Ο

 καναπές του γραφείου μου....  Έχει ήδη αρχίσει να έχει μεταφυσικές ανησυχίες  του τύπου : " για ποιο λόγο κατασκευάστηκα τελικά ; "  " θα φύγει ποτέ αυτό το βάρος από πάνω μου ; " " τα γραμμένα ορίζουν τη ζωή μας ; "
Απ΄το πρωί παλεύω να απαντήσω. Αλλά...
"είναι πολλές οι σημειώσεις , καναπέ μου!"

Διαβάζω...

"Το θεώρημα του παπαγάλου" κι αν και είμαι ακόμη στις πρώτες σελίδες μ΄ έχει εντυπωσιάσει, συγκινήσει καλύτερα,   η ευαισθησία, το λεπτό χιούμορ  και η ματιά του μαθηματικού συγγραφέα... Υπάρχουν πολλά που μου άρεσαν μοιράζομαι όμως κυρίως για λόγους οικονομίας χώρου το παρακάτω που είναι ό,τι πιο τρυφερό διάβασα τελευταία: 

Ο Μαξ περιμαζεύει έναν πληγωμένο παπαγάλο στο σπίτι , που αποκαμωμένος κοιμάται στην κόγχη πάνω από το τζάκι.

"Άπλωσε το χέρι. Μια στιγμή πριν το αγγίξει σταμάτησε την κίνησή του. Σκέφτηκε ότι δεν είχε το δικαίωμα να επωφεληθεί από την αδυναμία του παπαγάλου για να τον χαϊδέψει. Έπρεπε να του αφήσει τη δυνατότητα να αρνηθεί."   

σαν το χαμίνι

Τα θυμάμαι όλα. Κι αυτά κι εκείνα.

Road mov(i)e

Επιστρέφω από Θεσσαλονίκη. Τα χιλιόμετρα γλιστρούν κάτω από τις ρόδες. Με μια ακατανίκητη επιθυμία να μη σταματήσω… Να φτάσω ως την Κων/πολη και πιο πέρα. Στο παντού και στο πουθενά.
Με τον ήλιο να καίει τα χέρια και τα γόνατα. Η πέμπτη που πάντα ήταν κάτι παραπάνω από αρκετή, να μη φτάνει . Με τίποτα. Βλέποντας πλάι μου τη διακεκομμένη λευκή γραμμή να υπογραμμίζει τη συνέχεια της ασυνέχειας . Να τρέχω αντίθετα προς το τοπίο. Πορεία αντίθετη. Πορεία θετή . Αθετημένη υπόσχεση.

Ή αναχωρώ ;

Γιατί

δεν μπορώ να διαχειριστώ την απώλεια ; Μερικές φορές θα ήθελα να είμαι τόσο πιστή ώστε να θεωρώ δεδομένο ότι υπάρχει κάτι καλύτερο μετά. Δεν ξέρω...