σαν το χαμίνι

Τα θυμάμαι όλα. Κι αυτά κι εκείνα.

Road mov(i)e

Επιστρέφω από Θεσσαλονίκη. Τα χιλιόμετρα γλιστρούν κάτω από τις ρόδες. Με μια ακατανίκητη επιθυμία να μη σταματήσω… Να φτάσω ως την Κων/πολη και πιο πέρα. Στο παντού και στο πουθενά.
Με τον ήλιο να καίει τα χέρια και τα γόνατα. Η πέμπτη που πάντα ήταν κάτι παραπάνω από αρκετή, να μη φτάνει . Με τίποτα. Βλέποντας πλάι μου τη διακεκομμένη λευκή γραμμή να υπογραμμίζει τη συνέχεια της ασυνέχειας . Να τρέχω αντίθετα προς το τοπίο. Πορεία αντίθετη. Πορεία θετή . Αθετημένη υπόσχεση.

Ή αναχωρώ ;

Γιατί

δεν μπορώ να διαχειριστώ την απώλεια ; Μερικές φορές θα ήθελα να είμαι τόσο πιστή ώστε να θεωρώ δεδομένο ότι υπάρχει κάτι καλύτερο μετά. Δεν ξέρω...

Δεν είναι καλοκαίρι τούτο το φετινό….

Λόγια σοφής γυναικός με το που έφτασε για διακοπές στα Χανιά : α) Κορίτσια, έχω μια προαίσθηση , θα την πάρω φέτος την απόσπαση! β)Καλέ, εγώ είμαι γερός οργανισμός ,τρία χρόνια έχω να αρρωστήσω!

Δε δάγκωνα καλύτερα τη γλώσσα μου; Από τότε οι δέκα πληγές του Φαραώ με βρήκαν… Ισχιαλγία με έριξε στο κρεβάτι για τρεις μέρες… Στο καπάκι πνευμονία και πενταήμερη νοσηλεία στο νοσοκομείο σε μια καταπληκτική σουίτα με ετοιμοθάνατες, κουφές και κουτσομπόλες γιαγιάδες ( το τελευταίο δε, μου τσάκισε τα νεύρα…) …Στο καθημερινό λεξιλόγιο αντί για βουτιές, αντηλιακά και εκδρομές είχα τα : πυρετός, ορός , ενδοφλέβια, αντιβίωση ,ακτινογραφία, βρογχοδιασταλτικά… Πεθαίνει η νονά μου στην πατρίδα και δεν μπορώ να πάω ούτε καν στην κηδεία… Γίνονται άλλα τα οποία δεν μπορώ να πω , γιατί αφορούν φίλους… ΔΕΝ παίρνω την απόσπαση… Παθαίνω ωτίτιδα την τελευταία μέρα πριν φύγω και παραλίγο να μην μπορώ να πάρω το αεροπλάνο της επιστροφής… Με το που επιστρέφω , με 40 βαθμούς υπό σκιάν , χαλάει το μπόιλερ και πρέπει συν πετσετίοις και σαμπουανίοις να τρέχω συνέχεια στη θεία για μπάνιο… Μένω από μπαταρία με το αυτοκίνητο καταμεσήμερο στην έρημη πόλη…

Νομίζω ότι είναι παραπάνω από δέκα! Νενίκηκά σε Φαραώ!

Όχι δε γκρινιάζω! Απλά από ένα σημείο και μετά με πιάναν νευρικά γέλια… Πώς να ξεχάσω όταν μια μέρα στη σουίτα του νοσοκομείου θυμηθήκαμε με τις φίλες μου τα σχέδια που είχαμε για το καλοκαίρι και η καθεμία πετούσε κι από έναν προορισμό : Γαύδο, Ρώμη, Βιέννη, Ικαρία… Γελούσαμε μέχρι δακρύων, οι γιαγιάδες μας κοιτούσαν απορημένες κι οι νοσοκόμες έτρεξαν γιατί νόμιζαν ότι πάθαμε παράκρουση!

Και τώρα το μπάνιο στη θάλασσα λέει απαγορεύεται και να μην κάθομαι στα ρεύματα λέει , όταν το μόνο που θέλω να κάνω είναι να πάρω αγκαλιά το κλιματιστικό…

Τουλάχιστον το ένα ετήσιο τάμα στο Λουτρό Σφακίω ν πρόλαβα και το έκανα! Μένει το άλλο τάμα στο Ελαφονήσι… Καλή μου κυρία Αννούλα , κάντε δεκτή την ενστασούλα, γιατί ο άγιος θέλει το τάμα του και για να μην σας πάρει ο διάολος δηλαδή….

Αυτά ! Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!!!!

http://www.youtube.com/watch?v=uDhmyJ_EwVU&feature=related

 

Φ(οβ)ώς

"Δεν είμαι αυτή που νομίζεις ότι είμαι ούτε αυτή που ονειρεύεσαι ότι είμαι. Είμαι αυτή που νομίζω ότι είμαι και αυτή που ονειρεύομαι να γίνω"
Χθές στη συναυλία του Θ. Παπακων/νου στα Χανιά. Ο Θανάσης πολλά μας τα είπε για το φόβο και η ψυχή μου , αληταριό , σκαρφάλωσε στη λιθόκτιστη παρειά της ανατολικής τάφρου . Στην κορυφή σήκωσε τα μάτια ψηλά* κι είδε την παραπάνω σκέψη ν΄ αναβοσβήνει ανάμεσα στ΄αστέρια σα φωτεινή επιγραφή νέον. Για λίγα δευτερόλεπτα. Μετά έσβησε. Όπως ο φόβος. Έμεινε όμως κάτι. Αχνό, πολύ αχνό. Κάτι σαν φως.

*άδολα είναι τα μάτια σου και μην τα κατεβάζεις.