Πέμπτη 14 Οκτωβρίου 2010

Πήρα τα sites μια βραδιά


Ο κομπιουτεράς μου , να ΄ναι καλά βέβαια ο άνθρωπος που μου έφτιαξε το ετοιμοθάνατο pc , θεώρησε καλό να αυτενεργήσει και  να κάνει  ένα format,  μα ένα φορματ...Έσωσε βέβαια τα έγγραφά μου αλλά ΟΛΑ τα άλλα εξαφανίστηκαν... Vanished into thin air.... Desaparecidos.... Λούης... Πώς αλλιώς να το πω; Και άντε τώρα- και σιχαίνομαι indeed την  procedure - να εγκαθιστάς ξανά εκτυπωτές , να ψάχνεις ξανά για μπράουζερς που το περιβάλλον τους έχεις συνηθίσει, να καρφιτσώνεις πάνω στο -toolbar λέγεται; - εικονίδια που χρησιμοποιείς συχνότερα... Και το κυριότερο... Άντε να ξαναβρείς τ΄αγαπημένα...Αν και τελικά διαπιστώνεις ότι πραγματικά  αγαπημένα - at the end of the day - είναι όσα θυμάσαι και μετά από το βιβλικό σβήσιμο των πάντων... Και ότι τελικά αν είσαι "άρρωστος" και σαν υπολογιστής και σαν άνθρωπος τα πάντα μπορούν να σε κάνουν να ψευτοφιλοσοφήσεις...
(Καλά δεν είπαμε ότι η χρήση του β΄ενικού είναι αποφευκτέα ; Για να μη μιλήσω για τα αποσιωπητικά και τις παυλίτσες και όλα αυτά τα ξένα. Δάσκαλε- poor dear -  που διδασκες και νόμο δεν εκράτεις...)

Κυριακή 10 Οκτωβρίου 2010

Δευτέρα 4 Οκτωβρίου 2010

Σεργιάνι σε αγκαλιές

http://www.youtube.com/watch?v=i1xnVDiV9xE (abrazos gratis )
http://www.youtube.com/watch?v=sYdCSGPHHS4 (abrazos rotos)
http://www.youtube.com/watch?v=X-AX-GCwPd8  ( οι ξένες αγκαλιές )

Dedicado a un abrazo que se ofrecio gratis pero resulto  roto y ajeno.

Σάββατο 2 Οκτωβρίου 2010

Χωρίς εικόνα

Περίσσεψε ο εγωισμός. Περίσσεψαν τα "ξένα" λόγια.

Πέμπτη 30 Σεπτεμβρίου 2010

Tων σκοταδιών η άμπωτη

Άωρα και παράωρα , Κική Δημουλά

Ανάμεσα νύχτας κι αυγής
σφηνωμένη βρήκα την άωρη ώρα.
Ασεβής ευθυμία πουλιών με ξύπνησε τόσο νωρίς
και βγήκα στων σκοταδιών την άμπωτη.
Το μπαλκόνι μου ήσυχα λάμνει
στ΄αβαθή χρώματα.
Ονειρεύονται ακόμα οι κήποι
ερχομό αγνώστων ανθέων.
Αργά ξεδιπλώνεται ο περιβόητος ορίζοντας
σαν φθηνή κορδέλα του μέτρου.
Με λήθη μοιάζει η θάλασσα : μας ξέχασαν.
Με λήθη μοιάζει το άπειρο : Άπειρος λήθη.
Ένα καϊκι ξεκουρδίζεται στο βάθος,
το παίρν΄ η απόσταση και παίζει.
Μουρμουριστά των χρωμάτων η στάθμη ανεβαίνει.
Με βήμα περιπάτου πλησιάζουνε τα σχήματα.
Ξυπνάει ένα λευκό κουπί,
φτεροκοπάει μια στέγη,
ένα παραθυρόφυλλο σπαρτάρησε.
Έντρομο αφυπνίζεται κάποιο καμπαναριό,
 ένοχο : η πίστη πρέπει να ξυπνάει πρώτη.
Πρώτη απ όλα.


Με βήμα περιπάτου πλησιάζουνε τα σχήματα.
Διαγράφονται κλειστές οι πόρτες
και τα όρια πεισμώνουν.
Σ΄ενάργεια βγήκαν τα βουνα
και σε γυρίζουν πίσω.
Κι εσύ προσδοκία, πού πας;
Έχουν ξυπνήσει απ΄ ώρα οι αρνήσεις.

Κι εγώ που είμαι και ονομάζομαι
προχωρημένη ώρα,
τί γυρεύω ανάμεσα σε τούτες τις νήπιες διαθέσεις ;