Eμείς ξυπνάμε πάλι ζωντανοί

Nα ακούς Της Νάουσας το κάστρο από την Τσαλιγοπούλου και ηπειρώτικα από τον Υφαντή και να συγκινείσαι… Ο Κουρουπάκης μια αποκάλυψη. Θεϊκός : να σου δώσω μια να σπάσεις αχ βρε κόσμε γυάλινε…
http://www.youtube.com/watch?v=sHVOvcitCkA&feature=related

To αυριανό θα ναι μαρτύριο

H πιο μεγάλη ώρα είναι... πότέ.

Πέρασε ο διευθυντής την Παρασκευή απ’ όλες τις τάξεις, για να ανακοινώσει – θυμίσει περιχαρής ότι το Σάββατο από τις 8.30 ως τις 9.30 είναι η ώρα της γης κι όλοι πρέπει να κλείσουμε τα φώτα. Πρώτη απορία των μαθητών « Και στο χωριό μας θα γίνει αυτό; » ( Όλος ο κόσμος το χωριό μου…) . «Ασφαλώς , σε όλον τον κόσμο, είπαμε» απάντησε ο διευθυντής. Μόλις έφυγε μια μαθήτρια μου λέει : « Δηλαδή πρέπει να κλείσω και την τηλεόραση ; Α, όλα κι όλα . Τα φώτα να τα κλείσω αλλά και την τηλεόραση; ». Μια άλλη πετάχτηκε κι είπε ότι αυτή θα τα κλείσει 7.30 με 8.30 , γιατί μετά δεν τη βολεύει… Βγαίνοντας από την τάξη παρατήρησα ότι όλα τα φώτα ήταν ανοιχτά στους διαδρόμους και σε μερικές τάξεις , μέρα μεσημέρι.

Τα παιδιά με ρώτησαν, αν θα συμμετάσχω κι εγώ στην παγκόσμια πρωτοβουλία και τους απάντησα « Ε, βέβαια» χωρίς να κοκκινίσω από την υποκρισία μου. Μια που α) αφήνω τον υπολογιστή μου μέρα νύχτα ανοιχτό. β) αφήνω τη βρύση να τρέχει στην κουζίνα και στο μπάνιο με τις ώρες. γ) τα αγαπημένα μου χριστουγεννιάτικα φωτάκια καίνε όλο το βράδυ δ) ξεχνάω συχνά το σίδερο στην πρίζα. Α λ λ ά α) κάνω ανακύκλωση, β) δεν πετώ ποτέ σκουπίδια στο δρόμο και γ) προσπαθώ … αλλά δε βρίσκω.

Αυτό που θέλω να πω λοιπόν είναι ότι καλές οι φανφάρες και οι παγκόσμιοι ακτιβισμοί αλλά τελικά ο καθένας είναι διατεθειμένος να κάνει ό,τι δεν τον ενοχλεί ιδιαίτερα. Από κει ξεκινούν όλα . Δε θα πω τα τετριμμένα , ότι δηλαδή όλα είναι θέμα παιδείας , γιατί τα διαβάζω κάθε τόσο στις εκθέσεις ( από παιδιά που δεν ξέρουν καν τι θα πει η λέξη ) και τρελαίνομαι. Τέλος πάντων τελικά ίσως έχει δίκιο ένας συνάδελφος που ισχυρίστηκε ότι μάλλον το Cern έχει ανάγκη τη δεδομένη στιγμή από extra ενέργεια. Γελώντας του είπαμε ότι βλέπει πολλές ταινίες με θεωρίες συνομωσίας αλλά…. μήπως έχει δίκιο ;

Η δική μου εκδοχή είναι ότι μια που αλλάζουμε τα φώτα στη γη ( metaforically speaking ) όλο το εικοσιτετραώρο κάθε μέρα , όλο το χρόνο , της δίνουμε και μια ώρα να ξεκουραστεί….

H ουσία και ...οι προθέσεις της

Κατά σύμπτωση προχθές στο αγαπημένο μου ισπανικό μπλογκ : «Άσε με να σου πω» διάβασα το όνομα του Βukay , του οποίου το παραμύθι διαβάσατε στο προηγούμενο ποστ. Μπαίνω λοιπόν στον κόπο να σας μεταφέρω το ποστ της ισπανίδας συναδέλφου (!) , χωρίς φυσικά να ξεχνώ την υπόσχεση που έδωσα στη φίλη μου τη Σοφία και για άλλα παραμύθια… Από αυτά πια…


[ Mπαίνεις σ’ ένα μουσείο τέχνης. Περιδιαβαίνεις για πρώτη φορά στη ζωή σου τη γκαλερί όπου εκτίθενται μια ντουζίνα έργα κρεμασμένα στη σειρά. Ξαφνικά, βλέπεις έναν κενό χώρο στον τοίχο. Καταλαβαίνεις ότι εκεί λείπει ένα έργο και απλώς δεν μπορείς να προσπεράσεις και να το αγνοήσεις. Αντίθετα , η προσοχή σου επικεντρώνεται σ’ αυτόν ακριβώς τον κενό χώρο, τον τόπο που «καταλαμβάνει» το κάδρο που λείπει. Στην ψυχολογία ονομάζεται « η παρουσία της απουσίας»

Οι ζωές μας είναι όπως αυτή η γκαλερί. Μια σειρά από γεγονότα και αναμνήσεις μέσα στις οποίες θα μπορούμε πάντα να συναντήσουμε, έστω και αν δεν το ψάχνουμε, το κενό κάποιων πραγμάτων που λείπουν. Όλοι μας μπορούμε να φανταστούμε μια ζωή πιο τέλεια και αυτό δεν είναι καταστρεπτικό.

Το καταστρεπτικό σε κάθε περίπτωση θα ήταν αυτή η απουσία να χρησίμευε μόνο για να διαγράψει τη δική μας πορεία , να μας δίνει ένα επιχείρημα που μας καταδικάζει να ζούμε εξαρτημένοι από αυτό που λείπει, να ζούμε σκεφτόμενοι μόνο τι θα μπορούσαμε να προσθέσουμε στη δική μας παρούσα ζωή , για να τη βελτιώσουμε.

Με εκνευρίζει που αυτός ο μηχανισμός χαρακτηρίζεται ως « μια υγιής φιλοδοξία», ενώ στην πραγματικότητα είναι μόνο « μια απέραντη ανοησία » ]
--------------------------------------------------------------------------------------------------
( Και σχολιάζει η μπλόγκερ του «Άσε με να σου πω» ) Έτσι παρουσιάζει ο δάσκαλος J. Bukay τον τρόπο του να κατανοήσει την παρουσία της απουσίας. Συμφωνώ απόλυτα με την περιγραφή του και μετά από πολλά χρόνια εξαρτημένη από τον κενό χώρο, το κάδρο που λείπει κτλ. κατάλαβα ότι στη δική μου γκαλερί υπάρχουν κι άλλα έργα τέχνης και είναι αυτά μπροστά στα οποία δικαιολογημένα πρέπει να καθίσω και να σκεφτώ. Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο , κάποιοι θα ορίσουν αυτόν τον κομφορμισμό ως δειλία ή παραίτηση. Το σίγουρο είναι πως υπάρχουν φορές που ΔΕ ΜΠΟΡΕΙΣ να παλέψεις με τις συγκυρίες της ζωής ή του θανάτου ( ό,τι είναι θάνατος για τον καθένα ) κι έτσι καλύτερα να προσπαθείς να ζεις όσο καλύτερα μπορείς.

Tα είπαν όλα. Τι να προσθέσει η φτωχή μεταφράστρια; Εκτός ίσως από το ότι η δουλειά των μεταφραστών είναι εξαιρετικά δύσκολη ... Και ότι ίσως θα έπρεπε να αφήσουμε κατά μέρος τις προθέσεις της ουσίας ( από, παρά , περι....) και να βάλουμε ως πρώτο συνθετικό ένα αριθμητικό. Το πέντε ας πούμε.

Άνοιξη, άνοιξη , γιατί δεν αντέχω...

Όρεξη να χετε ν’ ανοίγετε…
Άνοιξε:
http://www.youtube.com/watch?v=L0wSfmUaK9c ( γιατί… )
http://www.youtube.com/watch?v=JV_fpUHMp44 ( λίγο το παράθυρο ) http://www.youtube.com/watch?v=o4326RVQSQ8 ( το παράθυρο *πάλι * να μπει )
http://www.youtube.com/watch?v=-4EEz_5pOHs ( μάνα , άνοιξε , δε σου χτυπάει ξένος )
http://www.youtube.com/watch?v=DsyO5I5c_1s ( και μην ξανακλειδώσεις )
http://www.youtube.com/watch?v=Zuk7AAbf1QE ( του του τρελού - simply pefect )

και με τόσες ανοιχτές πόρτες , για να μην πουντιάσουμε κιόλας , σειρά έχει ο ….Βαγγέλης!!
http://www.youtube.com/watch?v=IF4VxQ8huTw&feature=related ( βαγγέλη ! )

Mεταμφίεση

Από το βιβλίο “Cuentos para pensar ” του Jorge Bukay . ( μετάφραση και προσαρμογή της αφεντιάς μου )

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια λιμνούλα με νερά πεντακάθαρα και κρυστάλλινα, όπου κολυμπούσαν ψάρια με όλα τα χρώματα του κόσμου και όπου όλοι οι τόνοι του πράσινου αντανακλούσαν μόνιμα το φως.
Σ’ αυτή τη μαγική και διάφανη λιμνούλα πλησίασαν η Λύπη και η Οργή, για να κάνουν μπάνιο παρέα. Έβγαλαν τα ρούχα τους και γυμνές έπεσαν στο νερό. Η Οργή που βιαζόταν ( όπως πάντα συμβαίνει με την Οργή ) – χωρίς να ξέρει γιατί – κολύμπησε γρήγορα κι ακόμη πιο γρήγορα βγήκε από το νερό.
Αλλά η Οργή είναι τυφλή ή τουλάχιστον δε διακρίνει καθαρά την πραγματικότητα. Έτσι λοιπόν βγαίνοντας έβαλε το πρώτο ρούχο που βρήκε μπροστά της. Κι έτυχε εκείνο το ρούχο να μην είναι δικό της αλλά της Λύπης. Έτσι , ντυμένη ως Λύπη , η Οργή έφυγε.
Η Λύπη πάλι , πολύ ήρεμη και διατεθειμένη όπως πάντα να μείνει σ’ έναν τόπο για πάντα, τελείωσε το μπάνιο της και χωρίς βιασύνη – ή καλύτερα χωρίς να συνειδητοποιεί το χρόνο που περνάει – αργά και βαριεστημένα βγήκε από τη λιμνούλα. Στην όχθη λοιπόν κατάλαβε ότι τα ρούχα της έλειπαν.
Όπως όλοι ξέρουμε αν κάτι δεν αρέσει στη Λύπη είναι να μένει γυμνή. Έτσι έβαλε το μοναδικό ρούχο που υπήρχε : το ρούχο της Οργής.
Λένε πως από τότε πολλές φορές συναντάμε την Οργή , τυφλή , σκληρή , τρομερή και θυμωμένη. Αλλά, αν αφιερώσουμε λίγο χρόνο , για να κοιτάξουμε καλύτερα, θα καταλάβουμε ότι αυτή η Οργή που βλέπουμε είναι μόνο μια μεταμφίεση και κάτω από το ρούχο της είναι στην πραγματικότητα η Λύπη. Κρυμένη.

Στη θέση της Οργής θα μπορούσαμε ας πούμε να βάλουμε τον Εγωισμό… Ο τίτλος συνυποδηλωτικός : μαζί – και οι δύο – εσύ.