Xασές

Κι αυτή η λύπη  τόσο διάφανη και συγχρόνως τόσο αδιαπέραστη. Σαν την παλιά κουρτίνα από καραβόπανο που δεν λέει με το χρόνο να λιώσει…Τόσα λιοπύρια στο παράθυρο… Μόνο σκίζεται σε κάποια σημεία απροειδοποίητα και λυτρωτικά. Έτσι απλά. Σαν χασές , που έλεγε κι η μάνα μου… Όταν με ηδονή σχεδόν κομμάτιαζε τα παλιά λιωμένα σεντόνια. Να μπουν πια τα καινούργια. Να ξαποστάσουμε πάνω σε νέες λύπες.

"...παράς που δεν περνάει...."
     κατεύθυνση

Beating about no bush

Eίναι άλλο πράγμα η αποδοκιμασία και η επίκριση των συναισθημάτων εμών των ιδίων και άλλο η ματαιοδοξία και η επηδηξιομανία…Είπαμε οι λέξεις να έχουν χάσει το νόημα τους αλλά όχι κι έτσι… Σημασία έχει πως τίποτα δεν είναι τυχαίο και πως όλοι θεωρούμε εαυτούς μικρούς στρατηγούς που καταστρώνουμε επιτελικά σχέδια στοχεύοντας καμιά φορά σε δυο ή περισσότερα τρυγόνια πάνω στο δίκτυ…  E , μα...

Φθηνό

Όλα φθίνουν. Και μεις φθηνοπορευόμεθα...Μας περιμένουν  "είκοσι φθινόπωρα και άνοιξη καμία" και μια παραφροσύνη γεννημένη από το γαρ πολύ...

Αντιγόνη

Με τέτοια ανυπόφορη ζέστη,

σε μια τέτοια εξουθενωτική εποχή,

γιατί επιμένουμε

να αφήνουμε άταφους

νεκρούς Πολυνείκες;