Aυτό το αχ

Mαζεύω τετράδια σήμερα από την Α΄. «Που είναι σήμερα η ….Είναι άρρωστη; » «Όχι » λέει η διπλανή της. Και χαμηλώνει τη φωνή « Ο πατέρας της χειρουργείται» . «Κάτι σοβαρό ; » ρωτάω. Μου απαντά «Όγκος στο κεφάλι» . Τρεις λέξεις. Αλλά μία. Και το ίδιο μούδιασμα στο άκουσμά της. «Να της πεις….»     

Τι να της πει ; Περαστικά ; Πως είναι πολύ μικρή για να το ζήσει όλο αυτό ; Πως ό,τι και να γίνει θα έχει πάντα αυτή τη σκιά στα μάτια σαν κάποιος να έχει χτίσει ένα κομμάτι τοίχου μπροστά της και να κρύβει ένα κομμάτι από το φως; Πως θα της μοιάζει σαν να έχει αλλάξει του χρόνου η ροή και ενώ όλα γύρω της θα συνεχίζουν να κινούνται τα πάντα γι΄ αυτήν θα έχουν σταματήσει;

Διάβασα χθες το μπλογκ του μπαμπά της Λυδίας. Τελειώνει με τη φράση « Θα φύγει ποτέ αυτό το αχ από μέσα μου; »

Δυνάμεις του Αιγαίου

http://www.youtube.com/watch?v=WUSOImv0Dzk

Πριν από δύο χειμώνες είχα ακούσει το Χρίστο Τσιαμούλη στο "Μαο" στην Καβάλα. Δεν ήξερα ότι ήταν των Δυνάμεων του Αιγαίου των οποίων τον  Ήχο Β΄ είχα λιώσει τότε στο κασετόφωνο στη Μπότσαρη. Ψάχνοντας σήμερα για το "μισό φεγγάρι πρόβαλε" , βρέθηκα μπροστά στον αίτιο...

H θάλασσα (από) μέσα (του)

http://www.youtube.com/watch?v=5OFWUOvrHAM

Το αποκοιμισμένο όχι και το ξάγρυπνο ναι...

http://www.youtube.com/watch?v=rBF6GvHYjrs&feature=related

Το Λουδοβίκο το βαρίεμαι ασύστολα και όσες φορές τον είδα live κόντεψα να πάθω ό,τι και το όχι...! Έχω ορκιστεί λοιπόν να μην ξανακάνω το ίδιο λάθος . Εντούτοις το συγκεκριμένο τραγούδι είναι πολύ όμορφο. Ίσως (νυσταγμένο...)

Πρώτη φορά... νονός

http://www.youtube.com/watch?v=57cG48kOmHA&feature=related  
Σταχυολόγηση
Ζήτω η δημοκριτία
Είναι μικιός αλλά δυνατός
Να ποιος θα πάει στην...Κρήτη
Σε όλα θα λες ναι
Αμερικανάκι μοιάζει
Παναζία μου...........