού

ή κάποιο δάσος που καίγεται. Με τέτοιον καιρό.

Και το ωραίο είναι πως ίσως κάποια πράγματα are meant to be συγκεχυμένα.

Σαν όπως βλέπεις τα πράγματα μέσα από ένα θαμπό καπνισμένο τζάμι.

Περί βο(υ)λής...

http://www.youtube.com/watch?v=pW_Pk70GyRU

Α΄ Λυκείου. Κάνουμε Θουκυδίδη. Πελοποννησιακός πόλεμος. Κερκυραϊκά . Στον εμφύλιο λοιπόν σπαραγμό στο νησί οι ολιγαρχικοί δολοφονούν μέσα στη βουλή τον Πειθία, αρχηγό των δημοκρατικών κι άλλους εξήντα. Προσπαθώντας (για την ενσυναίσθηση ντε) να εκμαιεύσω μια απάντηση σχετικά με την έκρυθμη κατάσταση που επακολούθησε ρωτάω. «Φαντάζεστε να συνέβαινε αυτό στη σημερινή βουλή; Δηλαδή να έμπαιναν κάποιοι και να σκότωναν εξήντα βουλευτές ; » Μου απαντάει ένας μαθητής «Ωραία, θα μας έμεναν άλλοι διακόσιοι σαράντα για σκότωμα!»

Επακολούθησε έκρυθμη κατάσταση στην  τάξη. Η ενσυναίσθηση πέτυχε!

Τελευταία έξοδος, Βλήτα Χεηγουορθ

Σήμερα στη μεσημεριάτικη σιέστα είδα ένα απίστευτο όνειρο. Κανονική ταινία. Σε στρατόπεδο αμερικάνων , ένας αιχμάλωτος μέσα σε ξύλινη καλύβα. Κι ενώ απέξω περνούν οι φρουροί και τον επιτηρούν , αυτός ανοίγει ένα άνοιγμα στην επίπεδη οροφή. Ο φόβος του είναι μήπως τον ανακαλύψουν αλλά οι φρουροί – βλάκες όπως πάντα – ενώ μπαίνουν στην καλύβα δεν κοιτούν ποτέ προς τα πάνω. Έτσι τελικά καταφέρνει να ξεφύγει με μια δική του ιδιότυπη πτητική μηχανή με φτερά προσαρμοσμένα στα χέρια , σαν το Δαίδαλο ένα πράγμα. Οι υπόλοιποι αιχμάλωτοι και οι χαμηλόβαθμοι φρουροί τον βλέπουν αλλά τους κάνω νόημα να μη μιλήσουν , γιατί το θέαμα είναι τόσο όμορφο καθώς πετάει σαν άγγελος ντυμένος στα λευκά στον ουρανό , και δεν πρέπει να τον καταλάβουν οι ¨΄μεγάλοι¨ και τον σκοτώσουν. Στο μεταξύ σε άλλο σημείο του στρατοπέδου, οι φίλοι του αιχμαλώτου ετοιμάζονται για επίσημες διαπραγματεύσεις με τον εχθρό. Κάποιος όμως τους ενημερώνει για την απόδρασή του και τους λέει ότι δεν πρέπει να χάσουν χρόνο , γιατί οι εχθροί τους αναζητούν , για να τους συλλάβουν. Προλαβαίνουν λοιπόν πριν τραπούν σε φυγή να πάρουν μαζί τους από το δωμάτιο που έμεναν μόνο ένα πράγμα. Ρίχνω μια αγωνιώδη ματιά στο δωμάτιο , για να αποφασίσω . Γιατί φυσικά στο όνειρο είμαι , μια ο αιχμάλωτος , μια αυτός που τον παρακολουθεί να φεύγει και μια ο διαπραγματευτής…. Κι ενώ είμαι έτοιμη ν΄ αποφασίσω ντριιιιιν το ξυπνητήρι για απογευματινή δουλειά…

Ελπίζω να μην ξέρει κανείς να εξηγεί τα όνειρα….Θα ξεφυλλιστούμε πάλι!

Κι ελπίζω να μην  to be continued σήμερα το βράδυ, γιατί ποιος να τρέχει και να αποφασίζει τώρα…