Έχω μπροστά μου το γραπτό του Γιάννη. Και πρέπει να το βαθμολογήσω. Αλλά έχω μπροστά μου και τα πελώρια αγέλαστα μάτια του. Που με κοιτούν με χαμηλωμένο το κεφάλι. Ψηλός, αδύνατος ο Γιάννης περπατάει αδέξια με γυρτούς προς τα μέσα τους ώμους, σα να θέλει να πιάσει όσο λιγότερο χώρο γίνεται. Να κρυφτεί…Το γραπτό του πολύ αδύνατο. Τι βαθμό να του βάλω; Να δω πάλι στα μάτια του την απογοήτευση. Να επιβεβαιώσω την αρνητική εικόνα που ήδη έχει για τον εαυτό του… Πώς να πάρω το βάρος από τους γερμένους ώμους του;
Και πώς να πάρω το φόβο από τα μάτια της Μαρίας ; Ελληνίδα που οι γονείς της μόλις το καλοκαίρι επέστρεψαν από Γερμανία. Γράφει «το καλοκαίρι δεν έβγενα έξω γιατί δεν ήξερα καλά τη γλώσα και σύμερα ακόμη και φοβάμαι πως τα άλα παιδιά θα με κοροιδέβουνε. Όταν είσε σε μια ξένι χώρα νιώθεις φόβο, άγκος και ντρέπεσαι »
Και τώρα εγώ πρέπει να κάνω σ΄ αυτά τα παιδιά τρόπους ανάπτυξης παραγράφου. Και όχι ούτε η καλή κουβέντα μου ούτε το χαμόγελο αρκούν. Αυτά τα παιδιά θέλουν ουσιαστική βοήθεια και συμπαράσταση. Κι ούτε αυτό το ποστ ούτε οι διαπιστώσεις θα τα βοηθήσουν. Σαν την παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Όλοι βλέπουν τον «τραυματία». Κάποιοι θα προσπεράσουν , κάποιοι θα κοντοσταθούν. Το θέμα είναι ποιος θα βοηθήσει…
