Οι μέρες και οι σφαίρες

Mετά ( και ) τα χθεσινά σφηνώθηκε στο μυαλό μου ο τίτλος του τραγουδιού του Θηβαίου « Μέρες αδέσποτες». Ανατρέχοντας στους στίχους , με σημάδεψε το γεγονός ότι τα ίδια ( περίπου ) λόγια μπορεί να είναι απίστευτα διαχρονικά ( για μέλλον, παρόν και παρελθόν… ) . Το παραφράζω λοιπόν και το μοιράζομαι….


Σφαίρες αδέσποτες σφυρίζουν στο μπαλκόνι μου

Σφαίρες αδέσποτες σφηνώθηκαν στην πόλη μου

σημαδεύουνε το μέλλον πετυχαίνουν το παρόν

και με στρίμωξαν σ' ατέλειωτο κρυφτό

Βαρκούλες αρμενίζουν

Καμιά φορά τo να προσπαθείς να γράψεις για τη θάλασσα μέσα σου είναι σα να τραβάς κουπί… Κι άμα έχει και μποφώρια, δύσκολα φτάνεις σε απάνεμα λιμάνια.
Αν βέβαια είναι αυτό το ζητούμενο….

Vacuum horroris

H βία πάντα ήταν για μένα ένα από τα πιο ακατανόητα πράγματα στον κόσμο. Μια απίστευτη αίσθηση κενού αφήνει. Την μεταλλική γεύση του αίματος στο στόμα. Το φιλί του θανάτου που γεύτηκε ένας δεκαπεντάχρονος. Που θα έπρεπε να τον απασχολούν μόνο τα φιλιά . Της ζωής .
Κενό.

hombreλόγια

Φυσούσε πολύ προχθές. Κι έβρεχε . Πολύ. Οι ψιχάλες, ριπές σχεδόν παράλληλες. Σχεδόν να μην βρίσκουν το γήινο στόχο.

Στον ουρανό ομπρέλες - λόγια. Ξεφύγαν απ’ τα χέρια. Σαν τις πίσω σελίδες ενός ημερολογίου, που (δε) θέλεις να διαβάσει κανείς, που θα ήθελες να μην είχες γράψει. Λόγια λοιπόν. Πάντα λόγια . Μεταμφιεσμένα σε ομπρέλες. Ομπρέλες που μοιάζουν ανοιχτές. Μοιάζουν. Τίποτα πιο ερμητικά κλειστό από μια μαύρη ανοιχτή ομπρέλα που κλυδωνίζεται στον ουρανό. Να προστατέψει ; Να προστατευτεί ; Από τι ; Αγέρωχη, με τις ακίδες γύρω, , μην σπάσει. Μην την πλησιάσει κανείς . Να μην πλησιάσει κανένα. Και ενίοτε φονικό όργανο για κάτι σύννεφα περαστικά… Σ’ αυτά μιλάει ; Ποιος ξέρει ; Αλλόκοτες οι ομπρέλες και τα λόγια τους.

Αν επιστρέφαν ίσως ; Down to earth. Eκεί που πάντα οι πράξεις ήταν πιο σημαντικές από τα λόγια. Τα απτερόεντα.

Στη φωτό ένα – κατά σύμπτωση – μισό ουράνιο τόξο. Ιδωμένο από το μπαλκόνι μου. Μετά από κείνη τη βροχή. Και τον αέρα.

Nα φωτίσω τις αιτίες....

που μ' αφήνουνε μισό