Η ζωή ( δε ) συνεχίζεται…

Mια γυναίκα μ’ ένα μωρό. Πάνω σε μια σχεδία. Στη θάλασσα. Το καράβι βυθίστηκε. Χθες ή μήπως παλιότερα ; Το μωρό, ό,τι αγάπησε πιο πολύ στη ζωή της, δεν αναπνέει. Πια. Η μάνα γονατίζει τελετουργικά. Το ακουμπάει με προσοχή πάνω στη θάλασσα. «Μη μου κρυώσει » σκέφτεται αυτόματα. Σκέψη , όχι γραφή. Το αφήνει μέσα από τα χέρια της . Χάνεται μέσα στα νερά. Σκηνή αντίστροφη από τη σκηνή της γέννας. Οι πρωταγωνιστές ίδιοι. Και πάλι όπως και τότε αέρας – νερό – αμνιακό υγρό – φως – σκοτάδι . Όλα μπερδεμένα. Αλλά και τόσο ξεκάθαρα. Νόμοι της φύσης. Αφήνει να φύγει ό,τι έχει πεθάνει. Ακόμη κι αν γεννήθηκε. Μέσα της.

Ξαπλώνει ανάσκελα πάνω στη σχεδία. Αφήνει την αλμύρα και το ζωοδότη ήλιο να συνεχίσουν. Το έργο τους.

Πνοή ξανά...

Σκέψου την αναπνοή…. Καλύτερα κάποιου ανθρώπου που κοιμάται. Το ρυθμό της. Εισπνοή, εκπνοή. Ο ήχος , σαν φύσημα. Και η κίνηση του στήθους.

Σκέψου τώρα τη θάλασσα. Πώς εισπνέει το οξυγόνο και αποτραβιέται. Πώς εκπνέει. Τα κύματα που σκάζουν στην ακρογιαλιά. Ο ήχος, σαν φύσημα. Και η κίνηση του στήθους.

Γυναίκα η θάλασσα. Που αναπνέει. Που κοιμάται ή κάνει πως κοιμάται. Ακούει όμως. Τα λόγια που εξομολογούνται, όσοι κοιμούνται δίπλα της…

Όταν ο Χάρυ γνώρισε τον Alli .....

Kαι δικαίωμα δεν έχω πια…

Μar a dentro . « Η θάλασσα μέσα μου». Tην ταινία την είχα στα προσεχώς. Δανεική. Κι επειδή δεν ήθελα να καταλήξει κι αγύριστη, προσπαθούσα να έχω την κατάλληλη διάθεση, όταν τη δω. ‘Όχι πολύ χαρούμενη, για να μη με ρίξει. Όχι πολύ λυπημένη , για να μη με ρίξει στα τάρταρα.

Σήμερα πρωί λοιπόν ήγγικεν η ώρα. Μια που κανονίστηκε και ουζάκι για το μεσημέρι, σκέφτηκα ότι στην έσχατη περίπτωση οι φίλοι άλλη μια φορά, εκτός από τους dj can save my life.

Λογάριαζα όμως χωρίς τον Χαβιέ Μπαρδέμ…. Τα μάτια μου κόκκινα όλη μέρα , να έχουν ως φόντο σε ότι έβλεπα σήμερα τα μάτια του επί 28 χρόνια τετραπληγικού Ραμόν Σαμπέδρο. Με εκείνο το χαμόγελο και «Όταν εξαρτάσαι από τους γύρω σου… μαθαίνεις να κλαις με το χαμόγελο ». Και ευθανασία, και δικαίωμα στη ζωή, στο θάνατο , στην αγάπη, στην αξιοπρέπεια και διαμάχη με τη εκκλησία. Και γράμματα από την κόλαση….

Διάβασα μετά κριτικές για την ταινία. Από διθυραμβικές μέχρι επικρίσεις για μελό που εκβιάζει συναισθήματα και « αντιγραφές» από μουσικό βίντεο της Μπιορκ.

Tη σημασία έχει ; Αν μια ταινία την έχεις «μέσα» σου για την υπόλοιπη μέρα και ποιος ξέρει για πόσο ακόμη, τι σημασία έχει ; Όταν ο κάθε θεατής παίρνει από την ταινία ό,τι μιλάει στην ψυχή του , τι σημασία έχει; Στο internet κάποιος σχολίαζε τα επιχειρήματα της εκκλησίας κατά της ευθανασίας, άλλος πως του λείπει η θάλασσα που κάποτε έβλεπε από το μπαλκόνι του σπιτιού του. Εγώ δε μπορώ να ξεχάσω τη σκηνή στη θάλασσα που κάποιος σώζει τον «ήρωα» από βέβαιο θάνατο χαρίζοντας του μια τετραπληγική ζωή, για να στέλνει γράμματα από την κόλαση…

Τι σημασία έχει;

« Μου είπαν ότι είσαι εδώ, πέταξα και ήρθα…»

Μίτος

Eίναι τυχαίο που τα αυτιά μας έχουν λαβύρινθο ;

Είναι τυχαίο που ο εγκέφαλος μας μοιάζει με κουβάρι ;

Και τα λόγια ; Που βγαίνουν από το στόμα, είναι διέξοδος ;

Και οι σιωπές ; Αδιέξοδο;

Ή μήπως όχι ;