Πόσες

φορές μπορεί να πεθάνει στη ζωή του ένας άνθρωπος από την ίδια ακριβώς αιτία ; Την ίδια σκέψη , την ίδια κουβέντα , το ίδιο αδιέξοδο ; Μέχρι να πει «φτάνει». Ή μέχρι το οριστικό του πιο βέβαιου και αμετάκλητου στη ζωή.

Tu risa

Mια που εγώ σας έμαθα τα ποίηματα του παγκοσμίως άγνωστου Pablo Neruda , οφείλω να συνεχίσω την επιμόρφωση. Προς γνώσιν και χρήσιν. Για να τα αφιερώνετε στους αγαπημένους σας...

Quita me el pan, si quieres,              Πάρε μου το ψωμί, αν θέλεις,
quita me el aire, pero                       πάρε μου τον αέρα, όμως
no me quites tu risa.                         μη μου παίρνεις το γέλιο σου.


Νο me quites la rosa,                       Μη μου  παίρνεις το ρόδο,
la lanza que desgranas,                     την αιχμή της λόγχης σου,
el agua que de pront                        το νερό που αίφνης
estalla en tu alegria,                          στη χαρά σου αναβλύζει,
la repentina ola                                 το ξαφνικό το κύμα
de plata que te nace                          τ΄αργυρό που σε γεννά.


Mi lucha es dura y vuelvo       Ο αγώνας μου σκληρός κι επιστρέφω
con los ojos cansados                       κάποιες φορές με μάτια
a veces de haber visto                       κουρασμένα απ΄το να βλέπω
la tierra que no cambia,                     τη γη που δεν αλλάζει
pero al entrar tu risa                          αλλά σαν μπω το γέλιο σου
sube al cielo busc                     ανεβαίνει ως τα ουράνια να με βρει
y abre para mi todas                         και μου ανοίγει όλες
las puertas de la vida                        τις πόρτες της ζωής.


Amor mio, en la hora                        Αγάπη μου, την πιο σκοτεινή
mas oscura desgrana                         την ώρα δείξε την αιχμή
tu risa y si de pronto                          του γέλιου σου κι αν αίφνης
ves que mi sangre mancha                 δεις το αίμα μου να βάφει
las piedras de la calle                         τις πέτρες του δρόμου
rie, porque tu risa                              γέλα , γιατί το γέλιο σου
sera para mis manos                          θα είναι για τα χέρια μου
como una espada fresca                    σαν δροσερο σπαθί.

Απόδοση : Αγαθή Δημητρούκα

Believe it or not...

http://www.youtube.com/watch?v=OCIV-2ZP1OE

Σήμερα που είναι Πρωταπριλιά , Αpril fool's day για τους φίλους μας τους Άγγλους , θυμήθηκα το τραγούδι των Beatles " The fool οn the hill" και την ιστορία που συμπτωματικά έτυχε να διαβάσω κάποτε σχετικά μ΄αυτό. "An event which prompted this song happened when Paul was walking his dog Martha, on Primrose Hill one morning. As he watched the sun rise, he noticed that Martha was missing. Paul turned around to look for his dog, and there a man stood, who appeared on the hill without making a sound. The gentleman was dressed respectably, in a belted raincoat. Paul knew this man had not been there seconds earlier as he had looked in that direction for Martha. Paul and the stranger exchanged a greeting, and this man then spoke of what a beautiful view it was from the top of this hill that overlooked London. Within a few seconds, Paul looked around again, and the man was gone. He had vanished as he had appeared. A friend of McCartney's, Alistair Taylor, was present with Paul during this strange incident, and wrote of this event in his book, Yesterday.Both Paul and Alistair could not imagine what happened to this man. He had seemed to vanish in thin air. The nearest trees for cover were too far to reach by walking or running in a few seconds, and the crest of the hill was too far as well to reach in that short time. What made the experience even more mysterious, was that just before this man first appeared, Paul and Alistair were speaking to each other of the beauty they observed of the view towards London and the existence of God. ( από το site  : songfacts )

Θα "καταθέσω" εδώ μια  ιστορία που μου συνέβη πριν από λίγο καιρό. Γυρνώντας από το σχολείο κάποια μέρα φουρκισμένη από κάτι , ούτε πια θυμάμαι τι , σκεφτόμουν everything happens for a reason και μ...κίες "δεν υπάρχει θεός , δεν υπάρχει δικαιοσύνη , δεν υπάρχει τίποτα". Εκείνη ακριβώς τη στιγμή έριξε μερικές ψιχάλες στο παρμπριζ του αυτοκινήτου  για μερικά μόνο δευτερόλεπτα. Η μέρα ηλιόλουστη , ούτε ένα συννεφάκι στον ουρανό , κανένα ποτιστικό μηχάνημα γύρω και βέβαια κανένα πουλί υπεριπτάμενο που να έχει  καταναλώσει πολλές μπύρες... Ξέρω τι θα σκεφτείτε, τυχαίο γεγονός που το ερμήνευσα όπως ήθελα , για να βγάλω τα δικά μου συμπεράσματα... Και ξέρω επίσης τη θεωρία ότι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη  να πιστεύουν  σ΄ ένα ανώτερο ον για τους λόγους που όλοι ξέρουμε... Δεν ξέρω, πραγματικά.  Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν ξέρω πια τί να πιστέψω. Απλά μερικές μέρες  η ανάγκη που λέγαμε είναι τόσο έντονη που κάνει τα πράγματα δεδομένα και αδιαμφισβήτητα. Και άλλες φορές πάλι...

Τουρλουμπούκι το ποστ όπως πάντα. Αν και υπάρχει μια βαθύτερη σχέση στα γραφόμενα. Αν θέλετε, πιστέψτε το!

Cambiar

Σήμερα στην πρωινή βόλτα στο δάσος – δάσος λέμε τώρα – περπατούσα και σκεφτόμουν διάφορα ωραία… Να αλλάξω , να απαλλαγώ απ΄ ότι με φορτώνει , να σβήσω , να διαγράψω και άλλα ωραία να … Και ξάφνου νασου βλέπω μπροστά μου στο χώμα μια ωραία σειρά από κάμπιες. Ωραία, σκέφτηκα, να βγάλω το Μάρτη από το χέρι! Βέβαια το έθιμο υπαγορεύει να κάψουμε το Μάρτη με τα πρώτα χελιδόνια αλλά εγώ θα το αλλάξω ! Οι κάμπιες είχαν έναν ωραιότατο σχηματισμό. Η μια πίσω από την άλλη. Καμπιοπομπή. Ή καλύτερα καμπιοπαρέλαση. Και μου φάνηκε πως άκουσα να τραγουδάνε με τις ωραίες βραχνές φωνές τους : «Κάμπια γεννιέσαι δε γίνεσαι βάτραχε γουρούνι! ». Κάμποιος μάλλον θα πρέπει να τους ψιθυρίσει ότι δε θα μείνουν όπως γεννήθηκαν και θα αλλάξουν…

Γλωσσολόγος δεν είμαι, και βαριέμαι να σας πω την αλήθεια να το ψάξω, αλλά δε μπορώ να μην σκεφτώ ότι σίγουρα η λέξη κάμπια σχετίζεται με το ισπανικό cambiar που σημαίνει «αλλάζω» …

Στην επιστροφή και ενώ ήδη είχα γράψει στο μυαλό μου το ποστ , έψαξα να τις βρω. Πουθενά. Κάποιος μάλλον τις έθεσε σε διαθεσιμότητα.