Σήμερα λοιπόν στο συμμάζεμα του καλοκαιριού – που κάτι μου λέει ότι θα πάει ως το φθινόπωρο – βρήκα, ω του θαύματος, μια μάσκα ματιών από αυτές που τις βάζεις στο ψυγείο για μια ώρα και μετά τη φοράς και γίνεσαι αγνώριστη… Λάφυρο από τα περσινά ψώνια στη Νέα Υόρκη , όπου προφανώς κάτι άλλο θα μου γυάλισε στο μάτι και μέσα στο πακετάκι με τα δώρα της Εstee ήταν και η περί ου ο λόγος, η cooling eye mask. Eίναι σαν αποκριάτικη μάσκα – οι συνειρμοί δικοί σας…– με λαστιχάκι από πίσω κι ένα ωραίο γαλάζιο τζελ στο εσωτερικό. Coool…σκέφτηκα , ώρα για μπωτέ, ταυτόχρονα με τις δουλειές…. Τη βάζω λοιπόν η καλή σου και σκέφτομαι ότι μια που δε βλέπω τίποτα , ευκαιρία να νιώσω πώς θα ήταν, αν δεν έβλεπα… Ορκίζομαι λοιπόν να μην τη βγάλω ότι κι αν γίνει… Μετά από πέντε λεπτά κι ενώ άρχισα να βαριέμαι, χτυπάει το τηλέφωνο. Εύκολη αποστολή, σκέφτηκα, - είναι που ζω και σε μέγαρο… – μια έτσι κάνω και τσουπ το έπιασα το τηλέφωνο. Ωραίααααα. Τι είναι όμως αυτό που μυρίζει ; Something is burning during my cooling beaute ! Xτυπώντας στη διαδρομή στα πενιχρά μου έπιπλα, μόλις που πρόλαβα να κατεβάσω τη λεμονάτη σάλτσα που τσιτσίριζε απ’ το κακό της…. Ευτυχώς που δεν έψηνα κέικ , γιατί θα είχε μείνει μόνο a piece….
Να μην σας τα πολυλογώ , δεν ξέρω αν έγιναν τα μάτια μου αγνώριστα αλλά οι δυο μελανιές στα πόδια και ένα καμένο τηγάνι σίγουρα δεν ήταν τα soothing effects που μου υποσχέθηκε η Εstee. Aμερικάνοι, τι να πεις ;
