Πήγα χθες ή μάλλον προχθές στη Θεσσαλονίκη για μια μέρα , για το αφιέρωμα στο Χατζιδάκι από το Φραγκούλη στο μέγαρο μουσικής . Ξεκίνησε λοιπόν με αυτό το τραγούδι http://www.youtube.com/watch?v=W0yQG8UfJ8c το οποίο , αν και φανατική του Μάνου, δεν είχε τύχει να το ακούσω. Ο Φραγκούλης ήταν πολύ καλός αλλά όχι απογειωτικός. Ίσως φταίει βέβαια το γεγονός ότι περίμενα πολλά, μια που η μουσική αυτή από τη στιγμή που την πρωτοάκουσα ζωντανά στο Σείριο στην Πλάκα ( το 1986-87 ήταν ; ) συντρόφεψε και έντυσε μουσικά μια εσωστρεφή, «ακίνδυνη και ήσυχη» εφηβεία…Κάθε στίχος , κάθε νότα των τραγουδιών του παίρνουν μέσα μου άλλες διαστάσεις καθώς ακούγονται σαν ηχώ από μια άλλη εποχή . Σαν τα παιδικά μας παιχνίδια ή τις εικονογραφήσεις από παλιά παραμύθια που τα ανακαλύπτουμε ξεχασμένα σ΄ ένα πατάρι κι ενώ στα ενήλικα μάτια μας φαίνονται τόσο συνηθισμένα , μάς ξαφνιάζουν γιατί είναι αυτά που μας ταξίδεψαν στους φανταστικούς παιδικούς μας κόσμους.
Η ακουστική στο μέγαρο εκπληκτική. Οι δονήσεις κυριολεκτικές και μεταφορικές.
Ήταν μια ωραία βραδιά. Χαλάλι η σημερινή απογευματινή ίωση που βρήκε πρόσφορα κουρασμένο αλλά μουσικά ανατεταμένο έδαφος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου