Δε μπορώ να ηρεμήσω αυτές τις μέρες. Όλη αυτή η κατάσταση μ΄ έχει καταβάλει. Ακόμη περισσότερο.
Είναι που κάθε, μα κάθε συζήτηση , ξεκινάει , τελειώνει ή έχει ως μοναδικό θέμα την παρούσα οικονομική κατάσταση.
Είναι που δεν υπάρχει πουθενά ούτε μια μικρή αχτίδα αισιοδοξίας. Οικονομική κατοχή, ύφεση , γεωπολιτική κατοχή , ομηρία, χρεωκοπία, οικονομική τρομοκρατία της παγκόσμιας τραπεζικής μαφίας.
Είναι που όλα αυτά έγιναν μέσα σε λίγους μήνες. Ή καλύτερα καταλάβαμε τί περίπου γίνεται πρόσφατα… Σημάδια , μεμονωμένες φωνές υπήρχαν αλλά οι πολλοί και αδαείς τα θεωρούσαμε υπερβολικά και κινδυνολογίες.
Είναι που , όταν πριν από λίγο καιρό κάναμε το μικρασιατικό , τα παιδιά με ρώτησαν «Καλά οι Σμυρνιοί , δεν έβλεπαν πόσο άσχημη ήταν η κατάσταση; Έπρεπε να μείνουν ως την τελευταία στιγμή και να «συνωστίζονται» στο λιμάνι , για να σωθούν ; Και οι πλούσιοι όπως πάντα την «έκαναν» από νωρίς…»
Είναι όμως αύριο Κυριακή και το έθνος θα έχει το Βίκυ – Κριστίνα Μπαρθελόνα, όπου ο Χαβιέ είναι χάρμα και η Πενέλοπε με εκφράζει απόλυτα στη σκηνή που λέει :
