Φ(οβ)ώς

"Δεν είμαι αυτή που νομίζεις ότι είμαι ούτε αυτή που ονειρεύεσαι ότι είμαι. Είμαι αυτή που νομίζω ότι είμαι και αυτή που ονειρεύομαι να γίνω"
Χθές στη συναυλία του Θ. Παπακων/νου στα Χανιά. Ο Θανάσης πολλά μας τα είπε για το φόβο και η ψυχή μου , αληταριό , σκαρφάλωσε στη λιθόκτιστη παρειά της ανατολικής τάφρου . Στην κορυφή σήκωσε τα μάτια ψηλά* κι είδε την παραπάνω σκέψη ν΄ αναβοσβήνει ανάμεσα στ΄αστέρια σα φωτεινή επιγραφή νέον. Για λίγα δευτερόλεπτα. Μετά έσβησε. Όπως ο φόβος. Έμεινε όμως κάτι. Αχνό, πολύ αχνό. Κάτι σαν φως.

*άδολα είναι τα μάτια σου και μην τα κατεβάζεις.

Καλό καλοκαίρι

σε όλους! Να είναι από τα γαλανά...

Mικρά...

http://www.youtube.com/watch?v=KGuLpCToQ7A&feature=related
Aφιερωμένο στο αδερφάκι μου.  Τη "Μικρά Ασία" του Καλδάρα ακούγαμε κάθε καλοκαίρι στο αυτοκίνητο πηγαίνοντας στην Ήπειρο στο χωριό του παππού... Η κασέτα είχε αυτό  ακριβώς το κόκκινο κάλυμμα. Τη βρήκα λίγο πριν... Είπαμε, δεν πετάω τίποτα...

H

as in Holidays…I only live to make holidays plans. Most of them won’t come true but who cares ? Planning and dreaming about it, is half the pleasure!

Disculpa me por no poder traducirlo de otras lenguas. Y por no tener ganas ya de hacer insinuaciones. Tan cansada de ciertas cosas y actitudes ...

*Φιλοξενώ το δεκατριάχρονο ανιψιό μου και το μοναδικό πεντάλεπτο που μου διέθεσε στον υπολογιστή , για να ποστάρω αυτό το αριστούργημα, με παρακολουθεί με το ρολόι στο χέρι και έσπευσε στο ισπανικό μου κείμενο να ενώσει τις δύο λέξεις : τo por και το no και να βάλουν τα γέλια με τον ξάδερφό του τον Υάκινθο (ψευδώνυμο που διάλεξε ο ίδιος! ) . Τώρα σας αφήνω γιατί ο χρόνος μου τελείωσε…

* «Θεία , αμάν πια! Όταν η μαμά με αφήσει να γραφτώ στο facebook , ξεφτίλα θα σε κάνω!»

Σαφώς κατά

Tοξικά ομόλογα, τοξική οικονομία , τοξικό νέφος που με την απογευματινή μπόρα πότισε τη γη με τοξικά στοιχεία. Αποτοξίνωση τώρα…. Απ΄ ό,τι κάνει τοξική τη ζωή μας, τη σκέψη μας, την καρδιά μας . Αξίζουμε και αξιώνουμε κάτι καλύτερο.

Ο...τίτλος  ήταν η απάντηση μου στην ερώτηση του διευθυντή , κατά τη συνέλευση του συλλόγου , για το αν είμαι υπέρ ή κατά της αυτοαξιολογήσης της σχολικής μονάδας. Ασυναίσθητα είπα τη φράση τόσο γρήγορα που ακούστηκε κάπως αλλιώς… Γιατί τελικά τοξική είναι και -κυρίως- η ελληνική δημόσια εκπαίδευση, έτσι τουλάχιστον όπως υφίσταται σήμερα ή καλύτερα έτσι όπως καίγεται. Θα μου πείτε τα όμορφα χωριά και τα όμορφα όνειρα , όμορφα καίγονται… Όχι πάντα. Μερικές φορές αφήνουν πίσω τους έναν πυκνό μαύρο καπνό. Και τον ορατό κίνδυνο καρκινογενέσεων και μεταλλάξεων…