Πού το θυμήθηκες ;

http://www.youtube.com/watch?v=TwwAvip1YBY

Mας το τραγουδούσε η μάνα μου , όταν κάναμε πράξεις....αγανακτήσεως "σημαντικές".
Φανταστείτε πόσο ....αγανακτισμένη ήταν.

Ω γλυκύ μου Εαρς

Μετά την αναπάντεχη είναι η αλήθεια πασχαλινή επίσκεψή μου στο Καρς, στα σύνορα Τουρκίας με Αρμενία, έσπευσα, ας πούμε, να αγοράσω το βιβλίο του Ορχάν Παμούκ «Το χιόνι», στο οποίο ο ήρωας , τούρκος ποιητής και πολιτικός εξόριστος πηγαίνει με λεωφορείο στο χιονισμένο Καρς , για να καλύψει δημοσιογραφικά τις επερχόμενες εκλογές αλλά και μια σειρά  αυτοκτονιών νεαρών γυναικών στη μικρή συνοριακή πόλη.

Μια συνταξιδιώτισσα μου φρόντισε να εφοδιάσει όλο το γκρουπ με τα δύο πρώτα κεφάλαια στα αγγλικά (http://bookbrowse.com/). Διάβασα λοιπόν τις πρώτες σελίδες μέσα στο αεροπλάνο ταξιδεύοντας πάνω από τα χιονισμένα βουνά της Τουρκίας , ευτυχώς όχι μεσούσης χιονοθυέλλης, όπως στο βιβλίο… Με μια άνοιξη (έαρ) που δεν έλεγε να’ ρθει…

Στις συστάσεις λοιπόν , ξέρετε , ο συγγραφέας σημειώνει πώς ο ήρωας αντιπαθεί το ονοματεπώνυμό του γι’ αυτό ζητάει να τον αποκαλούν με τα αρχικά του , Κ. Α. Φυσικά γίνεται άμεσα ο συνειρμός με τη λέξη «καρ» που στα τούρκικα σημαίνει χιόνι αλλά και με την πόλη «Καρς» που συμπρωταγωνιστεί στο βιβλίο.

Η χιονοκρουσμένη αναγνώστρια έκανε βέβαια αυτομάτως τους δικούς της συνειρμούς. Αν και δεν αντιπαθώ καθόλου το όνομά μου ( το επίθετο είναι λίγο βαρύγδουπο αλλά δε βαριέσαι) σκέφτηκα ότι ,αν ήθελα να με φωνάζουν με τα αρχικά του ονόματος μου, θα με φώναζαν Ε.Α. Πρόσθεσα λοιπόν και το «ρ» που ,ω του θαύματος, σχηματίζει τη λέξη εαρ…. Και το μόνο που μένει λοιπόν είναι να ταξιδέψω σε μια πόλη που τη λένε εαρς. Α , ναι και να γίνω ποιήτρια , να με εξορίσουν λόγω πολιτικών πεποιθήσεων , να αναγνωρίσω ανοιχτά τη γενοκτονία των Αρμενίων και να υποστηρίξω τα πολιτικά δικαιώματα των Κούρδων… Με πολλά απ’ αυτά δε θα είχα κανένα πρόβλημα…

Απαντόνειρο

Tελευταία τα όνειρα που βλέπω είναι σχεδόν προφητικά. Ένα μεγάλο φρεάτιο γεμάτο μαύρη ρευστή πίσσα μπροστά από το σπίτι ενός κοριτσιού που αρρώστησε την επομένη και κινδύνευσε να χάσει τη ζωή του. Μια πανέμορφη σκηνή με αυτόφωτες χρωματιστές σαπουνόφουσκες που αναδύονταν από τα πράγματα κι έσκαζαν χαρούμενα πάνω στα χέρια μου μες το σκοτάδι , την είδα να ζωντανεύει μετά από δέκα μέρες μπροστά στα μάτια μου ως η τελευταία πράξη μιας συγκλονιστικής θεατρικής παράστασης. Αναρωτιέμαι όπως πάντα για τις κρυφές κι ανεκμετάλλευτες δυνατότητες του μυαλού και της ψυχής μας. Αλλά δεν αναρωτιέμαι πια για ερωτήματα που με βασάνιζαν χρόνια , γιατί ξέρω πολύ καλά ότι τις απαντήσεις τις έχουμε κρυμμένες μέσα μας από πάντα και με μια πνοή, με το φύσημα ενός τοπικού νότιου ανέμου, ανεβαίνουν στα χείλη ή στα μάτια. Δεν είναι πάντα αυτές που θα θέλαμε αλλά είναι αυτές που από πάντα ξέραμε πως είναι. Και πορευόμαστε , ονειρευόμαστε , ταξιδεύουμε με αποσκευές γεμάτες με άλλα ερωτηματικά . Τα παλιά τα πετάμε πια , σαν ρούχα παραφορεμένα που κουραστήκαμε να τα βλέπουμε να λιώνουν πάνω μας.

(η τελευταία πρόταση-επίλογος-απάντηση αφαιρέθηκε από το χρήστη)

Στα..

Με το τραγούδι "Το λάθος" της Ασλανίδου γελάω πια πάντα. Γιατί ενώ στην αρχή έκλαιγα , σε κάποιες από τις ακροάσεις διαπίστωσα ότι το "Σ' ανταμώνω στα κρυφά , εκεί στα σκοτεινά, γεννιέμαι Σταφυλιά" θα μπορούσε ωραιότατα να θεωρηθεί ένα γυναικείο όνομα δέντρου. Πως λέμε λεμονιά, ροδιά κτλ. Ε, γιατί όχι και Σταφυλιά ; Και μάλιστα πρόκειται μάλλον για γυναίκα πολύ μοιραία , αφού ο άλλος "γεννιέται" όταν την ανταμώνει στα σκοτεινά...

Σε όλους ....φυλιά!

Αν , να , νυξ, νύξη

Άνυξη. Τι εποχή… Μετά την πολιορκία του χειμώνα, ελευθερώνει μια Νύχτα σπαρμένη με μάγια . Γιατί η ανοιξιάτικη νύχτα είναι η πρωθιέρεια όλων των νυχτών . Των πριν και των νυχτών από δω και πέρα . Στον άχρονο χρόνο.

Στο μυρωμένο σκοτάδι , που μοιάζει με γένεση όλες οι υποθέσεις υποτάσσονται σε ανοιχτούς υπαινιγμούς .