Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 2010

Aυτό που απέναντι...

http://www.youtube.com/watch?v=dBZU0Ki3Qw0
κοιτάζω είναι το πρώτο μου ποδήλατο. Μπλε και ασημί. Χωρίς «βοηθητικές». Μάθημα με τον ξάδερφο . Να «μάθω». Στη γειτονιά, στην κατηφόρα. «Μη μ΄αφήνεις , έτσι ; ». «Εντάξει». Στη δεύτερη προσπάθεια «Δημήτρη ; » Γυρνάω να δω. Ο Δημήτρης είκοσι μέτρα πιο πίσω. «Γιατί με….» Γκντουπ. Πάρτην κάτω. Στραπατσάρισμα. Αλλά μ΄ένα χαμόγελο μέχρι τ΄ αυτιά.Τρισευτυχισμένη. Γιατί αυτά τα είκοσι μέτρα τα έκανα μόνη μου, χωρίς «στηρίγματα».
Τότε που οι κατηφόρες ήταν πρόκληση. Και δεν μας έκοβαν τη φόρα.

Ξανάλλαξα mood. O θυμός κύκλους κάνει.

…μπορεί να μ/ας περάσει (;)

Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2010

Eπίκαιρο, παντός καιρού

http://www.youtube.com/watch?v=OJRu5zTf_e4&feature=related

Aλλάζω mood


http://www.youtube.com/watch?v=l5-ErFFemAQ&feature=related
Όπως έλεγε κι ο Σταμάτης χθες στην Ξάνθη. Μια τρελή βραδιά λοιπόν καρναβαλιού είπαμε να ξεκινήσουμε χωρίς εισιτήριο στην τσέπη και το πολύ πολύ να πιούμε έναν καφέ στην παλιά πόλη, βρε αδερφέ! Και άντε βρήκαμε ένα εισιτήριο στο φουγιέ τυχαία από συντοπίτισσα . Το άλλο ; Sold out , μας λένε, με τίποτα. Βρε αμάν … Οι σεκιουριτάδες ανένδοτοι… Απόγνωση! Ήρθαμε στην πηγή και δε θα πιούμε νερό ; Να μην σας τα πολυλογώ ευτυχώς η Μαρία είναι από τις γυναίκες που νομίζω ότι θα μπορούσε να μπει και στο πεντάγωνο , αν ήθελε! Όχι στο δικό μας. Εκεί μπαίνω κι εγώ. Το άλλο λέω , το καλό!

Δεν είχα ξαναδεί τη σπείρα σπείρα. Οι φωνές τους ε ξ α ι ρ ε τ ι κ έ ς…. Η «κουπαστή», το «άλλο Δράμα δε θα ζήσω» και «το σίδερο μ΄ ατμό» ήταν απογειωτικά. Να μη θυμηθώ και ένα ποτ πουρί τραγουδιών με τη λέξη «αγάπη» που όμως μετατράπηκε σε αράπη και τα τραγουδούσαν όλοι μαζί στον μαύρο της παρέας. «Ξύπνα αράπη μου, η νύχτα τέλειωσε…» και « Η του αράπη μας είναι λίγο πιο μικρή από το σύμπαν..»

Πολλή ενέργεια, πολλή. Ωραίες «γέφυρες» από το ένα τραγούδι στο άλλο, όλοι να τα δίνουν όλα, ερμηνείες θεατρικές….Κάπως έτσι το φανταζόμουν και κάπως έτσι ήταν.

Παρόλα αυτά δε θα ήθελα να συνεργαστώ μαζί του…. Καλά που δεν απαντούσα στα τηλέφωνα, όταν με παρακαλούσε να πάω πρώτη φωνή στο σχήμα!

Σε κάποια στιγμή μας έβαλε κάτι φωνές… Τρόμαξα. Επειδή κάποιοι μιλούσαν λέει , και δεν είναι εδώ μπουζούκια λέει, και αν θέλετε να πάτε ν΄ ακούσετε τη Βανδή λέει. Είπε και κάποιες άλλες κακιούλες , για να μην χρησιμοποιήσω άλλους χαρακτηρισμούς ( η τσούχτρα μέσα μου σήμερα απεργεί…)

Αλλά τι τα θες ; Έτσι είναι οι καλλιτέχνες. Μας έχει χαρίσει τέτοια ευφυία, τέτοιες μουσικές… Τέτοιες ανατάσεις και αναστάσεις που…

Αυτά . Ελπίζω να μην περιμένατε καμιά κριτική μουσική ανάλυση περιωπής.

Καμιά φορά ακούω και Βανδή….

Τρίτη 9 Φεβρουαρίου 2010

εκτός από τα εντός

Και δεν ξέρω αν ήταν από πάντα εδώ
ή το έφερα από μακριά
Από εδώ μέσα…

Ξέρω μόνο πως θέλω να φύγει
ή να μείνει
Εκεί έξω.

Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 2010

όλα σινεμά τα βλέπω

To τελευταίο τραγούδι που ακούω «σήμερα». Το τραγούδι του Μάρκου. Για τον ψεύτικο ντουνιά. Γιατί μπορεί όλα να είναι ψεύτικα. Και μπορεί εμείς να διαλέγουμε τι είναι για μας αληθινό. Καμιά φορά βγάζουμε τα κόκκινα γυαλιά μας . Και βλέπουμε τα πράγματα. Όπως είναι ; Και μετά ξαναβάζουμε άλλο χρώμα γυαλιά , για να δούμε άλλη προβολή…
 

Καλή σας εσπέρα.
Φεύγω για σινεμά. "Its complicated"....