"κάντο δίσκο ν' ακουστεί "

Κάνουμε σήμερα τους Μοιραίους του Βάρναλη. Με ρωτάει μια μαθήτρια " Τι είναι η λατέρνα ; " . Εκπαιδευμένη να μη δείχνω την έκπληξή μου , για να μην αποθαρρύνω ερωτήσεις , της απαντώ. Πάνω στην κουβέντα λοιπόν κάτι είπα για τα πικάπ. ΄Μου λέει λοιπόν η ίδια " Αυτά δεν είναι που έπαιζαν εκείνα τα μεγάλα μαύρα CD ; "

Μη μου ξινίζεις εμένα , γιατί...

θα σου κάνω τη μούρη χυμό!

Ε...Αυτός

Mια σοφή γκουρού μου είπε ότι ίσως το νόημα της ζωής τελικά είναι να μη νοιαζόμαστε μόνο για τον εαυτό μας αλλά και για τους άλλους. Ακολουθώντας λοπόν κατά γράμμα τις συμβουλές της αποφάσισα επί το λαικότερον να μη νοιάζομαι μόνο για τον.... εαυτό μου αλλά και για τους .....εαυτούς των άλλων. Στη φωτό τέσσερις μαζεμένοι.... I hope that makes me less selfish!

Είπα να ρίξω λίγο το επίπεδο στα... μετόπισθεν , γιατί τελευταία το έριξα στα σκληρά και πρέπει να ξαναβρώ τον παλιό , καλό μου... εαυτό !

Kαι τη θυμάται ακόμη...

Στη γενέτειρα προχθές θεατρική παράσταση. "Το γάλα". Απλό το σκηνικό . Στο βάθος σημύδες... Και το ξύλο τους καίγεται εύκολα , είπε ο Μιχάλης . Σαν τους ανθρώπους που έβλεπε να καίγονται στο δρόμο ο Λευτέρης , ο σχιζοφρενής γιός της Μάνας. Με τ' Άσπρα Χέρια του να μοιάζουν τόσο λογικά μες το παράλογο του κόσμου.

Απλό το σκηνικό. Η ιστορία εκτυλίσσεται στο εσωτερικό ενός φτωχικού σπιτιού. Μετανάστες από τη Ρωσία . Παλεύουν . Να ξεχάσουν , για να αφομοιωθούν. Το φαγητό όμως πάντα ρώσικο. Πώς να ξεγελάσεις τις αισθήσεις; Πώς να τραφεί η ψυχή ;

Μέχρι τα μισά του έργου αναρωτιόμουν για τον τίτλο. "Το γάλα" . Όπως πάντα οι αλήθειες είναι εκεί μπροστά μας και δεν τις βλέπουμε. Η πρώτη τροφή . Η μητρική αγάπη . Κι όλοι μας -πάντα - μικρά παιδιά, που αναζητούμε στα τυφλά ένα στήθος ν' ακουμπήσουμε. Ακόμα κι αν είναι άδειο πια. Από γάλα.

Κι ο Θεός ; Ο Θεός ορίζεται στο σύμπαν ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου. Με μια μπάλα πάνω σε μια λευκή διαχωριστική γραμμή. Και με μια ανοιχτή αγκαλιά με τα χέρια υψωμένα σε σχήμα σταυρού. Το ζειμπέκικο της Μεγάλης Πέμπτης.

Οι μεγάλες αλήθειες είναι φτιαγμένες από απλά λόγια , από απλά υλικά . Δε χρειάζονται μαγιά , ψεύτικη μαγεία , πολυτελή σκηνικά και ηχηρά ονόματα . Περιμένουν ίσως πολύ καιρό στο σκοτάδι της Μεγάλης Παρασκευής . Φουσκώνουν όμως με τη ζέστη της ψυχής . Και πλημμυρίζει το σπίτι ευωδιά . Πάσχα. Ανάσταση . Κάθαρση .

Χθες που ερχόμουν είχε φουρτούνα.

Κύμματα.

Πάλευα.

Μνήμη.

Ρίχνει σταυρό στη θάλασσα

πετροβολάει το χώμα

Δώδεκα χρόνια πέρασαν...

Δεκαπέντε μέρες...

χωρίς : ξυπνητήρια , κουζουλά κοπέλια , απίστευτους διευθυντές, ιντερνετ

αλλά και χωρίς : θάλασσα , ρακοποσίες , χιονισμένες Μαδάρες , μυρωδιές από λεμονανθούς...

You lose some, you win some.

Kαλό Πάσχα!