Δευτέρες με λιακάδα

Οι έξω λιακάδες δεν έχουν σημασία...

Να έχει λιακάδα στον ουράνιο θόλο των κλειστών βλεφάρων...

Να κλείνεις τα μάτια και οι σκέψεις σου να λούζονται στο φως

Βλεφάρης ο Συδλεκτικός

 Ένα φίλος στο φβ , λόγω της 1ης του Φλεβάρη ανεβάζει το "Πότε θα κάμει ξαστεριά" τονίζοντας το δεύτερο στίχο : πότε θα φλεβαρίσει..... What???? Παθαίνω δυσλεκτικό και αναφυλακτικό σοκ μαζί. Δηλαδή δεν λέει , πότε θα "βλεφαρίσει"; Και τόσα χρόνια που τον θεωρούσα τόσο ποιητικό στίχο....Ότι δηλαδή θα αλλάξει ο καιρός και μετά τη νύχτα , θα ανοίξουν τα βλέφαρα στη μέρα που ξημερώνει ....Δεν πειράζει . Άλλο ένα γκρέμισμα βεβαιοτήτων. Άλλο ένα γκρέμισμα από  στεγ(α)νά  ματόκλαδα ενός στυλίτη ξεχασμένου.

Πίσω από το συγκεκριμένο ριζίτικο υπάρχει η εξής ιστορία
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CE%B9%CE%B6%CE%AF%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1_%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CE%B4%CE%B9%CE%B1

 Ρίξτε ένα φλέβαρο!

Αυτήκοος

Στο σχολείο. Διάλογοι μεταξύ εμού και των ιδίων εμών μαθητών.

- Τι επινόησαν στην Πέργαμο;

-Το περγαμόντο!

-Τι βρίσκεται -ως προς την έκταση- ανάμεσα στο διήγημα και το μυθιστόρημα;

-Αχ εδώ το έχω…Η νουτέλα!

-Κυρία , το Πιπί είναι εδώ;

-Παρντόν;

(τελικά το παιδί ρωτούσε: Η κυρία του Π.Π. είναι εδώ; Όπου Π.Π. το μάθημα της Πολιτικής Παιδείας)

-Άναξ και θηλυκό η άνασσα. Από εδώ βγαίνει και η "παντάνασσα" δηλαδή η βασίλισσα των πάντων.

-Α…Κι εγώ τόσο καιρό νόμιζα πως ήταν μπαντάνασα και είχε να κάνει με φουλάρια!

Ευθυγράμμιση

Σήμερα έπρεπε να παρευρεθώ σε μια πολύ σημαντική εκπαιδευτική συνάντηση στη Θεσσαλονίκη. Ο νόμος του Μερφυ χτύπησε άλλη μια φορά. Από χθες με έπιασε μια τρομερή οσφυαλγία, τουτέστιν λουμπάγκο. Άρχισα να γέρνω κανονικά. Σαν τον πύργο της Πίζας, σαν τον Τιτανικό , σα μπούμερανγκ , σα wannabe κεφαλαίο Γ βρε αδελφέ… Για τον πόνο δε θα μιλήσω. Θα απογοητεύσω τους σαδιστές αναγνώστες. Αλλά έχουσιν γνώσιν οι φύλακες. Επιστράτευσα τις τελευταίες λέξεις της ιατρικής : έμπλαστρα, εντριβές, ξεματιάσματα, τάματα στον Άγιο Παντελεήμονα.

Και ω του θαύματος! Σήμερα πήρα να ισιώνω. Να ευθυγραμμίζομαι με τον άξονα του κόσμου. Φαίνεται πως η καταστροφή αποσοβήθηκε… (βλ. εδώ ). Στη συνάντηση βέβαια δεν πήγα. Θα επικαλεστώ το Μέρφυ, τη γλωσσοφαγιά, τη μετατόπιση των πόλων τέλος πάντων. Ποιος άλλωστε μπορεί να αμφισβητήσει τέτοια κωλύματα ;

Θα μου συγχωρήσετε τον παραλληλισμό Εγώ-Ο κόσμος όλος. Διαβάστε και λίγη ψυχολογία!

Κι αφού δεν έχω κουραστεί

Σήμερα ακούω όλη μέρα Λίνα.

Μοιάζει με Κυριακή βραδάκι. Που λάμπουν τ’ άστρα, λάμπει κι η καρδιά.

Και κάπου απέναντι είναι το νησί…

Σαν μια πίστα από φώσφορο.

Σαν ταξιδάκι αναψυχής

μ΄ ένα κρυμμένο τραύμα.

Ενώ παίζουν τα ραδιόφωνα τραγούδια

για  το τίποτα γραμμένα.  

Και τι μάς νοιάζει πια ;

Αφού κι η νύχτα πήρε τα κουπιά,

άσε με δω στα σκοτεινά

να προχωρώ

(η τελευταία λέξη τραγουδισμένη όπως θέλει ο Σταμάτης.

Δυνατά, συλλαβή-συλλαβή, βήμα-βήμα ..)