Mαζεύω τετράδια σήμερα από την Α΄. «Που είναι σήμερα η ….Είναι άρρωστη; » «Όχι » λέει η διπλανή της. Και χαμηλώνει τη φωνή « Ο πατέρας της χειρουργείται» . «Κάτι σοβαρό ; » ρωτάω. Μου απαντά «Όγκος στο κεφάλι» . Τρεις λέξεις. Αλλά μία. Και το ίδιο μούδιασμα στο άκουσμά της. «Να της πεις….»
Τι να της πει ; Περαστικά ; Πως είναι πολύ μικρή για να το ζήσει όλο αυτό ; Πως ό,τι και να γίνει θα έχει πάντα αυτή τη σκιά στα μάτια σαν κάποιος να έχει χτίσει ένα κομμάτι τοίχου μπροστά της και να κρύβει ένα κομμάτι από το φως; Πως θα της μοιάζει σαν να έχει αλλάξει του χρόνου η ροή και ενώ όλα γύρω της θα συνεχίζουν να κινούνται τα πάντα γι΄ αυτήν θα έχουν σταματήσει;
Διάβασα χθες το μπλογκ του μπαμπά της Λυδίας. Τελειώνει με τη φράση « Θα φύγει ποτέ αυτό το αχ από μέσα μου; »
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου