Κουίζ

Πριν αρχίσει η σχολική γιορτή για την επέτειο του Πολυτεχνείου η ψεκασμένη καθηγήτρια λέει στα παιδιά να γράψουν  στον πίνακα σαν γκράφιτι , ένα σύνθημα.
Έχοντας στο μυαλό της τα " Δε θα περάσει ο φασισμός" και "Σήμερα πεθαίνει ο φασισμός" τι καταλήγει να πεί μπερδεύοντας τα ρήματα ;

Kαι

Σήμερα που το γέλιο του θανάτου μ΄ έπνιξε σα βρόχος στο λαιμό. Κρατήθηκα από αγκαλιές-οφειλές χρόνων. Και κρεμάστηκα από άλλες, που ήταν πολλές. Αλλά για τόσο λίγο.

Ψαριά

Αρχαία ελληνικά στην Α΄ Λυκείου. Πρώτο θρανίο ο Κώστας. Μεγάλο ζούζουλο και μαλωμένος με τα αρχαία. Όλη την ώρα  φτιάχνει  φράντζα και  πειράζει τους γύρω του.
Τι μ΄έπιασε και μένα σήμερα ...Του λέω λοιπόν :
- Κώστα,  "αλίευσε" από την παράγραφο που διαβάσαμε, επίθετα  που χαρακτηρίζουν το Λύσανδρο.
Σε δευτερόλεπτα παίρνει το στυλό το κάνει καλάμι και κάνει πως ψαρεύει από τη σελίδα του βιβλίου....
Γελάω (μόνο εγώ κι ο διπλανός του , γιατί οι πίσω δεν έχουν οπτική επαφή με το δρώμενο)
- Εμ .... ικανός
- Ωραία! Άλλο ;
- Επίμονος ,  ευφυής  και....ναύαρχος
Η τάξη εξανίσταται "Αυτο κυρία δεν είναι επίθετο" . Πετιέται ο διπλανός του
-Άστο φίλε... μπότα ψάρεψες.

Έχω γελάσει τρελά αλλά δε μπορώ να μη  σκεφτώ ότι τα παιδιά αυτά με την απίστευτη φαντασία και το χιούμορ βαριούνται  και ίσως χάνονται σ΄ ένα  σχολείο που τα  αντιμετωπίζει μονοδιάστατα και δεν λαμβάνει υπόψη του τις ιδιαίτερες ικανότητές τους. Γιατί το "νέο σχολείο" μυρίζει σα μπαγιάτικο ψάρι. 

Περι

http://www.youtube.com/watch?v=3Zxu0xd4BWg&feature=share
Μου το τραγουδούσε η μάνα μου , όταν της κρατούσα μούτρα....

Κατάληψη

(Στο σχολείο)
Εγω: μπλα μπλα μπλα....δεν μπόρεσε να καταλάβει την Κων/πολη....μπλα μπλα μπλα
Γιώργος : Σαν κι εμένα , κυρία. Κανείς δε μπορεί να με καταλάβει.

Για τον αποκάτω τίτλο

Η μία λέξη στην άλλη : ξεκόλλασουλέωκορέουςθαπιάσουμε

Φώσκοτος

Η φυσική δέχεται ότι ακόμη και στο σκοτάδι υπάρχουν φωτόνια.

Εωσφόρος σημαίνει «αυτός που φέρνει την αυγή». Ο πρώτος των αγγέλων που εξ-έπεσε.
Κάθε αυγή λοιπόν γεννιέται μέσα από τα σκοτεινά σπλάχνα της νύχτας. Και ίσως καμιά πτώση εκ των άνω δεν είναι αμετάκλητη.
Όλα , ο χώρος κι ο χρόνος, το φως και το σκοτάδι , το σχετικό και το απόλυτο, το καλό και το κακό. Η αρχή και το τέλος. Τίποτα δεν είναι με στεγανά διαχωρισμένο.
Σε κάθε διάλεξη αστροφυσικής που παρακολουθώ αποκομίζω το ίδιο μέσα από τα συμφραζόμενα. Ότι όλα είναι ένα. Και ότι το ένα είναι το όλον.

Υστερόφωτον: Αν ζήσω άλλα εκατό χρόνια ίσως δω να «αποδεικνύεται» ότι μπιγκ μπανγκ δεν υπήρξε , γιατί απλούστατα δεν νομίζω ότι υπήρξε ποτέ αρχή σε όλο αυτό . Το ένα

Eίμαστε όλοι ποτάμια

http://www.youtube.com/watch?v=_O0n48SlLrg&feature=share

Με αφορμή το we are all Greeks παίζω πάλι με τις λέξεις. Μετά το we are all freaks λοιπόν φρίκαρα , πήρα θάρρος (!) κι άρχισα  να σκέφτομαι κι άλλα π.χ. το we are all creeks (= ρυάκια, ποταμάκια). Και θυμήθηκα κάποτε στην Αμερική ,τον πατέρα μου, που ομιλεί απταίστως την γαλλική  και την τουρκική αλλά ουχί την αγγλική,  να παρατηρεί καθώς ταξιδεύαμε με το αυτοκίνητο : "Βρε παιδιά, αυτοί οι αμερικάνοι όλο με τους Ελληνες καταγίνονται". Η αλήθεια είναι ότι κάθε 5 με 10 μίλια στην countryside υπηρχαν πινακίδες  για μας τους creeks...

Moυ λύπεις

Έψαχνα εικόνα να ντύσει μια προσωπική αντωνυμία και ένα ουσιαστικό ρήμα.

Αγύριστα κεφάλια

http://www.youtube.com/watch?v=gr1HS7nOPLE
Μήνες το ψάχνω...Μπράβο στο Χανιωτάκη που το ανέβασε. Το βίντεο βέβαια είναι "άκυρο" όπως λένε κι οι μαθητές μου αλλά οι στίχοι κι η μουσική είναι "έγκυρα"...

cross in the river

"Wed go down to the river


And into the river wed dive

Oh down to the river wed ride"


Aς είναι το 2012 γεμάτο βουτιές σε θάλασσες και σε ποτάμια. Νερένιες βουτιές.  Όχι από τις άλλες.

Xασές

Κι αυτή η λύπη  τόσο διάφανη και συγχρόνως τόσο αδιαπέραστη. Σαν την παλιά κουρτίνα από καραβόπανο που δεν λέει με το χρόνο να λιώσει…Τόσα λιοπύρια στο παράθυρο… Μόνο σκίζεται σε κάποια σημεία απροειδοποίητα και λυτρωτικά. Έτσι απλά. Σαν χασές , που έλεγε κι η μάνα μου… Όταν με ηδονή σχεδόν κομμάτιαζε τα παλιά λιωμένα σεντόνια. Να μπουν πια τα καινούργια. Να ξαποστάσουμε πάνω σε νέες λύπες.

"...παράς που δεν περνάει...."
     κατεύθυνση

Beating about no bush

Eίναι άλλο πράγμα η αποδοκιμασία και η επίκριση των συναισθημάτων εμών των ιδίων και άλλο η ματαιοδοξία και η επηδηξιομανία…Είπαμε οι λέξεις να έχουν χάσει το νόημα τους αλλά όχι κι έτσι… Σημασία έχει πως τίποτα δεν είναι τυχαίο και πως όλοι θεωρούμε εαυτούς μικρούς στρατηγούς που καταστρώνουμε επιτελικά σχέδια στοχεύοντας καμιά φορά σε δυο ή περισσότερα τρυγόνια πάνω στο δίκτυ…  E , μα...

Φθηνό

Όλα φθίνουν. Και μεις φθηνοπορευόμεθα...Μας περιμένουν  "είκοσι φθινόπωρα και άνοιξη καμία" και μια παραφροσύνη γεννημένη από το γαρ πολύ...

Αντιγόνη

Με τέτοια ανυπόφορη ζέστη,

σε μια τέτοια εξουθενωτική εποχή,

γιατί επιμένουμε

να αφήνουμε άταφους

νεκρούς Πολυνείκες;

Θεριά οι ανθρώποι δεν μπορούν

http://www.youtube.com/watch?v=flAoYK91PiE&feature=related

μοίρα-άσμενη

Μια από τις πρώτες φράσεις που έμαθαν τα ανιψάκια μου στο αμερικάνικο νηπιαγωγείο "We share" και η επίπληξη , όταν κάναν τα δικά τους "Υοu don't share...."

Πού το θυμήθηκες ;

http://www.youtube.com/watch?v=TwwAvip1YBY

Mας το τραγουδούσε η μάνα μου , όταν κάναμε πράξεις....αγανακτήσεως "σημαντικές".
Φανταστείτε πόσο ....αγανακτισμένη ήταν.

Ω γλυκύ μου Εαρς

Μετά την αναπάντεχη είναι η αλήθεια πασχαλινή επίσκεψή μου στο Καρς, στα σύνορα Τουρκίας με Αρμενία, έσπευσα, ας πούμε, να αγοράσω το βιβλίο του Ορχάν Παμούκ «Το χιόνι», στο οποίο ο ήρωας , τούρκος ποιητής και πολιτικός εξόριστος πηγαίνει με λεωφορείο στο χιονισμένο Καρς , για να καλύψει δημοσιογραφικά τις επερχόμενες εκλογές αλλά και μια σειρά  αυτοκτονιών νεαρών γυναικών στη μικρή συνοριακή πόλη.

Μια συνταξιδιώτισσα μου φρόντισε να εφοδιάσει όλο το γκρουπ με τα δύο πρώτα κεφάλαια στα αγγλικά (http://bookbrowse.com/). Διάβασα λοιπόν τις πρώτες σελίδες μέσα στο αεροπλάνο ταξιδεύοντας πάνω από τα χιονισμένα βουνά της Τουρκίας , ευτυχώς όχι μεσούσης χιονοθυέλλης, όπως στο βιβλίο… Με μια άνοιξη (έαρ) που δεν έλεγε να’ ρθει…

Στις συστάσεις λοιπόν , ξέρετε , ο συγγραφέας σημειώνει πώς ο ήρωας αντιπαθεί το ονοματεπώνυμό του γι’ αυτό ζητάει να τον αποκαλούν με τα αρχικά του , Κ. Α. Φυσικά γίνεται άμεσα ο συνειρμός με τη λέξη «καρ» που στα τούρκικα σημαίνει χιόνι αλλά και με την πόλη «Καρς» που συμπρωταγωνιστεί στο βιβλίο.

Η χιονοκρουσμένη αναγνώστρια έκανε βέβαια αυτομάτως τους δικούς της συνειρμούς. Αν και δεν αντιπαθώ καθόλου το όνομά μου ( το επίθετο είναι λίγο βαρύγδουπο αλλά δε βαριέσαι) σκέφτηκα ότι ,αν ήθελα να με φωνάζουν με τα αρχικά του ονόματος μου, θα με φώναζαν Ε.Α. Πρόσθεσα λοιπόν και το «ρ» που ,ω του θαύματος, σχηματίζει τη λέξη εαρ…. Και το μόνο που μένει λοιπόν είναι να ταξιδέψω σε μια πόλη που τη λένε εαρς. Α , ναι και να γίνω ποιήτρια , να με εξορίσουν λόγω πολιτικών πεποιθήσεων , να αναγνωρίσω ανοιχτά τη γενοκτονία των Αρμενίων και να υποστηρίξω τα πολιτικά δικαιώματα των Κούρδων… Με πολλά απ’ αυτά δε θα είχα κανένα πρόβλημα…

Απαντόνειρο

Tελευταία τα όνειρα που βλέπω είναι σχεδόν προφητικά. Ένα μεγάλο φρεάτιο γεμάτο μαύρη ρευστή πίσσα μπροστά από το σπίτι ενός κοριτσιού που αρρώστησε την επομένη και κινδύνευσε να χάσει τη ζωή του. Μια πανέμορφη σκηνή με αυτόφωτες χρωματιστές σαπουνόφουσκες που αναδύονταν από τα πράγματα κι έσκαζαν χαρούμενα πάνω στα χέρια μου μες το σκοτάδι , την είδα να ζωντανεύει μετά από δέκα μέρες μπροστά στα μάτια μου ως η τελευταία πράξη μιας συγκλονιστικής θεατρικής παράστασης. Αναρωτιέμαι όπως πάντα για τις κρυφές κι ανεκμετάλλευτες δυνατότητες του μυαλού και της ψυχής μας. Αλλά δεν αναρωτιέμαι πια για ερωτήματα που με βασάνιζαν χρόνια , γιατί ξέρω πολύ καλά ότι τις απαντήσεις τις έχουμε κρυμμένες μέσα μας από πάντα και με μια πνοή, με το φύσημα ενός τοπικού νότιου ανέμου, ανεβαίνουν στα χείλη ή στα μάτια. Δεν είναι πάντα αυτές που θα θέλαμε αλλά είναι αυτές που από πάντα ξέραμε πως είναι. Και πορευόμαστε , ονειρευόμαστε , ταξιδεύουμε με αποσκευές γεμάτες με άλλα ερωτηματικά . Τα παλιά τα πετάμε πια , σαν ρούχα παραφορεμένα που κουραστήκαμε να τα βλέπουμε να λιώνουν πάνω μας.

(η τελευταία πρόταση-επίλογος-απάντηση αφαιρέθηκε από το χρήστη)

Στα..

Με το τραγούδι "Το λάθος" της Ασλανίδου γελάω πια πάντα. Γιατί ενώ στην αρχή έκλαιγα , σε κάποιες από τις ακροάσεις διαπίστωσα ότι το "Σ' ανταμώνω στα κρυφά , εκεί στα σκοτεινά, γεννιέμαι Σταφυλιά" θα μπορούσε ωραιότατα να θεωρηθεί ένα γυναικείο όνομα δέντρου. Πως λέμε λεμονιά, ροδιά κτλ. Ε, γιατί όχι και Σταφυλιά ; Και μάλιστα πρόκειται μάλλον για γυναίκα πολύ μοιραία , αφού ο άλλος "γεννιέται" όταν την ανταμώνει στα σκοτεινά...

Σε όλους ....φυλιά!

Αν , να , νυξ, νύξη

Άνυξη. Τι εποχή… Μετά την πολιορκία του χειμώνα, ελευθερώνει μια Νύχτα σπαρμένη με μάγια . Γιατί η ανοιξιάτικη νύχτα είναι η πρωθιέρεια όλων των νυχτών . Των πριν και των νυχτών από δω και πέρα . Στον άχρονο χρόνο.

Στο μυρωμένο σκοτάδι , που μοιάζει με γένεση όλες οι υποθέσεις υποτάσσονται σε ανοιχτούς υπαινιγμούς .

Το πέταγμά σου

http://www.youtube.com/watch?v=lqvIOsAfEpE&feature=related

Μετά από μια πολύ άσχημη πτήση πριν από μερικά χρόνια , δεν υπάρχει φορά που να μην ανέβω στο αεροπλάνο κάνοντας επιθανάτιες σκέψεις , μια που σκέφτομαι ότι πιθανότατα αυτή να είναι η τελευταία ώρα μου πάνω (;) στη γη . Σ΄αυτά τα ταξίδια , καθώς εκεί κάτω αλλά και γύρω όλα μοιάζουν τόσο ασήμαντα , ξεπροβάλλουν ξαφνικά αυτά που είναι τελικά τα σημαντικά.

Μοιάζει λίγο με αυτά τα ψυχολογικά τεστ που γίνονται στις παρέες μεταξύ τυριού κι αχλαδιού. Αν πέθαινες τώρα σε ποιους θα τηλεφωνούσες και τι θα τους έλεγες ; Και γιατί γαμώτο δεν τους το λες ούτως ή άλλως ; Και γιατί μίλησες ή δε μίλησες έτσι στους ανθρώπους που αγαπάς ; Και γιατί έδωσες χώρο και λόγο σε ανθρώπους που δε θα έπρεπε να βρίσκονται στη ζωή σου ; Και γιατί στο πάνω πάνω παίρνεις τον εαυτό σου τόσο σοβαρά ; Σε λίγα λεπτά θα είσαι εκεί κάτω , ένα από αυτά τα μυρμηγκάκια και θα συνεχίσεις τη ζωούλα σου. Δεν είναι ώρα να κόψεις κάποια δεσμά που θα σου επιτρέψουν μικρά ή μεγάλα πετάγματα  επί γης  ;

Μετά την προσγείωση βέβαια ουδεμία σκέψη αναγνωρίζεται…

Αμόλα καλούμπα

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα θυμάμαι ότι όλα τα ξαδέρφια πηγαίναμε στους αγρούς κοντά στα σπίτια μας , για να πετάξουμε αετό. Καμιά φορά ερχόταν κι οι μεγάλοι . Ο θείος είχε ως μόνιμη συμβουλή «Αμόλα καλούμπα. Αμόλα καλούμπα. »

Πάντα μου έμοιαζε σα ναυτικό πρόσταγμα .Ο θείος έλεγε πως σημαίνει να χαλαρώσουμε λίγο το σκοινί, να μην το έχουμε τεντωμένο , γιατί ο χαρταετός θα έπεφτε... Έψαξα σήμερα στο γκουγκλ και ιδού το μήνυμα της ημέρας : φράση που προέρχεται από το πέταγμα του χαρταετού και χρησιμοποιείται ως προτρεπτικό συνέχισης. Σημαίνει άσε τα πράγματα να κυλήσουν κι επίσης μην μένεις στάσιμος, προχώρα.

Βέβαια όσοι ξέρουν να πετούν λένε πως το μυστικό βρίσκεται στα ζύγια και στον καιρό…

Στο σκίτσο το παιδάκι , μόλις σήκωσε τον αετό. Είναι σε οριακό σημείο…Πρέπει οπωσδήποτε να αμολήσει καλούμπα…

Αξί-ζεις

 

Τα ΡωΤ του έρωτα

Σε ερωτώ λοιπόν Έρωτα και σε διπλορωτώ. Αναρωτήθηκες ποτέ για για τα αξημέρωτα βράδια και τους αξαστέρωτους ουρανούς των ερωτόπληκτων και ερωτοπονεμένων;

Φτερωτέ ερωτύλε, σταυρωτή. Είσαι ο πρωταίτιος για τον ακρωτηριασμό των ανοχύρωτων ψυχών. Ενορχηστρωτής των αφανέρωτων και ανεκπλήρωτων ερώτων. Περπατάς καμαρωτός και με τις ερωτοσαϊτες σου μοιράζεις δυσεκπλήρωτες υποσχέσεις για έρωτες που μένουν αδιασταύρωτοι και διαβρωτικοί. Για έρωτες αποτεφρωτήρες. Που φέρνουν πρωτοβρόχια στις αλύτρωτες καρδιές. Πρωτοστατείς σε πρωτοφανείς ερωτοληψίες . Ερωτοτροπείς με τις τρωτές πτυχές μας και γινόμαστε πρωτομάρτυρες απ΄τη στιγμή που πρωτοεμφανίζεσαι.

Ανεξαργύρωτος είσαι τελικά αλλά μακάρι για κάποιους ανθόστρωτος και κάθε φορά πρωτόγνωρος και λυτρωτής.

* Για το συγκεκριμένο κείμενο χρησιμοποίησα το λεξικό της Πύλης για την ελληνική γλώσσα
http://www.greek-language.gr/greekLang/index.html

ΔυσΛεξία

http://www.youtube.com/watch?v=GcHkTSqeGoU

  temO,    teAmo ,   temato

"Que causa por Dio

no se muere nunca"

Mια εμμονή

Να βλέπω κάθε βράδυ σε τι φάση είναι η σελήνη.
Να , όπως στη φωτογραφία.
Σαν το κασόνι με το αρνί του μικρού πρίγκηπα. Όχι πολύ άρρωστο , όχι πολύ γέρικο , όχι πολύ κριάρι."Ακριβώς όπως το ήθελα".
Είναι που δεν το βλέπω ;

Η θεωρία...

Kαι ξαφνικά τρομάζω όχι τόσο με τους συσχετισμούς που κάνω αλλά κυρίως με το ότι παντού βρίσκω συσχετισμούς και ίχνη. Κι όσο κοιτάω τα ίδια πράγματα ακόμη περισσότερα...

Και σκέφτομαι ξανά εκείνη τη θεωρία που είχα ακούσει σε μια από τις διαλέξεις για το σύμπαν - που ειρήσθω εν παρόδω μου αρέσουν περισσότερο από τις συχνά βαρετές φιλολογικές . Δύσκολο να θυμηθώ τα ακριβή λόγια . Πιο πολύ θυμάμαι την αίσθηση που μου άφησε η θεωρία ότι πέρα από την συνέχεια του χρόνου υπάρχει και η συνέχεια του χώρου κι ότι όλοι είμαστε ενωμένοι σ' ένα αδιάσπαστο σύνολο χωρίς κενά μεταξύ μας. Και ότι σε όλο αυτό το κουβάρι του χωροχρόνου τίποτα δεν πεθαίνει , τίποτα δεν εξαφανίζεται . Απλώς όλα μετ-ουσιώνονται. Κι αυτός ο τρελός σφιχταγκαλιασμένος χορός των πάντων συνεχίζεται για πάντα. Στο άπειρο και στο παντού. ( ελπίζω να εξήγησα αρκετά απλά αυτό που νομίζω πως κατάλαβα )

Η α παραγράφος δε σχετίζεται τελικά πολύ με τη βου. Αλλά δεν πειράζει. Ας είναι κάτι άσχετο με όλα τα σχετικά

....της σχετικότητας

Y

Al final la rechazo tu recibes es igual de la rechazo tu has dado . O casi igual. De extranjero. Pero, por lo menos, hay un poco de justicia.

"Kι ήταν Κυριακή βραδάκι"

Kαι

στην αγάπη μπήκανε τυφλοί. Ο καθένας με τα δικά του τραύματα . Με  τα δικά του καρφιά.

Τηλέφωνο , μπάλα, πάτωμα , σχήμα

http://www.youtube.com/watch?v=jXGOH_FkdYQ

O Πασχαλίδης είπε στη συναυλία τις προ-άλλες ότι αν κάποιος βάλει αυτό το τραγούδι σε κοπελιά στο τηλέφωνο , αυτή θα τον έχει για τελείως λούζερ και θα φάει γκολ από τ΄αποδυτήρια.... ( διατηρώ τις επιφυλάξεις μου αλλά η Παντελής διάσταση απόψεων  ήταν πάντα  ένα από τα ματς των δύο φύλων )

Αυτό που ξέρω είναι ότι αν  κάποιος άκουγε αυτό το τραγούδι σε κάποια φάση της ζωής του 38 φορές τη μέρα,  και πολλά γκολ έφαγε και κατηγορία έπεσε και στα πατώματα έπεσε... Πολυσύνδετο σχήμα . Που μετά το κλικ του τηλεφώνου γίνεται ασύνδετο...

Κόντρα στον καιρό

http://www.youtube.com/watch?v=0UKNYb94Kqo&feature=related

Ακροβατώ.
Βρέχει και σήμερα.
Το σκοινί γλιστρά.
Μα δε ζαλίζομαι.

Περι-λήψεων

"Είναι η περίληψη των σιωπών  μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη , όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη

Το είχα διαβάσει πριν καιρό αλλά το φέγγος του εγκαταστάθηκε

στις σιωπές μου

και εκρήγνυται σε λήψεις περι-λύπεων.

Το αντίθετο

" Μ΄ αρέσει και το αντίθετο , το ίδιο να έχει επίθετο"

Με έκοψαν...

" Η διχο τόμηση της  δραχμής ήταν ένα κύριο θέμα που αποσκοπούσε στην άποψη ενός ανθρώπου. Η αποτελεσματικότητα του μέτρου αυτού συνέβαλες (εγώ;) στις διαφορές ανάμεσα σε πολλά κράτη που υπήρχαν διαφορές μεταξύ τους."

Πόση άγνοια και σύγχυση μπορεί να υπάρχει στο μυαλό  ενός μαθητή ;

...με χώρισαν στα δυο

Η ίδια βροχή σε τρώει και σε γλιτώνει

Aυτός ο συνεχής ήχος του νερού πάνω στο τσιμέντο , στο γυαλί , στο μέταλλο... Νομίζω πια ότι βρέχει μέσα στο μυαλό  μου. Οι λέξεις σαπίζουν. Αλλά τουλάχιστον δε στεγνώνουν οι θάλασσες.

http://www.youtube.com/watch?v=eEfw5-iePfo

Νέα εσοδεία

"Tα  πουλιά αποκτούν φωνή στο δημοτικό τραγούδι και παίζουν το ρόλο των αγγελιαφόρων ή κατά κάποιο τρόπο το ρόλο ενός χαφιέ"

Με την ευκαιρία θυμήθηκα και τον "Χαφιέ" Μπαρδέμ! Όχι που ήθελα αφορμή!

Πάρε λίγο τις άκρες...

"Δεν ξέρω... να κόψω τις φλέβες μου ή να τις αφήσω να μακραίνουν ; "
Τίτλος ισπανικού θεατρικού. Ευφυές....

Πήρα τα sites μια βραδιά

http://www.youtube.com/watch?v=nNE1bBVyImE

Ο κομπιουτεράς μου , να ΄ναι καλά βέβαια ο άνθρωπος που μου έφτιαξε το ετοιμοθάνατο pc , θεώρησε καλό να αυτενεργήσει και  να κάνει  ένα format,  μα ένα φορματ...Έσωσε βέβαια τα έγγραφά μου αλλά ΟΛΑ τα άλλα εξαφανίστηκαν... Vanished into thin air.... Desaparecidos.... Λούης... Πώς αλλιώς να το πω; Και άντε τώρα- και σιχαίνομαι indeed την  procedure - να εγκαθιστάς ξανά εκτυπωτές , να ψάχνεις ξανά για μπράουζερς που το περιβάλλον τους έχεις συνηθίσει, να καρφιτσώνεις πάνω στο -toolbar λέγεται; - εικονίδια που χρησιμοποιείς συχνότερα... Και το κυριότερο... Άντε να ξαναβρείς τ΄αγαπημένα...Αν και τελικά διαπιστώνεις ότι πραγματικά  αγαπημένα - at the end of the day - είναι όσα θυμάσαι και μετά από το βιβλικό σβήσιμο των πάντων... Και ότι τελικά αν είσαι "άρρωστος" και σαν υπολογιστής και σαν άνθρωπος τα πάντα μπορούν να σε κάνουν να ψευτοφιλοσοφήσεις...

(Καλά δεν είπαμε ότι η χρήση του β΄ενικού είναι αποφευκτέα ; Για να μη μιλήσω για τα αποσιωπητικά και τις παυλίτσες και όλα αυτά τα ξένα. Δάσκαλε- poor dear -  που διδασκες και νόμο δεν εκράτεις...)

Φύλαχτό

http://www.youtube.com/watch?v=FTMFbTbPoVk

Σεργιάνι σε αγκαλιές

http://www.youtube.com/watch?v=i1xnVDiV9xE (abrazos gratis )
http://www.youtube.com/watch?v=sYdCSGPHHS4 (abrazos rotos)
http://www.youtube.com/watch?v=X-AX-GCwPd8  ( οι ξένες αγκαλιές )

Dedicado a un abrazo que se ofrecio gratis pero resulto  roto y ajeno.

Χωρίς εικόνα

Περίσσεψε ο εγωισμός. Περίσσεψαν τα "ξένα" λόγια.

Tων σκοταδιών η άμπωτη

Άωρα και παράωρα , Κική Δημουλά

Ανάμεσα νύχτας κι αυγής

σφηνωμένη βρήκα την άωρη ώρα.

Ασεβής ευθυμία πουλιών με ξύπνησε τόσο νωρίς

και βγήκα στων σκοταδιών την άμπωτη.

Το μπαλκόνι μου ήσυχα λάμνει

στ΄αβαθή χρώματα.

Ονειρεύονται ακόμα οι κήποι

ερχομό αγνώστων ανθέων.

Αργά ξεδιπλώνεται ο περιβόητος ορίζοντας

σαν φθηνή κορδέλα του μέτρου.

Με λήθη μοιάζει η θάλασσα : μας ξέχασαν.

Με λήθη μοιάζει το άπειρο : Άπειρος λήθη.

Ένα καϊκι ξεκουρδίζεται στο βάθος,

το παίρν΄ η απόσταση και παίζει.

Μουρμουριστά των χρωμάτων η στάθμη ανεβαίνει.

Με βήμα περιπάτου πλησιάζουνε τα σχήματα.

Ξυπνάει ένα λευκό κουπί,

φτεροκοπάει μια στέγη,

ένα παραθυρόφυλλο σπαρτάρησε.

Έντρομο αφυπνίζεται κάποιο καμπαναριό,

 ένοχο : η πίστη πρέπει να ξυπνάει πρώτη.

Πρώτη απ όλα.

Με βήμα περιπάτου πλησιάζουνε τα σχήματα.

Διαγράφονται κλειστές οι πόρτες

και τα όρια πεισμώνουν.

Σ΄ενάργεια βγήκαν τα βουνα

και σε γυρίζουν πίσω.

Κι εσύ προσδοκία, πού πας;

Έχουν ξυπνήσει απ΄ ώρα οι αρνήσεις.

Κι εγώ που είμαι και ονομάζομαι

προχωρημένη ώρα,

τί γυρεύω ανάμεσα σε τούτες τις νήπιες διαθέσεις ;

Ο

 καναπές του γραφείου μου....  Έχει ήδη αρχίσει να έχει μεταφυσικές ανησυχίες  του τύπου : " για ποιο λόγο κατασκευάστηκα τελικά ; "  " θα φύγει ποτέ αυτό το βάρος από πάνω μου ; " " τα γραμμένα ορίζουν τη ζωή μας ; "
Απ΄το πρωί παλεύω να απαντήσω. Αλλά...
"είναι πολλές οι σημειώσεις , καναπέ μου!"

Διαβάζω...

"Το θεώρημα του παπαγάλου" κι αν και είμαι ακόμη στις πρώτες σελίδες μ΄ έχει εντυπωσιάσει, συγκινήσει καλύτερα,   η ευαισθησία, το λεπτό χιούμορ  και η ματιά του μαθηματικού συγγραφέα... Υπάρχουν πολλά που μου άρεσαν μοιράζομαι όμως κυρίως για λόγους οικονομίας χώρου το παρακάτω που είναι ό,τι πιο τρυφερό διάβασα τελευταία: 

Ο Μαξ περιμαζεύει έναν πληγωμένο παπαγάλο στο σπίτι , που αποκαμωμένος κοιμάται στην κόγχη πάνω από το τζάκι.

"Άπλωσε το χέρι. Μια στιγμή πριν το αγγίξει σταμάτησε την κίνησή του. Σκέφτηκε ότι δεν είχε το δικαίωμα να επωφεληθεί από την αδυναμία του παπαγάλου για να τον χαϊδέψει. Έπρεπε να του αφήσει τη δυνατότητα να αρνηθεί."   

σαν το χαμίνι

Τα θυμάμαι όλα. Κι αυτά κι εκείνα.

Road mov(i)e

Επιστρέφω από Θεσσαλονίκη. Τα χιλιόμετρα γλιστρούν κάτω από τις ρόδες. Με μια ακατανίκητη επιθυμία να μη σταματήσω… Να φτάσω ως την Κων/πολη και πιο πέρα. Στο παντού και στο πουθενά.
Με τον ήλιο να καίει τα χέρια και τα γόνατα. Η πέμπτη που πάντα ήταν κάτι παραπάνω από αρκετή, να μη φτάνει . Με τίποτα. Βλέποντας πλάι μου τη διακεκομμένη λευκή γραμμή να υπογραμμίζει τη συνέχεια της ασυνέχειας . Να τρέχω αντίθετα προς το τοπίο. Πορεία αντίθετη. Πορεία θετή . Αθετημένη υπόσχεση.

Ή αναχωρώ ;