Η θλίψη περνάει από μέσα

Ο Καζαντζάκης και το παρτσακλό ή το θέατρο ξανασταυρώνεται

Στο μάθημα της Θεατρολογίας λέω στα παιδιά να γράψουν έναν θεατρικό διάλογο με αφορμή τον Αρχοντοχωριάτη του Μολιέρου. Να χρησιμοποιήσουν και στοιχεία από τη σημερινή εποχή , για να βγάλουν γέλιο και ο διάλογος να είναι ανάμεσα στον Αρχοντοχωριάτη κυριο Ζουρνταίν και τον υπηρέτη του.

Διάλογος μαθήτριας

-Αρχοντοχωριάτης : Ε, παιδί, έλα γρήγορα εδώ!
-Μήτσος (υπηρέτης) : Μάλιστα κύριε. Με φωνάξατε ;
-Αρχοντοχωριάτης : Γιατί άργησες,  βρε παρτσακλό ; Βάλε γρήγορα λίγη μουσική ν' ακούσουμε. Βάλε Καζαντζάκη. 

Τόση έμπνευση κι ούτε....

Τόση πίκρα κι ούτε ένα amaretto.

Tόσα πουλιά κι ούτε ένα στον αέρα.

Τοσο δούλα κι ούτε ένας Άντερσεν.

Τόσα καλοκαίρια κι ούτε να με χέσεις.

Τόσο πολύ κι ούτε ένα φτάνει...

Κουίζ

Πριν αρχίσει η σχολική γιορτή για την επέτειο του Πολυτεχνείου η ψεκασμένη καθηγήτρια λέει στα παιδιά να γράψουν  στον πίνακα σαν γκράφιτι , ένα σύνθημα.
Έχοντας στο μυαλό της τα " Δε θα περάσει ο φασισμός" και "Σήμερα πεθαίνει ο φασισμός" τι καταλήγει να πεί μπερδεύοντας τα ρήματα ;

Kαι

Σήμερα που το γέλιο του θανάτου μ΄ έπνιξε σα βρόχος στο λαιμό. Κρατήθηκα από αγκαλιές-οφειλές χρόνων. Και κρεμάστηκα από άλλες, που ήταν πολλές. Αλλά για τόσο λίγο.