Μια που σήμερα είναι πέντε χρόνια από τότε που έφυγε ο Κουγιουμτζής ξαναθυμήθηκα κάτι που είχα γράψει στο άλλο μπλογκ πριν από τρία χρόνια.... Και μια που το βιβλίο το είχα δανειστεί ( είναι εξαντλημένο νομίζω) ξαναδιαβάζοντας το ποστ είναι σαν να ξαναδιάβαζα το ίδιο το βιβλίο... Και ένιωσα ξανά την ίδια συγκίνηση. Το ξαναμοιράζομαι λοιπόν μαζί σας...
Η χθεσινή ήταν μια παράξενη μέρα. Ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο του Σταύρου Κουγιουμτζή νωρίς το πρωί. Ο τίτλος, γράφει, προέκυψε , όταν από ένα ανοιχτό παράθυρο με κλειστά παντζούρια νεαρός ακόμη, άκουσε για πρώτη φορά στη ζωή του τους ήχους ενός πιάνου.
Αργά το πρωί και νωρίς το απόγευμα βρέθηκα σε ορεινό χωριό των Σερρών σε κηδεία. Παράξενη κι αυτή όπως όλες… Το βράδυ σε θεατρική παράσταση. Κωμωδία ; « Αναμείνατε στο ακουστικό σας»
Και κλείσιμο της μέρας ξανά με Κουγιουμτζή. Πριν το διαβάσω, τα μόνα που ήξερα γι΄ αυτόν ήταν : καλός συνθέτης, τραγουδιστής του ο Νταλάρας, συναυλία στη Θεσσαλονίκη το ’93 και η αίσθηση ότι ήταν ένας συνεσταλμένος άνθρωπος. Και στη συναυλία σα ντροπαλός μου φάνηκε…
Ούτε τώρα ξέρω πολλά γι’ αυτόν. Αλλά πώς έγινε και με συνεπήρε με την απλότητα, τη γνησιότητα και την αθωότητα του… Σα να μου ψιθύριζε όσο διάβαζα στο αυτί… Κι οι αλήθειες του , χάδια και χαστούκια.
Για τα παιδικά χρόνια κοντά στο Γεντί – Κουλέ, τη μάνα την καπνεργάτρια, τον απωθημένο έρωτα, τους φίλους του, το Βασίλη και το Μάρκο το γύφτο που μια που τον είχε για σπουδαίο το ρωτούσε «Άραγες πονάει η ψυχή όταν βγαίνει; ». Για τα μεροκάματα στις χασαποταβέρνες, για τη λατρεία με την κλασική μουσική, για την αναγνώριση που ήρθε αργά, για το όνειρο που είδε με το Χατζιδάκι δυο μέρες πριν πεθάνει ο Μάνος… Για τη ζωή : «Εγώ είχα μια πικρή γεύση απ΄ τη ζωή και γύρευα τους ομοίους μου. Εμείς λίγο ζούσαμε και πιο πολύ ονειρευόμαστε.»
Εντύπωση του είχε κάνει, όταν 15χρονος άκουσε μια παρέα στα Λεμονάδικα να τραγουδάει το « Ας ερχόσουν για λίγο », η ζεστή και ανθρώπινη επικοινωνία ανάμεσα στην παρέα και στο συνθέτη που έγραψε το τραγούδι αν και δεν γνωρίζονταν… Ξεκίνησα το πρωί να διαβάζω Κουγιουμτζή και τελείωσα το βράδυ με το Σταύρο…
Ανοίγω το παράθυρο και τα κλειστά παντζούρια. Πως μου φάνηκε πως μύρισα πασχαλιές ; (όταν ανθίζουν οι πασχαλιές ). Ίσως έμεινε η μυρωδιά απ’ το πρωί. Οι πασχαλιές και τα τριαντάφυλλα που κρατούσαν από τον κήπο τους οι απλές γυναίκες του χωριού. Οι απλές γυναίκες με τις μεγάλες αλήθειες… Μέσα στη ζέστη, πώς μου ήρθε μυρωδιά από νοτισμένο χώμα ; Θα είναι η αίσθηση της βροχής που μου έμεινε από την παράσταση… (χρόνια σα βροχή )
Πονάει η ψυχή όταν βγαίνει… Κάθε φορά. Αλλά με τα τραγούδια ανεβαίνει σα λιβάνι στον ουρανό… Ή σαν περιστεράκι…
http://www.youtube.com/watch?v=p0g8jtsHXsA
