Kαι

Σήμερα που το γέλιο του θανάτου μ΄ έπνιξε σα βρόχος στο λαιμό. Κρατήθηκα από αγκαλιές-οφειλές χρόνων. Και κρεμάστηκα από άλλες, που ήταν πολλές. Αλλά για τόσο λίγο.

Ψαριά

Αρχαία ελληνικά στην Α΄ Λυκείου. Πρώτο θρανίο ο Κώστας. Μεγάλο ζούζουλο και μαλωμένος με τα αρχαία. Όλη την ώρα  φτιάχνει  φράντζα και  πειράζει τους γύρω του.
Τι μ΄έπιασε και μένα σήμερα ...Του λέω λοιπόν :
- Κώστα,  "αλίευσε" από την παράγραφο που διαβάσαμε, επίθετα  που χαρακτηρίζουν το Λύσανδρο.
Σε δευτερόλεπτα παίρνει το στυλό το κάνει καλάμι και κάνει πως ψαρεύει από τη σελίδα του βιβλίου....
Γελάω (μόνο εγώ κι ο διπλανός του , γιατί οι πίσω δεν έχουν οπτική επαφή με το δρώμενο)
- Εμ .... ικανός
- Ωραία! Άλλο ;
- Επίμονος ,  ευφυής  και....ναύαρχος
Η τάξη εξανίσταται "Αυτο κυρία δεν είναι επίθετο" . Πετιέται ο διπλανός του
-Άστο φίλε... μπότα ψάρεψες.

Έχω γελάσει τρελά αλλά δε μπορώ να μη  σκεφτώ ότι τα παιδιά αυτά με την απίστευτη φαντασία και το χιούμορ βαριούνται  και ίσως χάνονται σ΄ ένα  σχολείο που τα  αντιμετωπίζει μονοδιάστατα και δεν λαμβάνει υπόψη του τις ιδιαίτερες ικανότητές τους. Γιατί το "νέο σχολείο" μυρίζει σα μπαγιάτικο ψάρι. 

Περι

http://www.youtube.com/watch?v=3Zxu0xd4BWg&feature=share
Μου το τραγουδούσε η μάνα μου , όταν της κρατούσα μούτρα....

Κατάληψη

(Στο σχολείο)
Εγω: μπλα μπλα μπλα....δεν μπόρεσε να καταλάβει την Κων/πολη....μπλα μπλα μπλα
Γιώργος : Σαν κι εμένα , κυρία. Κανείς δε μπορεί να με καταλάβει.

Για τον αποκάτω τίτλο

Η μία λέξη στην άλλη : ξεκόλλασουλέωκορέουςθαπιάσουμε