Θ

Έχω ένα θεματάκι από χθες….
Αν τελικά στη ζωή είναι πιο σημαντικό να συνειδητοποιείς τι θέλεις ή τι δε θέλεις.
Μη βιαστείτε να απαντήσετε ότι είναι το ίδιο. Αυτά τα δύο διαφέρουν όσο η θάλασσα από τον Οθέλλο !
Το σκεφτόμουν όταν στο μάθημα των Ισπανικών , η κυρία μας, για να μας διδάξει την υποτακτική , μας έφερε στίχους από ένα τραγούδι του Joaquin Sabina “que gane el quiero la guerra del puedo” τουτέστιν “να κερδίζει το θέλω τον πόλεμο με το μπορώ ”. Θυμήθηκα το κλασικό της μάνας μου «δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δε θέλω» . Το μεταλλάσσω « υπάρχει αυτό που θέλω και υπάρχει αυτό που δε θέλω».

Σας ζάλισα με τα τσιτάτα …
Προς το παρόν θέλω να περάσω ένα τέλειο σαββατοκύριακο.
Θα πάω σε κρητικό τραπέζι , το μεσημέρι. Θα παρακολουθήσω αφιέρωμα για το Ρίτσο. Θα ακούσω το λατρεμένο Μαχαιρίτσα που ήρθε γι’ αρπαχτή. ΔΕΝ Θέλω να πάω στη χοροεσπερίδα της Γ΄ λυκείου στο κέντρο με το ευφάνταστο όνομα «γλεντοκοπήματα», «γλεντομαχαιρώματα» ή κάτι τέτοιο. Αλλά ΜΠΟΡΩ να κάνω κι αλλιώς;
Ο(χι)θέλλο, εσύ τι θα κανες στη θέση μου; Άσε ….ξέρω….!

Θου κύριε φυλακην το στόματι μου…