Και τώρα λοιπόν που καλοκαίριασε, σκεφτήκαμε να ξεθάψουμε απ' το χώμα παλιά έπιπλα και παιχνίδια, να παίξουμε με μισοκρυμένες λέξεις, να εμπνευστούμε από απούσες εικόνες , να αποκρύψουμε ονόματα - τα πιο αγαπημένα - να εξομολογηθούμε αυτάρεσκα, να στείλουμε μηνύματα σε πολλαπλούς αποδέκτες, να κρυφοχαμογελάσουμε διαγώνια...
Φαίνεται πια ότι κανείς δε μπορεί και δε θέλει να έχει άλλον τρόπο.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
3 σχόλια:
τώρα που καλοκαίριασε, κρυφτήκαμε ξανά πίσω απ' την κουρτίνα του χρόνου για να κρυφοκοιτάξουμε, με τη σιγουριά ότι δε μας βλέπει κανείς, εικόνες από παλιά μας καλοκαίρια... Στοιχειωμένα στης λήθης το σκοτάδι ή αγιασμένα στης μνήμης το φως... Ποιος ξέρει φίλε μου...
(υ.γ. δε βλέπω πουθενά κάποιο mail σου)
Aλέξη λ., σ' ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να γράψεις κάτι πιο όμορφο από τις δικές μου ασυνάρτητες υποτακτικές.Φαίνεται πως τα καλοκαίρια είναι η ειδικότητά σου!Σου εύχομαι αυτό το καλοκαίρι να είναι από τα αγιασμένα.Όχι από τ' άλλα...
Δεν ξέρω που θα έπρεπε να εμφανίζεται το mail μου.Άσχετη με τα τεχνικά...
Ποτέ "σταυροθήρα" δεν είδα την επικοινωνία ως κόπο, ακόμα κι όταν την πλήρωσα ακριβά... Χαρά μου, λοιπόν, που φιλοξενήθηκα στο χώρο σου... Μα οι δικές σου, όπως λες, ασυνάρτητες υποτακτικές γέννησαν τις δικές μου σκέψεις της στιγμής, που αν φαντάζουν όμορφες απ' την ομορφιά της δικής σου α-λήθειας πήραν... "Αγιασμένο" να 'ναι και για σένα τούτο το δύσκολο καλοκαίρι...
Δημοσίευση σχολίου