Σήμερα στη μεσημεριάτικη σιέστα είδα ένα απίστευτο όνειρο. Κανονική ταινία. Σε στρατόπεδο αμερικάνων , ένας αιχμάλωτος μέσα σε ξύλινη καλύβα. Κι ενώ απέξω περνούν οι φρουροί και τον επιτηρούν , αυτός ανοίγει ένα άνοιγμα στην επίπεδη οροφή. Ο φόβος του είναι μήπως τον ανακαλύψουν αλλά οι φρουροί – βλάκες όπως πάντα – ενώ μπαίνουν στην καλύβα δεν κοιτούν ποτέ προς τα πάνω. Έτσι τελικά καταφέρνει να ξεφύγει με μια δική του ιδιότυπη πτητική μηχανή με φτερά προσαρμοσμένα στα χέρια , σαν το Δαίδαλο ένα πράγμα. Οι υπόλοιποι αιχμάλωτοι και οι χαμηλόβαθμοι φρουροί τον βλέπουν αλλά τους κάνω νόημα να μη μιλήσουν , γιατί το θέαμα είναι τόσο όμορφο καθώς πετάει σαν άγγελος ντυμένος στα λευκά στον ουρανό , και δεν πρέπει να τον καταλάβουν οι ¨΄μεγάλοι¨ και τον σκοτώσουν. Στο μεταξύ σε άλλο σημείο του στρατοπέδου, οι φίλοι του αιχμαλώτου ετοιμάζονται για επίσημες διαπραγματεύσεις με τον εχθρό. Κάποιος όμως τους ενημερώνει για την απόδρασή του και τους λέει ότι δεν πρέπει να χάσουν χρόνο , γιατί οι εχθροί τους αναζητούν , για να τους συλλάβουν. Προλαβαίνουν λοιπόν πριν τραπούν σε φυγή να πάρουν μαζί τους από το δωμάτιο που έμεναν μόνο ένα πράγμα. Ρίχνω μια αγωνιώδη ματιά στο δωμάτιο , για να αποφασίσω . Γιατί φυσικά στο όνειρο είμαι , μια ο αιχμάλωτος , μια αυτός που τον παρακολουθεί να φεύγει και μια ο διαπραγματευτής…. Κι ενώ είμαι έτοιμη ν΄ αποφασίσω ντριιιιιν το ξυπνητήρι για απογευματινή δουλειά…
Ελπίζω να μην ξέρει κανείς να εξηγεί τα όνειρα….Θα ξεφυλλιστούμε πάλι!
Κι ελπίζω να μην to be continued σήμερα το βράδυ, γιατί ποιος να τρέχει και να αποφασίζει τώρα…
