Κατά σύμπτωση προχθές στο αγαπημένο μου ισπανικό μπλογκ : «Άσε με να σου πω» διάβασα το όνομα του Βukay , του οποίου το παραμύθι διαβάσατε στο προηγούμενο ποστ. Μπαίνω λοιπόν στον κόπο να σας μεταφέρω το ποστ της ισπανίδας συναδέλφου (!) , χωρίς φυσικά να ξεχνώ την υπόσχεση που έδωσα στη φίλη μου τη Σοφία και για άλλα παραμύθια… Από αυτά πια…
[ Mπαίνεις σ’ ένα μουσείο τέχνης. Περιδιαβαίνεις για πρώτη φορά στη ζωή σου τη γκαλερί όπου εκτίθενται μια ντουζίνα έργα κρεμασμένα στη σειρά. Ξαφνικά, βλέπεις έναν κενό χώρο στον τοίχο. Καταλαβαίνεις ότι εκεί λείπει ένα έργο και απλώς δεν μπορείς να προσπεράσεις και να το αγνοήσεις. Αντίθετα , η προσοχή σου επικεντρώνεται σ’ αυτόν ακριβώς τον κενό χώρο, τον τόπο που «καταλαμβάνει» το κάδρο που λείπει. Στην ψυχολογία ονομάζεται « η παρουσία της απουσίας»
Οι ζωές μας είναι όπως αυτή η γκαλερί. Μια σειρά από γεγονότα και αναμνήσεις μέσα στις οποίες θα μπορούμε πάντα να συναντήσουμε, έστω και αν δεν το ψάχνουμε, το κενό κάποιων πραγμάτων που λείπουν. Όλοι μας μπορούμε να φανταστούμε μια ζωή πιο τέλεια και αυτό δεν είναι καταστρεπτικό.
Το καταστρεπτικό σε κάθε περίπτωση θα ήταν αυτή η απουσία να χρησίμευε μόνο για να διαγράψει τη δική μας πορεία , να μας δίνει ένα επιχείρημα που μας καταδικάζει να ζούμε εξαρτημένοι από αυτό που λείπει, να ζούμε σκεφτόμενοι μόνο τι θα μπορούσαμε να προσθέσουμε στη δική μας παρούσα ζωή , για να τη βελτιώσουμε.
Με εκνευρίζει που αυτός ο μηχανισμός χαρακτηρίζεται ως « μια υγιής φιλοδοξία», ενώ στην πραγματικότητα είναι μόνο « μια απέραντη ανοησία » ]
--------------------------------------------------------------------------------------------------
( Και σχολιάζει η μπλόγκερ του «Άσε με να σου πω» ) Έτσι παρουσιάζει ο δάσκαλος J. Bukay τον τρόπο του να κατανοήσει την παρουσία της απουσίας. Συμφωνώ απόλυτα με την περιγραφή του και μετά από πολλά χρόνια εξαρτημένη από τον κενό χώρο, το κάδρο που λείπει κτλ. κατάλαβα ότι στη δική μου γκαλερί υπάρχουν κι άλλα έργα τέχνης και είναι αυτά μπροστά στα οποία δικαιολογημένα πρέπει να καθίσω και να σκεφτώ. Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο , κάποιοι θα ορίσουν αυτόν τον κομφορμισμό ως δειλία ή παραίτηση. Το σίγουρο είναι πως υπάρχουν φορές που ΔΕ ΜΠΟΡΕΙΣ να παλέψεις με τις συγκυρίες της ζωής ή του θανάτου ( ό,τι είναι θάνατος για τον καθένα ) κι έτσι καλύτερα να προσπαθείς να ζεις όσο καλύτερα μπορείς.
Tα είπαν όλα. Τι να προσθέσει η φτωχή μεταφράστρια; Εκτός ίσως από το ότι η δουλειά των μεταφραστών είναι εξαιρετικά δύσκολη ... Και ότι ίσως θα έπρεπε να αφήσουμε κατά μέρος τις προθέσεις της ουσίας ( από, παρά , περι....) και να βάλουμε ως πρώτο συνθετικό ένα αριθμητικό. Το πέντε ας πούμε.
[ Mπαίνεις σ’ ένα μουσείο τέχνης. Περιδιαβαίνεις για πρώτη φορά στη ζωή σου τη γκαλερί όπου εκτίθενται μια ντουζίνα έργα κρεμασμένα στη σειρά. Ξαφνικά, βλέπεις έναν κενό χώρο στον τοίχο. Καταλαβαίνεις ότι εκεί λείπει ένα έργο και απλώς δεν μπορείς να προσπεράσεις και να το αγνοήσεις. Αντίθετα , η προσοχή σου επικεντρώνεται σ’ αυτόν ακριβώς τον κενό χώρο, τον τόπο που «καταλαμβάνει» το κάδρο που λείπει. Στην ψυχολογία ονομάζεται « η παρουσία της απουσίας»
Οι ζωές μας είναι όπως αυτή η γκαλερί. Μια σειρά από γεγονότα και αναμνήσεις μέσα στις οποίες θα μπορούμε πάντα να συναντήσουμε, έστω και αν δεν το ψάχνουμε, το κενό κάποιων πραγμάτων που λείπουν. Όλοι μας μπορούμε να φανταστούμε μια ζωή πιο τέλεια και αυτό δεν είναι καταστρεπτικό.
Το καταστρεπτικό σε κάθε περίπτωση θα ήταν αυτή η απουσία να χρησίμευε μόνο για να διαγράψει τη δική μας πορεία , να μας δίνει ένα επιχείρημα που μας καταδικάζει να ζούμε εξαρτημένοι από αυτό που λείπει, να ζούμε σκεφτόμενοι μόνο τι θα μπορούσαμε να προσθέσουμε στη δική μας παρούσα ζωή , για να τη βελτιώσουμε.
Με εκνευρίζει που αυτός ο μηχανισμός χαρακτηρίζεται ως « μια υγιής φιλοδοξία», ενώ στην πραγματικότητα είναι μόνο « μια απέραντη ανοησία » ]
--------------------------------------------------------------------------------------------------
( Και σχολιάζει η μπλόγκερ του «Άσε με να σου πω» ) Έτσι παρουσιάζει ο δάσκαλος J. Bukay τον τρόπο του να κατανοήσει την παρουσία της απουσίας. Συμφωνώ απόλυτα με την περιγραφή του και μετά από πολλά χρόνια εξαρτημένη από τον κενό χώρο, το κάδρο που λείπει κτλ. κατάλαβα ότι στη δική μου γκαλερί υπάρχουν κι άλλα έργα τέχνης και είναι αυτά μπροστά στα οποία δικαιολογημένα πρέπει να καθίσω και να σκεφτώ. Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο , κάποιοι θα ορίσουν αυτόν τον κομφορμισμό ως δειλία ή παραίτηση. Το σίγουρο είναι πως υπάρχουν φορές που ΔΕ ΜΠΟΡΕΙΣ να παλέψεις με τις συγκυρίες της ζωής ή του θανάτου ( ό,τι είναι θάνατος για τον καθένα ) κι έτσι καλύτερα να προσπαθείς να ζεις όσο καλύτερα μπορείς.
Tα είπαν όλα. Τι να προσθέσει η φτωχή μεταφράστρια; Εκτός ίσως από το ότι η δουλειά των μεταφραστών είναι εξαιρετικά δύσκολη ... Και ότι ίσως θα έπρεπε να αφήσουμε κατά μέρος τις προθέσεις της ουσίας ( από, παρά , περι....) και να βάλουμε ως πρώτο συνθετικό ένα αριθμητικό. Το πέντε ας πούμε.
3 σχόλια:
Αλήθεια είναι. Πήγα πέρυσι με τους φοιτητές στο πανεπιστημιακό μουσείο και όλη τους η προσοχή και η συζήτηση εστιάστηκε στα έργα που έλειπαν/αποσύρθηκαν από την έκθεση...
Μου έφερε επίσης στο μυαλό το έργο ενός αμερικανού καλλιτέχνη ο οποίος έστησε πρόσφατα στο Βερολίνο μια υπαίθρια, περιοδική έκθεση σε ένα γκρεμισμένο και ερειπωμένο κτήριο που κατοικούσαν κατά τη διάρκεια του πολέμου Εβραίοι. Η ιδέα ήταν απλή:έκανε έρευνα στα αρχεία και έγραψε τα ονόματα των κατοίκων της πολυκατοικίας, όλοι τους θύματα των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Η έκθεση περιττό να πω έδωσε αφορμή για ατελείωτες συζητήσεις σχετικά με τη δύναμη της απουσίας, τη μνήμη μιας πόλης κτλ τόσο ώστε ζητήθηκε το κτήριο να παραμείνει ως έχει και να μην ανοικοδομηθεί...
Η ιδέα βέβαια είναι παλιά. Όταν τα ιερά της Ακρόπολης καταστράφηκαν από τους Πέρσες οι Αθηναίοι αρχικά αποφάσισαν να μείνουν ως έχουν ώστε να μην ξεχάσουν ποτέ την βαρβαρότητα των Περσών. Μερικά χρόνια αργότερα ωστόσο ο Περικλής αποφάσισε να ανοικοδομηθεί η Ακρόπολη και έτσι σήμερα έχουμε τουλάχιστον τον Παρθενώνα ένα από τα εντυπωσιακότερα κατά τη γνώμη μου κτήρια...
Δύο τραγούδια που μου αρέσουν πολύ από το «Tacones Lejanos» για να εξασκήσεις τα ισπανικά σου:
http://www.youtube.com/watch?v=tqJ9263FA-Y
http://www.youtube.com/watch?v=gXUXl-o2KbA&feature=related
Είδες την απουσία από τελείως διαφορετική γωνία – αν υποθέσουμε βέβαια ότι μπορεί να δει κανείς κάτι που λείπει… - ωστόσο αυτό που βγαίνει ως κοινός παρανομαστής από τις παράλληλες θεάσεις μας είναι ότι ασχολούμαστε με αυτό που λείπει για πολλούς λόγους. Όχι μόνο γιατί μας λείπει αλλά και γιατί δε θέλουμε ή δε μπορούμε να ξεχάσουμε γιατί λείπει ή γιατί το αφήσαμε να λείπει… Δεν ξέρω αν έγινα κατανοητή…!
Μπορώ όμως να αναφωνήσω : κάτω τα λίπη!
Δημοσίευση σχολίου